Vrolijke walvissen

Ik geloof dat het najaar een mooie tijd is om walvissen te gaan kijken. Nou hadden we eind augustus al bultruggen gezien vanaf het strand bij Half Moon Bay en niet veel later zagen we dolfijnen buitelen in de oceaan bij Rockaway Beach. Maar onze tocht van twee weken geleden vanuit Monterey spant tot nu toe de kroon!

Speeltuin voor walvissen
De Monterey Bay Canyon is een favoriete stek voor walvissen om zich tegoed te doen aan kril. De kloof is een mijl diep, vergelijkbaar met de Grand Canyon in Arizona maar dan onder water.


Overzicht van Monterey Bay Canyon. Wij zijn vanuit Monterey vertrokken. De A op de kaart is Moss Landing, een andere plek waar vandaan je goed walvistochten kunt doen. Ook Santa Cruz is een vertrekpunt. Ik geloof dat er vanuit San Francisco ook walvistochten gaan, maar die hebben we nog niet geprobeerd.

Beste tijd
Het hele jaar door kun je walvissen zien, alleen is het de vraag welke je tegenkomt. Van april tot december is Monterey Bay Canyon geliefd bij bultruggen (humpback whales), orka's (killer whales) en blauwe vinvissen (blue whales). Van december tot eind maart zijn het vooral de grijze walvissen (gray whales) die de boventoon voeren. In december beginnen ze aan hun trek van het koude noorden van Canada naar de warmere wateren van de Golf van Californië (bij Mexico). Dolfijnen in allerlei soorten en maten zijn er het hele jaar door.


Overzicht van baleinwalvissen en walvissen met tanden.

Show
De bultruggen die wij aantroffen, hadden er duidelijk zin in. Ze bleven 'breachen', uit het water springen en dan op hun zij neerklappen. Ze vonden het ook erg prettig om met hun zijvinnen (pectoral fins of pecs) op het water te petsen.








Op YouTube staan wat filmpjes van de dolfijnen en de walvissen. Kijk vooral het filmpje 'Humpback whale pec slapping and breaching' af:



Cadeautje op de terugweg van de middagtocht: dolfijnen met ondergaande zon.

Praktische informatie
Een tocht kost $35-45 per persoon, de tocht duurt twee-drie uur. Tenzij het bingo is en de kapitein zijn camera met telelens ook pakt ;)
Let op: als je zwanger bent, kun je beter iets ander plannen, bijvoorbeeld een bezoek aan Cannery Row, Monterey Bay Aquarium (aanrader!) of - als je in november/december komt - de Monarch Butterfly Sanctuary (gratis) in Pacific Grove. Je mag namelijk niet mee op walvistocht als je in verwachting bent. Heb je kleine kinderen, vraag dan na of ze mee mogen. Princess Monterey neemt bijvoorbeeld geen kinderen onder 5 jaar aan boord.
Monterey Whale Watch biedt soms ook dagtochten aan ($145 per persoon). Bij alle tochten krijg je natuurlijk geen garantie dat je walvissen ziet, het blijven wilde dieren met een eigen wil. Als er echt niks te zien was, krijg je een 'rain check' voor een andere keer. Voor ons leuk, maar als je op doorreis bent heb je daar niet veel aan.

Onze andere posts over walvissen zien? Klik dan hier.

Festivaltijd

Het lijkt wel of er deze maand nog meer festivals zijn dan normaal. Twee weken geleden was ik bij het Hardly Strictly Bluegrass-festival (HSB), een gratis bluegrassfestival in het Golden Gate Park met optredens van onder andere Ry Cooder, Joe Jackson, Los Lobos en Emmylou Harris.


Los Lobos in actie. Ik ken ze eigenlijk vooral van hun hit La Bamba, dus ik was verbaasd toen ik hoorde dat ze vaker op HSB hebben opgetreden. Ze blijken een lekkere mix van rock, tex-mex, country, folk en blues te maken.


Emmylou Harris trad voor de vijfde keer op, hier met Rodney Crowell. Een leuke band die ik op het festival ontdekte is The Dustbowl Revival, een band die een mengeling van hot jazz, bluegrass, swing en funk spelen.

Pompoenentijd
Overal zijn er nu Oktoberfesten, maar het festival dat al een tijdje boven aan mijn lijstje stond, was het Art & Pumpkin Festival in Half Moon Bay. We zijn vroeg die kant op gegaan, want het is er altijd megadruk en er zijn niet veel wegen die naar Half Moon Bay leiden, dus die staan dan vol. In de directe omgeving van Half Moon Bay heb je ook een aantal 'pumpkin patches', velden waar je pompoenen kan kopen. Met van alles eromheen: maïsdoolhof, attracties voor de kinderen, hele kermissen zijn het.


Om elf uur was het al flink druk op de kunstmarkt.


Pumpkin Parade met Gourdy, de mascotte.


Binnenkort is het Dias de Muertos, een Mexicaanse feest- en herdenkingsdag, zoals Allerheiligen en Allerzielen.


Dit is de zwaarste pompoen (zo'n vijfduizend kilo), maar mocht niet meedoen aan de wedstrijd. Deze is namelijk van beton, staal en keramische tegeltjes.


De winnaar van de jaarlijkse weegwedstrijd krijgt $6 per lbs.


Boer Mike is er elk jaar om zijn kunsten te laten zien.


Snoopy

Toen het te veel begon regenen, zijn we maar richting huis gegaan.

Cadeautje op de terugweg
Onderweg moesten we even een sanitaire stop maken bij Rockaway Beach. Als je dan toch bij het water bent, is het altijd fijn om even over de oceaan te turen. "Ik zie daar iets vissigs", zei Frank al snel. En inderdaad, daar gingen ze:


Dolfijnenvinnen


Jump!

Tarantula's

Nadat ik met Maïsha op Bernal Heights Boulevard in het donker bijna waren opgegeten door een superenge spin, had ik zo mijn bedenkingen over de tarantula hike die ik later dat weekend zou gaan doen. Dit exemplaar leek wel een blote tarantula en hij was supersnel. Na wat googlewerk bleek het om een ground spider (bodemjachtspin) te gaan. Die hoef ik niet nog een keer te zien...

Ja, je las het goed: in september en oktober kun je op Mount Diablo tarantula-wandeltochten doen. Het is nu namelijk het seizoen dat de mannetjes op zoek gaan naar een vrouwtje, dus zijn ze wat duidelijker aanwezig op de wandelpaden. Nou had ik het idee dat de paden helemaal overspoeld zouden worden met spinnen, maar dat viel gelukkig mee.

Ik had twee plekken gereserveerd voor Maïsha en Ernst, maar zij moesten diezelfde ochtend al het vliegtuig terugnemen naar Nederland. Frank voelde er niet heel veel voor om met me mee te gaan, dus heb ik mijn collega Marieke gevraagd. Stoer als ze is, zei ze "Gatver, ja natuurlijk ga ik mee!"

Kennismaking
Het verzamelpunt was een picknicktafel waar een lege plastic pot op stond die bewoond werd door Henry. Deze spin was drie weken eerder gevangen door de gids. Henry was zo dom om over zijn schoen heen te wandelen... De gids heeft altijd een spin achter de hand om uit te zetten tijdens een tocht. Mochten we niks tegenkomen, dan hadden we altijd dit exemplaar nog. Mooie bijkomstigheid was dat we Henry bij de 'voordeur' van een vrouwtje gingen droppen, zodat we konden zien hoe hoffelijk een mannetjestarantula is.


Dit is Henry. Die twee puntjes die op ogen lijken, zijn geen ogen. Die zitten aan de andere kant.

Natuurlijk kwam Henry even uit zijn plastic pot om de kring rond te gaan. Iedereen die dat wilde, mocht hem even vasthouden. De Californische tarantula (of woestijntarantula) is niet gevaarlijk voor mensen. Een beet is wel vervelend, zoals een bijensteek maar dan zonder de bult die je daarvan krijgt.

Marieke met Henry


Ik met Henry. Wat een zachte en lichte spin was dit. Heel anders dan de spin die ik tien jaar geleden vasthield op een beurs.


Deze spin was een stuk zwaarder en ik voelde zijn pootjes echt trippelen op mijn handpalmen. Henry was veel lichtvoetiger.

Wandeltocht
Na de introductie bij de picknicktafel gingen we op weg naar tarantulaland. Onderweg vertelde de gids over de andere dieren in het gebied zoals schorpioenen en ratelslangen, heel gezellig allemaal... Maar er zijn ook wilde zwijnen, coyotes, herten, steenarenden, bobcats en zo af en toe een poema op doortocht.

Op weg naar het tarantulagebied


Bijennest in een boom. Waar is Winnie de Poeh? De bijen op Mount Diablo sterven uit door de droogte. Ze hebben water nodig om hun korf koel te houden.


Ook galappels (van wespen) zijn groter in Amerika.


Maretak


Een slome hommel liftte even mee op mijn riem.

Tatata taaarantula!
Onze gids had een mooi plekje gevonden om Henry vrij te laten: in de buurt van een vrouwtje.

Daar gaat Henry, op het vrijerspad.

De vrouwtjes hebben zich onder de grond verschanst. Je herkent de ingang van een ontvankelijke damestarantula aan het web waarmee de ingang is afgesloten. Het mannetje gaat dan met zijn voorpoten op 'de deur' kloppen. Hij zal niet zomaar naar binnen gaan, dat kan hem zijn leven kosten. Het vrouwtje moet wel eerst haar aanbidder goedkeuren.


Klop, klop, ben je daar?


Eh, Henry... zou je dat nou wel doen? Je speelt met je leven! Aan de andere kant, veel heeft hij niet te verliezen. Alleen mannetjes van 8 jaar of ouder kunnen zich voortplanten en de meesten worden niet veel ouder dan 9-10 jaar. Zie je trouwens zijn kale achterkant? Als een tarantula zich in het nauw gedreven voelt, kan hij met zijn achterpoten de (brand)haren van zijn achterkant 'afschieten'. Het roofdier ademt de haren dan in en dat irriteert flink. Nadat de spin is verveld, heeft hij/zij weer een compleet vachtje. Ze schijnen dan ook verdwenen pootjes terug te kunnen laten groeien.


Deze spin kreeg de naam Charles toebedeeld door een 7-jarig meisje dat mee was.


Toen we het tarantulagebied hadden verlaten, struikelden we bijna over dit exemplaar dat midden op de brandweg stond. Deze spin had een beetje grijslila kleur en zag er veel potiger uit dan de heren die we eerder hadden gezien. Misschien is dit wel een vrouwtje dat al die herrie zat was van alle pottenkijkers boven haar nest. Vrouwtjes zijn groter en 'chunkier' dan mannetjes.


Omgeving van Mount Diablo


Als je naar het oosten kijkt. Deze foto is genomen op het lievelingsplekje van een roedel coyotes.

Zet maar in de kalender voor 2016
De gratis wandelingen die MDIA (Mount Diablo Interpretive Association) organiseert zitten altijd snel vol. Je betaalt wel $6 bij de ingang om te parkeren. Dit gaat in goed vertrouwen, er is geen kassa maar wel een collectebus met envelopjes waar je je geld in stopt en je kenteken op schrijft. Een andere mogelijkheid is een wandeling met een gids van het Lindsay Wildlife Museum. Die kosten $15 per persoon (en dan die $6 per auto voor parkeren).

Walvissen

Een van mijn collega's vertelde dat ze de afgelopen week al een paar keer walvissen had gezien vanaf het strand bij Half Moon Bay. Vandaag zijn we zelf gaan kijken, zouden we ook geluk hebben? Het weer zat in elk geval mee, niet te koud (het kan daar best fris zijn) en niet te warm. Er waren meer mensen die op de uitkijk stonden. Maar helaas, niets te zien. Alleen vissersbootjes in de verte en vogels. Steeds meer vogels. Oh, wacht... mijn collega had verteld dat we daar juist op moesten letten want waar walvissen zijn, zijn meestal veel vogels die op dezelfde plek foerageren. En poef, daar spoot water omhoog. Of dook er een pelikaan in het water? Daar, een vin!


Zie je het stipje links van het strandwachtershuisje? Dat is er eentje. Of misschien is het toch een dolfijn, want zo dicht bij het strand kan een walvis toch niet zwemmen...


Het water blijkt dus aardig diep te zijn. Dit zijn er twee? In totaal hebben wij er drie geteld.


Hier zie je wat meer rug, het is duidelijk geen dolfijn.

Dit was wel heel gaaf om zonder twee tot drie uur op de oceaan te blauwbekken of zeeziek te worden, zo maar bultruggen te zien. Nou ja, stukjes van de bultrug dan. Zo ziet een heel exemplaar eruit:



Even boven water om die rare wezens op het strand te bekijken.

Grootste bomen, dikste bomen, hoogste bomen

Toen we de redwoods in Muir Woods zagen, waren we eerlijk gezegd niet heel erg onder de indruk. Ja, het waren hoge bomen, maar eerlijk gezegd hebben we imposantere seqouia's gezien. Ach, in elk geval hoefden we er niet drie uur voor te rijden om ze te zien en verder was het mooi stuk bos hoor. Muir Woods ligt namelijk net ten noorden van de Golden Gate Bridge. Ik denk alleen dat de wandelpaden in het omliggende Tamalpais State Park interessanter gaan zijn voor ons dan de houten vlonders tussen de redwoods door.



Verschil tussen redwoods en sequoia's
Aha! Thuisgekomen lees ik het foldertje en ontdek dat er een verschil is tussen de 'coastal redwoods' (kustmammoetboom, Sequoia sempervirens) en de dikke 'giant sequoias' (mammoetboom, Sequoiadendron giganteum) die meer landinwaarts groeien zoals in Yosemite National Park en Sequoia National Park. De kustmammoetboom is de hoogste boom ter wereld, maar de reuzensequoia is de zwaarste boom.


Kustmammoetbomen in Muir Woods. Twee eeuwen geleden werd het hele kustgebied van Californië en een stukje Oregon nog bebost door deze bomen. Door bomenkap is nu nog maar vijf procent over. Deze resterende bossen worden nu beschermd.


Ook leuk om de hoogte van de bomen even te vergelijken met andere Amerikaanse 'reuzen'.

Hier is een voorbeeldje van een reuzensequoia zoals we die in Mariposa Grove in Yosemite National Park hebben gezien:

Er zijn ook reuzensequoia's die zo breed zijn dat je er met een auto doorheen kan rijden.

Handig om te weten
Muir Woods en de directe omgeving krijgen jaarlijks meer dan een miljoen bezoekers te verwerken. Entree is $7 per volwassene (16 jaar en ouder). Houd zeker in de weekenden rekening met grote drukte. Ga 's ochtends voor half tien of in de namiddag. Bij Muir Woods is niet veel parkeerplaats bij de ingang, langs de weg parkeren is dan het alternatief. Dat kan best een eindje weg zijn van de ingang.


Kwartiertje lopen van/naar de auto. In het hoogseizoen rijdt bus 66 vanaf Pohono Park & Ride in Mill Valley, Marin City Bus Hub en vanaf het aankomstpunt van de ferry in Sausalito.

Andere plekken om de kustmammoetbomen te bekijken: ten zuiden van Carmel in Big Sur en ten noorden van Santa Cruz in Big Basin Redwoods State Park of in het Henry Cowell Redwoods State Park. Houd je van stoomtreinen, ga dan naar Roaring Camp Railroads in Felton CA. Daar kun je met een stoomtrein door het bos rijden. Of neem de stoomtrein naar de boardwalk in Santa Cruz, ook erg leuk. Dan pak je een stukje bos mee, maar ook strandvertier. Zie een oude post van ons: Strandtrein naar Santa Cruz.

Trogtuintjes

We wonen tijdelijk in een nieuwbouwwijk van San Francisco, in Mission Bay. Vroeger was dit havengebied en de laatste jaren vooral parkeerterreinen voor de Giants-fans (honkbalstadium is hier om de hoek). Sinds een jaar of vier stampen ze hier appartementencomplexen uit de grond en er is een grote onderzoekscampus van het UCSF (University of California, San Francisco) verschenen. De ontwerpers proberen wel groenvoorzieningen te verwerken, maar het is allemaal nog in ontwikkeling.


Luchtfoto van Mission Bay zoals het er zo'n 6-8 jaar geleden bij lag. Het is nu een stuk voller.


Bij gebrek aan recente luchtfoto zonder copyright, heb ik voor het idee even ingetekend hoe het nu (ongeveer) is.

Vorig jaar is er een initiatief - Nomad Gardens - gestart om op een braakliggend terrein volkstuintjes te starten. Zodra de bouw gaat beginnen, verkassen ze de tuintjes naar het volgende braakliggende stuk. Dit gaat trouwens in overleg met de stad. Om de tuintjes makkelijk te verplaatsen, zijn ze in een soort stalen troggen geplaatst. Die kunnen met een vorkheftruck naar het volgende leegstaande terrein in Mission Bay gereden worden.


Nomad Gardens is nu gevestigd tussen 3rd en 4th Street, ter hoogte van Mission Bay Blvd North. In 2016 zullen deze tuintjes naar een andere plek verhuizen. Het is de bedoeling dat ze twee jaar op dezelfde plek blijven staan.

Big Sur

Als je over Highway 1 rijdt, dan is zijn er twee plekken waar je van december tot en met maart zeeolifanten kunt bekijken: San Simeon (bij Hearst Castle) en Año Nuevo (tussen Santa Cruz en San Francisco). Dus toen we uit Pismo Beach vertrokken richting Big Sur, was dat een leuke stop om de benen te strekken.


Crèche: vooral moeders en baby's. Na zes weken vinden de moeders het welletjes en duiken terug de oceaan in. Hun kroost moet het verder zelf maar rooien.


Rare snuiter: alleen mannetjes hebben zo'n rare neus.

Wegwerkzaamheden
Her en der waren ze bezig modder en rotsblokken van de weg te ruimen. Met hevige regenval wil er nog wel eens wat verschuiven.



Een wat permanentere oplossing.

Wandelen
Big Sur is een mooi natuurgebied waar je goed kunt 'hiken' en waar je condors kunt zien vliegen. Ook kun je vanaf de bergen walvissen zien zwemmen in de oceaan.


Geen walvissen gezien, maar ook zonder was het uitzicht een mooie beloning voor de klim omhoog.


De vele 'switch backs' (serie van 'hairpins' of haarspeldbochten) maakten me niet veel uit, maar de smalle paadjes langs steile afgronden...


Uitzicht landinwaarts vanaf het Buzzard's Roost uitkijkpunt.


We hebben geen condors gezien, wel kalkoengieren in de lucht en deze kalkoenen die rond de huisjes aan het scharrelen waren.

Inmiddels zijn we aangekomen in San Francisco, de eindbestemming van onze roadtrip!