Najaar

Toen we in Californië woonden, was ik me er nooit zo van bewust dat ik een seizoenenmens ben. Ik vond het prima dat we daar de winter oversloegen en een kort voorjaar hadden. De foothills waren dan een week of wat mooi groen, voordat ze 'golden' kleurden door het dorre gras. In Massachusetts zaten we ineens met een herfstseizoen en wat voor eentje, om over de winter maar te zwijgen... Het verkleuren van de blaadjes, de 'droppige' geur van humus (klinkt toch beter dan 'rottende bladeren en ander dood spul in de grond') en koude wangen na een wandeling in het bos.

Gelukkig kunnen de bomen in Virginia er ook wat van. Afgelopen weekend hebben we gekeken hoe het kleurenschema is in het Shenandoah National Park. Het moet nog pieken. We zagen nog veel groen, maar er piepte al rood, geel en oranje door. We hadden niet de beste ochtend uitgekozen, laaghangende wolken belemmerden het uitzicht grotendeels. Ik heb toch geprobeerd om wat van de kleuren op de foto te zetten.


Wolken trekken zich wat terug. Eventjes...


Kleuren variëren van groen, geel, okergeel, oranje, knaloranje, rood tot dieprood.


Niet alleen kleur in het bos, ook in de lucht. Dit was rond half elf 's ochtends.

Een mooie beschrijving van de website van het park zelf, van een paar dagen geleden:

The northern third of the park has some of the lowest elevations, so fall – delicious fall, which flows down the mountain like candy sprinkle-flecked maple syrup over mounds of thick oatmeal – has begun to drip in a few bright, sweet spots here and there. Dogwood trees, features of the park’s northern end, display different shades of scarlet, all of them subtle and muted. In the center of the park, the highest elevations, the mountainsides and summits flash large patches of dramatic oranges and reds, saffron yellows, turmeric golds. Blueberry bushes in the north half of Big Meadows, smack dab in the center of Shenandoah, burn chili powder red. In the south district the palette is sunnier – yellows, golds, pumpkin oranges, mangoes – with the occasional jolt of a neon-red maple spattering the canvas.

Shenandoah en meer natuurschoon

Almost heaven, West Virginia, Blue Ridge Mountains, Shenandoah River.
Life is old there, older than the trees, younger than the mountains, blowing like a breeze.
Country roads, take me home to the place I belong.
West Virginia, mountain momma, take me home, country roads.

Shenandoah National Park
Memorial Day Weekend (laatste maandag van mei met het weekend ervoor) was een mooi moment om weer eens wat van de omgeving te verkennen. Deze keer zijn we via de Skyline Drive in het Shenandoah National Park naar Harrisonburg VA gereden. Onderweg hebben we een zwarte beer gezien! Vanuit de auto hoor, gelukkig niet toen we in het bos rondbanjerden.

Beer ruik je van ver.

Greenbrier River Rail Trail
Een dag later roken we het berenluchtje tijdens een fietstocht op de Greenbrier River Trail in West-Virginia, maar ik denk toch dat het de paarden zijn geweest die we eerder op het pad waren tegengekomen.


Nou zijn we wel gewend aan knalrode vogels (de kardinaal), maar rode salamanders hadden we nog niet eerder gezien. Helaas zagen we het beestje vanuit de auto en kon ik er geen goede foto van maken. Vandaar deze leenfoto's:


Natural Bridge
Een uurtje ten zuiden van Harrisonburg ligt Natural Bridge, met - je raadt 't al - een natuurlijk gevormde brug. Die wilde ik wel zien, dus daar zijn we de laatste dag naar toe gegaan. Mooi, maar vooral als je er toevallig in de buurt bent. Toegang is $18 per persoon, $2 korting met je AAA-pas.

Er loopt een wandelpad van de Natural Bridge naar een watervalletje. Het is redelijk schaduwrijk gebied met veel vlinders.

Oh, ze hebben er lekkere funnel fritters en slushees:

Mooie bodem voor onze terugreis naar huis.

Maak muziek en lach...

Anderhalf uur rijden bij ons vandaan liggen de Luray Caverns. Deze grotten met stalactieten en stalagmieten worden al mijlen van tevoren aangekondigd op reclameborden langs de weg. We hielden er rekening mee dat het weer eens een flink opgeklopte tourist trap zou zijn, maar we hebben een uur door de 'zalen' rondgelopen zonder ons te vervelen. Wat een mooie formaties en kleuren! Alsof je in een fantasiewereld loopt. Gollum kon zo achter een pilaar vandaan komen kruipen, "We hates humansess"...


Eén van de zalen, met rode, witte en groene afzettingen.

Je wandelt in je eigen tempo langs de formaties. Op een aantal plekken staan gidsen om wat meer te vertellen over de grot.


Pluto's Chasm, een kloof met witte pilaren ertussen. Hier zie je er eentje.


Er zijn ook kleine wondertjes, zoals deze 'Fried Eggs'. Wij vonden 't meer oesters.


Toeristenplaatje van ons in Luray Caverns.

Het mooist vonden we geloof ik toch wel Dream Lake. Weerspiegelingen in het water blijven bijzonder, zeker van dit soort.

Zie je de draak liggen?

Muzikale stalactieten
De Luray Caverns herbergen ook een rariteit, een lithofoon. Deze Stalacpipe Organ bestaat uit 37 stalactieten die zijn gekoppeld aan de toetsen van een orgel. Door een toets aan te slaan, klopt er een rubberen hamertje tegen een stalactiet waardoor er een toon te horen is. Het 'fine-tunen' van dit instrument heeft 36 jaar gekost.

Zo klinkt een stalactiet-orgel.

Kost dat?
De grotten zijn het hele jaar geopend en schurken tegen het Shenandoah National Park aan (tien minuten ten westen van de Thornton Gap-ingang). Binnen is de temperatuur constant 54F (12C), dus neem een vest mee als je een koukleum bent. Er is een rolstoellift. Entree is $24 voor volwassenen, $21 voor senioren (62+), $12 voor kinderen (6-12 jr). Je kunt dan de grotten in en de twee aangrenzende musea bezoeken. Tip voor als je in de VS woont: met een klantenkaart van Giant of Martin's supermarkt krijg je 50% korting op elk tweede kaartje. Ga je met 6 volwassenen, dan betalen 3 de volle mep en 3 de halve prijs.