Rondje Alviso

Alviso is 'n klein plaatsje iets ten noorden van ons. We zijn al 'ns eerder naar de haven van Alviso gefietst, maar toen moesten we snel terug om wat logees op te halen. Vorige week hadden we dat "probleem" niet en dus hebben we ons maar 'ns gewaagd aan het "rondje Alviso".

Aan het begin van de route zagen we al dat de zoutpannen er anders bij lagen dan bij eerdere bezoeken.

 


View Larger Map

Dit keer zijn we gewoon verder het pad op gefietst. Je kunt op deze route weinig verkeerd doen, alle zij-paden zijn namelijk afgesloten. Soms vanwege onderhoud (hoewel ik er nog nooit bouwvakkers heb gezien) en soms gewoon omdat er 'n bordje stond met "verboden toegang".

Op zich is het fietspad niet zo boeiend. Je rijdt gewoon steeds over 'n opgedroogd modderpad met hier en daar wat gravel.

 

Maar je hebt tijdens de tocht wel aan beide kanten water. Zout water om precies te zijn, dus je ruikt de hele tijd die typische "zeelucht". Het ondiepe zoute water zorgt dat dit gebied 'n boeiende combinatie van vogels en planten heeft. Zo werden we steeds toegeschreeuwd door deze "kluten".



De dames en heren waren duidelijk niet gecharmeerd van ons. We zijn ook nog meeuwen, pelikanen, reigers en sterntjes tegengekomen. Die hadden duidelijk minder last van onze aanwezigheid. Oh ja, en natuurlijk kwam er ook nog zo'n onvermijdelijke "turkey vulture" op ons pad.

De begroeiing rondom het pad is ook erg mooi. We zijn van alles tegengekomen van kleine ijsbloempjes, tot deze vreemde oranje pluimen.

 

Voor degenen die het nog niet weten: bij Alviso in de baai werd vroeger veel zout gewonnen. Die tijd ligt al lang achter ons, maar als je rondfietst zie je nog wel allerlei bewijs van de vroegere bedrijvigheid. Zoals dit oude sluisje, waarvan je je afvraagt hoe lang het nog duurt voor het instort.



Het rondje rondom de baai was bij elkaar 12 kilometer. Manon heeft hem nog niet ingetekend op haar fietskaart van de regio, maar dat komt vast nog wel. De route is ook geliefd onder wandelaars. Zorg wel dat je wat te eten en drinken bij je hebt, want onderweg kom je echt helemaal niks tegen.

Dit is het gebied waarom je omheen rijdt:


View Larger Map

Wij zijn dus rechts onderin begonnen (bij het witte vlak) en dan om het groene deel en daarna het blauwe deel gereden. Maar als je er zo rijdt zie je die kleurscheiding niet zo duidelijk hoor. Dan is het gewoon 'n kleurrijke boel waar je doorheen rijdt.

Zie ook:

• de eerste keer dan we de haven van Alviso "ontdekten"


• fietsen naar de haven van Alviso


• fietsen in San Jose

Fietsen naar de haven van Alviso

Manon heeft al 'ns eerder verteld over de haven van Alviso, 'n stadje dat hier 'n paar mijl ten noorden ligt. Zoals ze toen al voorspelde, zijn we er afgelopen zondag even naartoe gefietst. Als we de zo langzamerhand bekende Guagalupe Creek Trail naar het noorden nemen, blijkt het nog geen half uur fietsen van ons huis te zijn. Het blijft me verbazen hoezeer de afstanden soms meevallen als je ze op de fiets doet.

Het blijft af en toe even zoeken hoe je nou verder moet. Zo kwamen we op deze foto vanaf het pad dat je links nog net kunt zien. En er was dus geen pad de spoorlijn over.



We hebben net nog even met Google Maps zitten kijken, maar komen er ook niet echt uit hoe je nou wel legaal dit pad op kunt komen.




Je kunt het pad van rechts naar links langs de rivier zien lopen. Dan steek je dus Gold Street over en hoe moet je dan het spoor over?

Gelukkig wordt deze spoorlijn nauwelijks gebruikt en dus zijn we er met onze fietsen maar even overheen geklauterd. Het mag vast niet, maar gelukkig was er geen sherrif in de buurt.

Ik vind het havengebied van Alviso er altijd uitzien als enorm vergane glorie. Vroeger was dit stadje het bruisende middelpunt van de Bay Area, het lag immers als enige aan de baai. En ook tijdens de zoutwinning zal er vast 'n hoop activiteit geweest zijn. Maar tegenwoordig is het vooral 'n aaneenschakeling van vervallen huizen en bedrijven.

 

Bij sommige van die gebouwen kun je echt nog wel zien dat het vroeger heel indrukwekkend moet zijn geweest. En bij sommigen is het zelfs nu nog wel mooi. Maar over het algemeen is het nogal droevig... vergane glorie dus.

Maar goed, gelukkig is er wel 'n leuk fietspad om een zoutwinnigsgebied heen. Je kunt hier duidelijk zien dat ze niet gewend zijn aan van die stevige Nederlandse fietsen. De sturen passen namelijk net niet door het hek heen.

 
past niet

Maar na de spoorweg-traverse waren we wel wat gewend, dus is ook zo'n hindernis geen probleem meer.

We hebben het rondje rondom de zoutpannen dit keer wat kort gehouden, omdat we op tijd terug moesten zijn om onze eerste logees van het vliegveld op te halen. Vandaar ook dat we een wat kortere route terug hebben genomen. Over North First Street. Daar staat dan heel vriendelijk aangegeven dat het 'n "bike route" is. Maar als je met je fietsje over dit soort kruisingen moet, voel je je toch soms wat minder stoer hoor.

 

Toch is ook dit fietstochtje ons prima bevallen. Hoewel het volgende keer best wat mooier weer mag zijn. Dan hoeft Manon d'r winterjas tenminste ook niet aan. Het ontbreekt er nog maar aan of ze zit met oorwarmers op de fiets. :-)

Dichtbay

We blijken niet zo heel ver van de baai af te zitten. Bij Alviso Marina kijk je over de zoutpannen heen. Jarenlang heeft men daar intensief zout gewonnen, waardoor 85% van de oorspronkelijke 'tidal marshes' zijn verdwenen. Ik geloof dat de Nederlandse term voor zo'n zoutig moeras 'slufter' is.

Nu is een stuk zoutwingebied bestempeld als beschermd natuurgebied. Door de aanwezigheid van moerassen, zoutvlaktes, modderpoelen en kreekjes zijn er veel vogels en andere dieren te vinden. De natuurbeschermers hopen dat er straks weer genoeg 'salt marsh harvest mouses' (zeg maar Bay Area-dwergmuisjes) en 'Californian clapper rails' (de lokale klapperral, een kraanvogelachtige) rondlopen. Voor de wandelaren en fietsers zijn er paden aangelegd. Gaan we vast nog wel fietsen.