Altijd gedacht dat het liedje van The Hollies "Under My Umbrella" heette.
Posts tonen met het label openbaar vervoer. Alle posts tonen
Posts tonen met het label openbaar vervoer. Alle posts tonen
woensdag 31 december 2014
zondag 7 juli 2013
Openbaar vervoer in en rond Washington DC
Ik wilde al een tijdje de metro naar DC proberen, maar ik ben een grote uitstelster. Toevallig was mijn neef uit Nederland in de buurt, dus ik vond dat 't nu maar echt eens moest.
Grappig, we hebben iets met oranje lijnen: in Boston hebben we een jaar naast het laatste/eerste metrostation van de Orange Line gewoond.
Waarom ik het zo uitstelde? Omdat we niet bij een metrostation in de buurt wonen. Voor ons is het Vienna/Fairfax-metrostation het dichtste bij, twintig minuten met de auto hier vandaan. En daarna moet je dan nog een kleine veertig minuten in de metro zitten om op de National Mall in DC te komen. Er zijn ergere dingen, maar echt hoog stond 't dus niet op m'n lijstje.
Voor de complete plattegrond ga je naar de website van WMATA.
Parkeren bij metrostation
Het meeste gedoe is het vinden van een parkeerplek bij het station. Op de Park & Ride betaal je $4.75 voor een dag (met debit- of creditcard of met de SmarTrip Card, zie verderop). Ik had al een heel plan: als bij dit station geen parkeerplek was, dan zou ik het volgende station proberen (Dunn Loring) en als laatste West Falls Church. Als daar ook geen plek was, zou ik 't opgeven en dan maar downtown parkeren ($20-25). Ik was na de spits, dus de Park & Ride stond tjokvol. Gelukkig vallen de gereserveerde parkeerplaatsen vrij na 10 uur 's ochtends. Deze plaatsen zijn tussen 2 uur 's nachts en 10 uur 's ochtends alleen voor auto's met een vergunning. Die kost $45-$65 per maand en daarnaast betaal je dan nog de $4.75 per dag aan parkeergeld.
Kaartjes: plastic of papier
Dan ben je op het station en moet je nog een kaartje kopen, of een SmarTrip-pas. De 'Metrorail Farecard' is een kartonnen pasje dat je in een gleuf van het toegangspoortje stopt om het perron op te kunnen en ook weer om het metrostation te verlaten. Reizen met deze farecard is duurder dan met de SmarTrip-pas: voor elke rit rekenen ze $1 toeslag. Ook belangrijk, de farecard schijnt nogal gevoelig te zijn: te dicht bij je telefoon en weg je is je tegoed.
De SmarTrip-pas is van plastic en deze houd je voor een kaartlezer, net als de OV-chipkaart in Nederland. Niet proberen om 't in de farecard-gleuf te stoppen, zoals we in Boston per ongeluk een keer hebben gedaan. Die pas kwam niet meer terug...
Met de SmarTrip-pas mag je zowel de bus als de metro in. Ook kun je de pas gebruiken om te betalen op de parkeerterreinen die door WMATA worden gerund (maar dat kan ook met debit- of creditcard). Hier vind je alle opties, inclusief een dag- en weekpas voor de metro OF de bus. Let dus goed op wat je koopt.
Piek- en daluren
In de spits ben je met een SmarTrip-pas minimaal $2.10 voor een rit, maximaal $5.75. Heb je de papieren farecard, dan reken je er altijd een $1 extra bovenop. De piekuren zijn:
En weer terug
Het was een beetje druk toen ik weer richting huis ging. Gelukkig gaat de Orange Line om de tien minuten, dus ik hoefde niet te lang te wachten op een treinstel waar ik wel in paste. En daarna was het filerijden op Route 66. Volgende keer even wat beter uitkienen...
Grappig, we hebben iets met oranje lijnen: in Boston hebben we een jaar naast het laatste/eerste metrostation van de Orange Line gewoond.
Waarom ik het zo uitstelde? Omdat we niet bij een metrostation in de buurt wonen. Voor ons is het Vienna/Fairfax-metrostation het dichtste bij, twintig minuten met de auto hier vandaan. En daarna moet je dan nog een kleine veertig minuten in de metro zitten om op de National Mall in DC te komen. Er zijn ergere dingen, maar echt hoog stond 't dus niet op m'n lijstje.
Voor de complete plattegrond ga je naar de website van WMATA.
Parkeren bij metrostation
Het meeste gedoe is het vinden van een parkeerplek bij het station. Op de Park & Ride betaal je $4.75 voor een dag (met debit- of creditcard of met de SmarTrip Card, zie verderop). Ik had al een heel plan: als bij dit station geen parkeerplek was, dan zou ik het volgende station proberen (Dunn Loring) en als laatste West Falls Church. Als daar ook geen plek was, zou ik 't opgeven en dan maar downtown parkeren ($20-25). Ik was na de spits, dus de Park & Ride stond tjokvol. Gelukkig vallen de gereserveerde parkeerplaatsen vrij na 10 uur 's ochtends. Deze plaatsen zijn tussen 2 uur 's nachts en 10 uur 's ochtends alleen voor auto's met een vergunning. Die kost $45-$65 per maand en daarnaast betaal je dan nog de $4.75 per dag aan parkeergeld.
Kaartjes: plastic of papier
Dan ben je op het station en moet je nog een kaartje kopen, of een SmarTrip-pas. De 'Metrorail Farecard' is een kartonnen pasje dat je in een gleuf van het toegangspoortje stopt om het perron op te kunnen en ook weer om het metrostation te verlaten. Reizen met deze farecard is duurder dan met de SmarTrip-pas: voor elke rit rekenen ze $1 toeslag. Ook belangrijk, de farecard schijnt nogal gevoelig te zijn: te dicht bij je telefoon en weg je is je tegoed.
De SmarTrip-pas is van plastic en deze houd je voor een kaartlezer, net als de OV-chipkaart in Nederland. Niet proberen om 't in de farecard-gleuf te stoppen, zoals we in Boston per ongeluk een keer hebben gedaan. Die pas kwam niet meer terug...
Met de SmarTrip-pas mag je zowel de bus als de metro in. Ook kun je de pas gebruiken om te betalen op de parkeerterreinen die door WMATA worden gerund (maar dat kan ook met debit- of creditcard). Hier vind je alle opties, inclusief een dag- en weekpas voor de metro OF de bus. Let dus goed op wat je koopt.
Piek- en daluren
In de spits ben je met een SmarTrip-pas minimaal $2.10 voor een rit, maximaal $5.75. Heb je de papieren farecard, dan reken je er altijd een $1 extra bovenop. De piekuren zijn:
- doordeweeks vanaf het moment dat de stations open gaan tot half tien 's ochtends
- doordeweeks vanaf drie uur 's middags tot zeven uur 's avonds
- in weekeinden vanaf middernacht totdat de stations sluiten
En weer terug
Het was een beetje druk toen ik weer richting huis ging. Gelukkig gaat de Orange Line om de tien minuten, dus ik hoefde niet te lang te wachten op een treinstel waar ik wel in paste. En daarna was het filerijden op Route 66. Volgende keer even wat beter uitkienen...
donderdag 25 april 2013
Een U-tje hangen en rechts haken
"After two miles or so, hang a U-ey and then hook right." U zei? Wie is Huey en ik moet hem dan een rechtse geven? Oh wacht..., ik moet een U-turn maken en dan rechtsaf slaan. In gedachten zie ik me al helemaal scheef hangen in de auto, terwijl ik mijn auto in de tegenovergestelde richting gooi.
Aan de U-turn hebben we erg moeten wennen toen we in de VS kwamen wonen. Je hoort niet alleen 'hang a U-ey', maar ook 'hang a left' en 'hang a right'. Dat zijn minder agressieve bochten dan eentje die je 'hookt'. 'To bang a left' hoor je ook in Boston, dat is niet hetzelfde. Dat doe je als je bij een kruising in de baan voor linksaf staat en het licht op groen springt. Dan schiet je snel - BANG! - voor het tegemoetkomende verkeer langs. Vaak is dat helemaal niet nodig, want dan seint de eerste automobilist aan de overkant dat je eerst mag. Soms met lichtsignaal, maar vaker met het ongeduldig overkomende wapperhandje (zie ook Rijstijl).
Nog wat verkeerstermen
de 'T': kort voor MBTA (Massachusetts Bay Transport Authority). Meestal wordt de metro bedoeld, maar ook de bussen, commuter rail (trein) en veerboten vallen eronder.
CharlieCard/CharlieTicket: de OV-chipkaart voor de 'T'. Beide kun je opladen, maar de CharlieTicket is van karton en de ritten zijn iets duurder dan met de plastic CharlieCard. Wie was Charlie? Vroeger moest je zowel bij het instappen als bij het uitstappen betalen (net zoiets als het in- en uitchecken met de OV-chipkaart in Nederland tegenwoordig). Charlie had geen geld meer om uit de metro te komen, en moest voor altijd blijven rondrijden.
Outbound/Inbound: Van downtown Boston weg/Naar downtown toe.
The Pike (Masspike/Mass Turnpike): Massachusetts Turnpike (I-90), tolweg, herkenbaar aan de Pelgrimshoed als symbool.
Big Dig: de megadure tunnel onder downtown Boston door.
Rotary: hele grote 'traffic circle', zeg maar een grote rotonde of verkeersplein. Ook wel 'suicide circle' genoemd, maar deze beschrijving in het Bostoniaans is mooier: "Propa rotaries ah big mothas, typically wheah several roads (oah two main roads) come togetha. They ah not to be confused with roundabouts, which ah cute, dainty little things used to "calm" traffic in subdivisions".
Nu we het toch over verkeer hebben, de dubbele doorgetrokken gele strepen tussen de weghelften leveren nog weleens verwarring op. Beide rijrichtingen mogen NIET inhalen, maar je mag wel linksaf slaan als het veilig is.
Uit de Driver's Manual van de Commonwealth of Massachusetts (02/2011)
Aan de U-turn hebben we erg moeten wennen toen we in de VS kwamen wonen. Je hoort niet alleen 'hang a U-ey', maar ook 'hang a left' en 'hang a right'. Dat zijn minder agressieve bochten dan eentje die je 'hookt'. 'To bang a left' hoor je ook in Boston, dat is niet hetzelfde. Dat doe je als je bij een kruising in de baan voor linksaf staat en het licht op groen springt. Dan schiet je snel - BANG! - voor het tegemoetkomende verkeer langs. Vaak is dat helemaal niet nodig, want dan seint de eerste automobilist aan de overkant dat je eerst mag. Soms met lichtsignaal, maar vaker met het ongeduldig overkomende wapperhandje (zie ook Rijstijl).
Nog wat verkeerstermen
de 'T': kort voor MBTA (Massachusetts Bay Transport Authority). Meestal wordt de metro bedoeld, maar ook de bussen, commuter rail (trein) en veerboten vallen eronder.
CharlieCard/CharlieTicket: de OV-chipkaart voor de 'T'. Beide kun je opladen, maar de CharlieTicket is van karton en de ritten zijn iets duurder dan met de plastic CharlieCard. Wie was Charlie? Vroeger moest je zowel bij het instappen als bij het uitstappen betalen (net zoiets als het in- en uitchecken met de OV-chipkaart in Nederland tegenwoordig). Charlie had geen geld meer om uit de metro te komen, en moest voor altijd blijven rondrijden.
Outbound/Inbound: Van downtown Boston weg/Naar downtown toe.
The Pike (Masspike/Mass Turnpike): Massachusetts Turnpike (I-90), tolweg, herkenbaar aan de Pelgrimshoed als symbool.
Big Dig: de megadure tunnel onder downtown Boston door.
Rotary: hele grote 'traffic circle', zeg maar een grote rotonde of verkeersplein. Ook wel 'suicide circle' genoemd, maar deze beschrijving in het Bostoniaans is mooier: "Propa rotaries ah big mothas, typically wheah several roads (oah two main roads) come togetha. They ah not to be confused with roundabouts, which ah cute, dainty little things used to "calm" traffic in subdivisions".
Nu we het toch over verkeer hebben, de dubbele doorgetrokken gele strepen tussen de weghelften leveren nog weleens verwarring op. Beide rijrichtingen mogen NIET inhalen, maar je mag wel linksaf slaan als het veilig is.
Uit de Driver's Manual van de Commonwealth of Massachusetts (02/2011)
vrijdag 5 oktober 2012
Goede kant kiezen
Zit je werk buiten Boston, kies je woonplaats dan bij voorkeur aan dezelfde kant als waar het kantoor zit. Moet je bijvoorbeeld elke dag naar Burlington (aan de noordkant van Boston, langs de I-95), dan is het handiger om wat in die hoek te zoeken, zoals Lexington, Woburn, Reading. Vergeet de plaatsen ten zuiden van Boston! Andersom geldt natuurlijk ook: werk je ten zuiden van Boston, zoek dan daar een huis. Waarom? Omdat de files op de I-93/US-1/US-3 door Boston echt geen pretje zijn. De files beginnen al vroeg en duren lang. Valt er dan ook nog veel regen of sneeuw, dan is het helemaal mis. Thuiswedstrijden van de Red Sox: ook behoorlijk verstoppend. Je kunt de I-95 om Boston heen nemen, dan duurt dat ook lang maar je rijdt tenminste.
Openbaar vervoer
Je kunt ook met de 'T' gaan. Dat is het openbare vervoer in en rondom Boston:
De trein (commuter rail) is paars, de andere kleuren zijn metrolijnen (subway).
De dienstregeling van de commuter rail tijdens spitsuren is redelijk, zolang je maar met de grote massa meereist. Dus 's ochtends richting downtown Boston, 's middags de stad weer uit. Kijk niet vreemd op als de commuter rail in het weekend maar vijf keer op een dag langskomt (en dat je dan ook nog naar de machinist moet zwaaien om aan te geven dat je mee wilt). De metrolijnen gaan gelukkig vaker.
Zie ook:
Huurwoning vinden in en rondom Boston
Openbaar vervoer
Je kunt ook met de 'T' gaan. Dat is het openbare vervoer in en rondom Boston:
De trein (commuter rail) is paars, de andere kleuren zijn metrolijnen (subway).
De dienstregeling van de commuter rail tijdens spitsuren is redelijk, zolang je maar met de grote massa meereist. Dus 's ochtends richting downtown Boston, 's middags de stad weer uit. Kijk niet vreemd op als de commuter rail in het weekend maar vijf keer op een dag langskomt (en dat je dan ook nog naar de machinist moet zwaaien om aan te geven dat je mee wilt). De metrolijnen gaan gelukkig vaker.
Zie ook:
Huurwoning vinden in en rondom Boston
zondag 10 juni 2012
Huurprijzen in Boston en omgeving
Boston is erg leuk, maar wonen in Boston is niet goedkoop. Samen met New York en San Francisco is 't een van de duurste steden om te wonen. En door de huidige economie kijken veel mensen de huizenmarkt even aan en blijven zitten in hun huurwoning.
Straatje in Beacon Hill, op loopafstand van het Boston Common park, Washington Street (winkelstraat in downtown), Newbury Street (sjiekere winkelstraat) en North End.
Talking numbers
In downtown Boston betaal je voor een eenkamerappartement in een goede buurt gauw $2.800 per maand of meer. Daar komt dan meestal nog gas, elektra en tv/internet bovenop (voor ons momenteel respectievelijk $50/$50/$130 per maand). 'Water & trash' zijn meestal inbegrepen. Sommige appartementen worden aangeboden inclusief 'heat & hot water'. Dat kan handig zijn, want zeker in oudere huizen kun je je 's winters blauw stoken. Er wordt hier nog redelijk veel op olie gestookt.
Als je van Italiaans houdt: North End.
Security Deposit
Veel verhuurders vragen de eerste maand huur + security deposit (+ soms ook laatste maand huur). De security deposit kan varieren van $500 tot een maand huur. Je krijgt het bedrag terug als je de woonruimte onbeschadigd achterlaat. In Massachusetts moet de verhuurder dit bedrag op een rentegevende bankrekening zetten en jou bij vertrek de opgebouwde rente geven. Dat is niet veel hoor, want een gemiddelde renterekening hier levert 0.01% rente...
Houd er rekening mee dat je als buitenlander zonder Social Security Number en zonder credit history waarschijnlijk de hoofdprijs gaat betalen. De meeste verhuurders zullen bewijs willen zien dat je de huur kunt blijven betalen. Ze zullen een 'credit check' willen uitvoeren (soms rekenen ze daar $25 voor), maar als buitenlander kun je wellicht je arbeidsovereenkomst met salarisindicatie (in Engels graag) overleggen.
Leuke buurten = duur wonen
Boston is compact dus veel is lopend, fietsend en met de metro te bereizen. Een auto wil je daar liever niet hebben. Populaire wijken zijn Beacon Hill, Back Bay, Fenway/Kenmore, Brookline, Charlestown, North End (Little Italy), South End, South-Boston (Iers). O ja en Cambridge (Harvard en MIT). Houd je van meer Spaans temperament: Jamaica Plain en Roslindale.
Gezien vanaf de Prudential: 1. Beacon Hill, 2. Back Bay, 3. Charlestown, 4. North End (Italiaanse wijk), 5. Downtown, Chinatown, Financial, Leather District, 6. South End. Niet zo: A. Chelsea, B. East-Boston, Winthrop, C. Revere.
Iets aardigere huurprijzen
Is je budget wat lager, maar wil je toch 'smack in the middle' wonen, kijk dan naar een studio of naar een kamer. Het is hier heel normaal om een woning met een of meer 'room mates' te delen, ook als je niet meer studeert.
Alternatief is om uit te wijken naar een van de omliggende stadjes (Metro-Boston), waar ze nog wel een metrolijn of commuter rail (MBTA of kortweg 'de T') naar downtown Boston hebben. Hoe verder van een station af, hoe lager de huur. Lopen of fietsen naar het station wordt wel gedaan, maar liever pakt men de auto naar het station en stapt dan op de trein. Zeker in de New Englandse regen- of sneeuwstormen ;)
De commuter rail is de stoptrein, maar de dienstregeling vind ik buiten de spitsuren niet heel denderend. Ze kunnen nog wat leren van de NS. Je kunt denken aan Newton, West-Roxbury (niet Roxbury!), Somerville, Medford, Belmont, Waltham, Melrose. Ten zuiden van Boston weet ik eigenlijk niet, wij wonen ten noorden van de stad.
Wat minder charmant zijn Malden, Revere en Everett maar daar zijn de huren weer lager. Uit ervaring weet ik dat het centrum van Malden wat droevig aan doet, maar dat de gemeente ook leuke wijken heeft. Uit de boekjes heb ik begrepen dat de wijken Dorchester, Roxbury en Mattapan ten zuiden van downtown Boston niet heel erg prettig zijn.
Huurvoorbeeld 1: wij wonen ten noorden van Boston (nog in Metro-Boston), metrostation op loopafstand (half uurtje naar downtown). Voor ons 2b/2b-appartement van bijna 1.100 sqft (100m2) met twee parkeerplaatsen in de garage betalen wij $2.450 per maand plus gemiddeld $50/mnd voor gas, $50/mnd voor elektra en $130/mnd voor VerizonFiOs. Het complex heeft een buitenzwembad en gym.
Huurvoorbeeld 2, wat verder weg in 'Greater Boston': Salem MA (niet New Hampshire!): naast Commuter Rail Station betaal je voor een vergelijkbaar appartement $1.800-$1.900. Je moet dan wel buiten parkeren. Of je hebt voor $2.400 een 'town home' (zeg maar rijtjeswoning).
Jefferson @ Salem Station, 1b-appartementen vanaf $1350/maand, 2b vanaf $1700/maand.
Zie ook:
Huurwoning vinden in/rond Boston
Huren in Boston voor korte periode (2-6 maanden)
Straatje in Beacon Hill, op loopafstand van het Boston Common park, Washington Street (winkelstraat in downtown), Newbury Street (sjiekere winkelstraat) en North End.
Talking numbers
In downtown Boston betaal je voor een eenkamerappartement in een goede buurt gauw $2.800 per maand of meer. Daar komt dan meestal nog gas, elektra en tv/internet bovenop (voor ons momenteel respectievelijk $50/$50/$130 per maand). 'Water & trash' zijn meestal inbegrepen. Sommige appartementen worden aangeboden inclusief 'heat & hot water'. Dat kan handig zijn, want zeker in oudere huizen kun je je 's winters blauw stoken. Er wordt hier nog redelijk veel op olie gestookt.
Als je van Italiaans houdt: North End.
Security Deposit
Veel verhuurders vragen de eerste maand huur + security deposit (+ soms ook laatste maand huur). De security deposit kan varieren van $500 tot een maand huur. Je krijgt het bedrag terug als je de woonruimte onbeschadigd achterlaat. In Massachusetts moet de verhuurder dit bedrag op een rentegevende bankrekening zetten en jou bij vertrek de opgebouwde rente geven. Dat is niet veel hoor, want een gemiddelde renterekening hier levert 0.01% rente...
Houd er rekening mee dat je als buitenlander zonder Social Security Number en zonder credit history waarschijnlijk de hoofdprijs gaat betalen. De meeste verhuurders zullen bewijs willen zien dat je de huur kunt blijven betalen. Ze zullen een 'credit check' willen uitvoeren (soms rekenen ze daar $25 voor), maar als buitenlander kun je wellicht je arbeidsovereenkomst met salarisindicatie (in Engels graag) overleggen.
Leuke buurten = duur wonen
Boston is compact dus veel is lopend, fietsend en met de metro te bereizen. Een auto wil je daar liever niet hebben. Populaire wijken zijn Beacon Hill, Back Bay, Fenway/Kenmore, Brookline, Charlestown, North End (Little Italy), South End, South-Boston (Iers). O ja en Cambridge (Harvard en MIT). Houd je van meer Spaans temperament: Jamaica Plain en Roslindale.
Gezien vanaf de Prudential: 1. Beacon Hill, 2. Back Bay, 3. Charlestown, 4. North End (Italiaanse wijk), 5. Downtown, Chinatown, Financial, Leather District, 6. South End. Niet zo: A. Chelsea, B. East-Boston, Winthrop, C. Revere.
Iets aardigere huurprijzen
Is je budget wat lager, maar wil je toch 'smack in the middle' wonen, kijk dan naar een studio of naar een kamer. Het is hier heel normaal om een woning met een of meer 'room mates' te delen, ook als je niet meer studeert.
Alternatief is om uit te wijken naar een van de omliggende stadjes (Metro-Boston), waar ze nog wel een metrolijn of commuter rail (MBTA of kortweg 'de T') naar downtown Boston hebben. Hoe verder van een station af, hoe lager de huur. Lopen of fietsen naar het station wordt wel gedaan, maar liever pakt men de auto naar het station en stapt dan op de trein. Zeker in de New Englandse regen- of sneeuwstormen ;)
De commuter rail is de stoptrein, maar de dienstregeling vind ik buiten de spitsuren niet heel denderend. Ze kunnen nog wat leren van de NS. Je kunt denken aan Newton, West-Roxbury (niet Roxbury!), Somerville, Medford, Belmont, Waltham, Melrose. Ten zuiden van Boston weet ik eigenlijk niet, wij wonen ten noorden van de stad.
Wat minder charmant zijn Malden, Revere en Everett maar daar zijn de huren weer lager. Uit ervaring weet ik dat het centrum van Malden wat droevig aan doet, maar dat de gemeente ook leuke wijken heeft. Uit de boekjes heb ik begrepen dat de wijken Dorchester, Roxbury en Mattapan ten zuiden van downtown Boston niet heel erg prettig zijn.
Huurvoorbeeld 1: wij wonen ten noorden van Boston (nog in Metro-Boston), metrostation op loopafstand (half uurtje naar downtown). Voor ons 2b/2b-appartement van bijna 1.100 sqft (100m2) met twee parkeerplaatsen in de garage betalen wij $2.450 per maand plus gemiddeld $50/mnd voor gas, $50/mnd voor elektra en $130/mnd voor VerizonFiOs. Het complex heeft een buitenzwembad en gym.
Huurvoorbeeld 2, wat verder weg in 'Greater Boston': Salem MA (niet New Hampshire!): naast Commuter Rail Station betaal je voor een vergelijkbaar appartement $1.800-$1.900. Je moet dan wel buiten parkeren. Of je hebt voor $2.400 een 'town home' (zeg maar rijtjeswoning).
Jefferson @ Salem Station, 1b-appartementen vanaf $1350/maand, 2b vanaf $1700/maand.
Zie ook:
Huurwoning vinden in/rond Boston
Huren in Boston voor korte periode (2-6 maanden)
dinsdag 28 juni 2011
The MTA Song
Naar aanleiding van Cat's opmerking over de oorsprong van de naam CharlieCard ben ik op zoek gegaan naar een opname. En natuurlijk heeft YouTube er een paar, zoals deze:
Het liedje is in 1949 geschreven als reclame voor O'Brien, een politicus die burgemeester van Boston wilde worden. Hij had geen geld voor dure reclames op de radio, dus hij liet lokale folk-zangers liedjes zingen op een rondrijdende truck. Een van zijn speerpunten was het verlagen van de metrokosten door de 'uitstapstuiver' te schrappen.
Voor degenen die mee willen zingen:
Let me tell you the story
Of a man named Charlie
On a tragic and fateful day
He put ten cents in his pocket,
Kissed his wife and family
Went to ride on the MTA
Charlie handed in his dime
At the Kendall Square Station
And he changed for Jamaica Plain
When he got there the conductor told him,
'One more nickel.'
Charlie could not get off that train.
Chorus:
Did he ever return,
No he never returned
And his fate is still unlearn'd
He may ride forever
'neath the streets of Boston
He's the man who never returned.
Now all night long
Charlie rides through the tunnels
Saying, 'What will become of me?
How can I afford to see
My sister in Chelsea
Or my cousin in Roxbury?'
Charlie's wife goes down
To the Scollay Square station
Every day at quarter past two
And through the open window
She hands Charlie a sandwich
As the train comes rumblin' through.
As his train rolled on
Through Greater Boston
Charlie looked around and sighed,
'Well, I'm sore and disgusted
And I'm absolutely busted;
I guess this is my last long ride.'
Now you citizens of Boston,
Don't you think it's a scandal
That the people have to pay and pay
Vote for Walter A. O'Brien
And fight the fare increase
Get poor Charlie off the MTA.
Het liedje is in 1949 geschreven als reclame voor O'Brien, een politicus die burgemeester van Boston wilde worden. Hij had geen geld voor dure reclames op de radio, dus hij liet lokale folk-zangers liedjes zingen op een rondrijdende truck. Een van zijn speerpunten was het verlagen van de metrokosten door de 'uitstapstuiver' te schrappen.
Voor degenen die mee willen zingen:
Let me tell you the story
Of a man named Charlie
On a tragic and fateful day
He put ten cents in his pocket,
Kissed his wife and family
Went to ride on the MTA
Charlie handed in his dime
At the Kendall Square Station
And he changed for Jamaica Plain
When he got there the conductor told him,
'One more nickel.'
Charlie could not get off that train.
Chorus:
Did he ever return,
No he never returned
And his fate is still unlearn'd
He may ride forever
'neath the streets of Boston
He's the man who never returned.
Now all night long
Charlie rides through the tunnels
Saying, 'What will become of me?
How can I afford to see
My sister in Chelsea
Or my cousin in Roxbury?'
Charlie's wife goes down
To the Scollay Square station
Every day at quarter past two
And through the open window
She hands Charlie a sandwich
As the train comes rumblin' through.
As his train rolled on
Through Greater Boston
Charlie looked around and sighed,
'Well, I'm sore and disgusted
And I'm absolutely busted;
I guess this is my last long ride.'
Now you citizens of Boston,
Don't you think it's a scandal
That the people have to pay and pay
Vote for Walter A. O'Brien
And fight the fare increase
Get poor Charlie off the MTA.
zondag 26 juni 2011
Vliegen van Amsterdam naar Boston
Vorige week zijn we voor het eerst van Boston naar Amsterdam gevlogen. In vergelijking met de vlucht van San Francisco naar Amsterdam is het natuurlijk 'n kippeneindje. Dus we konden die dag nog lekker van alles doen en 's middags om iets voor drieen met de metro naar het vliegveld van Boston: Logan International. We kwamen om kwart voor vier aan op het vliegveld, dus ondanks de onverwachtte drukte ruim op tijd voor onze vlucht van zeven uur.
Omdat inchecken thuis online niet gelukt was, sloten we aan in de lange rij bij de "assisted check-in"-balie, terwijl ik even in het bevestigingsmailtje ons vluchtnummer opzocht.
"Hey, dat is raar. Hier staat dat we de vlucht van 5 over 5 hebben."
"Wat?!!?!?"
"Oh oh..."
M'n telefoon laat weten dat ik 'n SMS'je heb. Het is van de collega die ook meevliegt. Of we wel in hetzelfde vliegtuig zitten, want... ook hij heeft net ontdekt dat er 17:05 op zijn bevestiging staat.
De stress breekt ons uit. Met dit bijltje hebben we nog nooit gehakt. Ik probeer tevergeefs bij wat grondpersoneel hulp bij voordringen te krijgen, maar zonder succes en de klok tikt. Dan maar inchecken bij 'n zuil. Dat is met vijf minuten gedaan. Het is intussen 5 voor 4. Nog 70 minuten en ons vliegtuig vertrekt. Met of zonder ons.
We sluiten ons aan bij de lange rij wachtenden voor de "bagage drop". Ook hier heeft het grondpersoneel geen medelijden met onze domheid en moeten we wachten in de tergend langzaam bewegende rij.
Ha gelukkig, sommige mensen staan in de verkeerde rij. Dat schiet even lekker op. We hebben samen ook maar 1 koffer, dus om 10 over 4 lopen naar de volgende rij.
De security check is erg lang vandaag. De bewaker aan het begin verontschuldigt zich voor de drukte, maar kan ons echt niet bij de "silver/elite security" binnen laten. Maar "geen nood, jullie halen je vlucht echt nog wel". Optimist. De klok tikt door.
Tien voor half 5 zijn we de "paspoort+boarding pass"-meneer voorbij en staan we achteraan de lange rij van "mensen die hun schoenen uittrekken". Of eigenlijk: "mensen die niet altijd doorhebben dat ze hun schoenen moeten uittrekken". Normaal kan ik er wel om lachen, maar vandaag sta ik me op te vreten. Elke naïeveling kost weer 'n minuut meer en de rij lijkt wel gevuld met dit soort types.
Om kwart voor 5 zijn we eindelijk vooraan de rij. Nee he! We hebben 'n flesje drinken in onze rugzak laten zitten. Gelukkig lachen ze erom en is de her-scan binnen 'n paar seconden gedaan. Maar Manon's insulinepomp zorgt er uiteraard wel weer voor dat zij aan 'n persoonlijk onderzoekje wordt onderworpen. En daarvoor moet eerst 'n vrouwelijke beveiliger worden opgetrommeld. Duurt dit altijd zo lang?!?!?
Om 5 voor 5 is de beveiligingsmevrouw tevreden. Manon schiet haar schoenen aan en we rennen naar de lift. Ook al zo'n langzame ervaring.
Rennend komen we om klokslag 5 uur bij de gate aan. Er staat nog 'n korte rij van zo'n 5 mensen voor ons, maar nu kan het niet meer misgaan.
Precies 5 over 5 lopen we door de deur van het vliegtuig. Gelukkig zijn we niet de enige late instapper, dus wordt er niet al te boos naar ons gekeken. Maar oh wat voelen we ons opgelaten. En tegelijk opgelucht dat we het hebben gehaald.
Alles lijkt het afgelopen uur in slow motion te zijn gegaan, behalve de klok.
Wachtend op ons vertrek, bel ik nog snel even met m'n collega. Hij heeft het bij lange na niet op tijd gehaald, dus we spreken even snel af wat hij vandaag moet doen. De rest regelen we wel als ik de volgende ochtend op kantoor in Amsterdam ben. Nu eerst een biertje, want dat hebben we wel verdiend.
Omdat inchecken thuis online niet gelukt was, sloten we aan in de lange rij bij de "assisted check-in"-balie, terwijl ik even in het bevestigingsmailtje ons vluchtnummer opzocht.
"Hey, dat is raar. Hier staat dat we de vlucht van 5 over 5 hebben."
"Wat?!!?!?"
"Oh oh..."
M'n telefoon laat weten dat ik 'n SMS'je heb. Het is van de collega die ook meevliegt. Of we wel in hetzelfde vliegtuig zitten, want... ook hij heeft net ontdekt dat er 17:05 op zijn bevestiging staat.
De stress breekt ons uit. Met dit bijltje hebben we nog nooit gehakt. Ik probeer tevergeefs bij wat grondpersoneel hulp bij voordringen te krijgen, maar zonder succes en de klok tikt. Dan maar inchecken bij 'n zuil. Dat is met vijf minuten gedaan. Het is intussen 5 voor 4. Nog 70 minuten en ons vliegtuig vertrekt. Met of zonder ons.
We sluiten ons aan bij de lange rij wachtenden voor de "bagage drop". Ook hier heeft het grondpersoneel geen medelijden met onze domheid en moeten we wachten in de tergend langzaam bewegende rij.
Ha gelukkig, sommige mensen staan in de verkeerde rij. Dat schiet even lekker op. We hebben samen ook maar 1 koffer, dus om 10 over 4 lopen naar de volgende rij.
De security check is erg lang vandaag. De bewaker aan het begin verontschuldigt zich voor de drukte, maar kan ons echt niet bij de "silver/elite security" binnen laten. Maar "geen nood, jullie halen je vlucht echt nog wel". Optimist. De klok tikt door.
Tien voor half 5 zijn we de "paspoort+boarding pass"-meneer voorbij en staan we achteraan de lange rij van "mensen die hun schoenen uittrekken". Of eigenlijk: "mensen die niet altijd doorhebben dat ze hun schoenen moeten uittrekken". Normaal kan ik er wel om lachen, maar vandaag sta ik me op te vreten. Elke naïeveling kost weer 'n minuut meer en de rij lijkt wel gevuld met dit soort types.
Om kwart voor 5 zijn we eindelijk vooraan de rij. Nee he! We hebben 'n flesje drinken in onze rugzak laten zitten. Gelukkig lachen ze erom en is de her-scan binnen 'n paar seconden gedaan. Maar Manon's insulinepomp zorgt er uiteraard wel weer voor dat zij aan 'n persoonlijk onderzoekje wordt onderworpen. En daarvoor moet eerst 'n vrouwelijke beveiliger worden opgetrommeld. Duurt dit altijd zo lang?!?!?
Om 5 voor 5 is de beveiligingsmevrouw tevreden. Manon schiet haar schoenen aan en we rennen naar de lift. Ook al zo'n langzame ervaring.
Rennend komen we om klokslag 5 uur bij de gate aan. Er staat nog 'n korte rij van zo'n 5 mensen voor ons, maar nu kan het niet meer misgaan.
Precies 5 over 5 lopen we door de deur van het vliegtuig. Gelukkig zijn we niet de enige late instapper, dus wordt er niet al te boos naar ons gekeken. Maar oh wat voelen we ons opgelaten. En tegelijk opgelucht dat we het hebben gehaald.
Alles lijkt het afgelopen uur in slow motion te zijn gegaan, behalve de klok.
Wachtend op ons vertrek, bel ik nog snel even met m'n collega. Hij heeft het bij lange na niet op tijd gehaald, dus we spreken even snel af wat hij vandaag moet doen. De rest regelen we wel als ik de volgende ochtend op kantoor in Amsterdam ben. Nu eerst een biertje, want dat hebben we wel verdiend.
vrijdag 24 juni 2011
Publiek transport
Oh nee, 'openbaar vervoer' heet dat. In Boston heeft de oplaadkaart in elk geval een leukere naam dan in Amsterdam: CharlieCard. In Bostonees spreek je dat uit als [TjaalieKaat].
maandag 8 december 2008
Caltrain
De football-wedstrijd in het Candlestick Park te San Francisco was een mooie gelegenheid om de trein uit te proberen. We waren te laat om een parkeerkaart te regelen bij het stadion. En om nou op de bonnefooi daar ergens in de buurt te parkeren zonder te weten wat voor buurt het is en of er uberhaupt plek is, vonden we wat riskant. Dus dan maar met het openbaar vervoer.
Tussen San Francisco Noord en Gilroy (zuidelijkste stad van Santa Clara County) rijdt de Caltrain. Santa Clara stad heeft wel een Caltrain-station, maar die ligt niet echt in de buurt. Voor ons is het net zo makkelijk om naar het station in Sunnyvale te rijden en daar te parkeren. En dan konden we mooi naderhand nog even bij Macy's langs voor dat leuke vest voor Frank ;o) Voor het parkeren op een Caltrain-parkeerplaats betaal je $2,- voor de hele dag. Bij de Macy's 500 meter verderop kan je overigens gratis parkeren.
Net als bij de lightrail is er op elk Caltrain-station een kaartverkoopautomaat. Je geeft aan van welke zone (Sunnyvale=3) naar welke zone (San Francisco=1) je gaat. Een retour kennen ze hier niet, je koopt een enkeltje (in ons geval $5,75) of een dagkaart ($11,50).
De trein zelf is een dubbeldekker, al is de tweede verdieping meer een 'balkon'. Via een smal trappetje kom je daar. Boven zijn alleen losse stoelen, prettig voor de laptoppende reizigers. De conducteur komt niet naar boven. Als hij zijn controle doet, dan laat je hem van bovenaf je kaartjes zien.
Volgens ons wordt er geen onderscheid gemaakt tussen 1e en 2e klas.
In de trein hing een nare lucht van schoonmaakmiddel. Gelukkig zaten we daar maar een uur in. Dat is best lang voor een traject van 31 mijl (50 km, zeg maar van Utrecht CS naar Harderwijk). En op zondag rijdt de trein maar 1x per uur. Dan is het in Nederland toch iets beter geregeld.
Op de terugweg werden we ingehaald door de Holiday Train. Dat is een Caltrain met allemaal kerstversiering en een Leger des Heils fanfare aan boord. Deze trein gaat langs een aantal stations om daar een klein halfuur ouders en kinderen te entertainen en om -jawel- cadeautjes in te zamelen.
Het vest voor Frank is uiteindelijk niets geworden. Het bleek een damessluiting te hebben en daar kan Frank niet mee overweg. Wel raar, want het was een echt mannenvest.
Tussen San Francisco Noord en Gilroy (zuidelijkste stad van Santa Clara County) rijdt de Caltrain. Santa Clara stad heeft wel een Caltrain-station, maar die ligt niet echt in de buurt. Voor ons is het net zo makkelijk om naar het station in Sunnyvale te rijden en daar te parkeren. En dan konden we mooi naderhand nog even bij Macy's langs voor dat leuke vest voor Frank ;o) Voor het parkeren op een Caltrain-parkeerplaats betaal je $2,- voor de hele dag. Bij de Macy's 500 meter verderop kan je overigens gratis parkeren.
Net als bij de lightrail is er op elk Caltrain-station een kaartverkoopautomaat. Je geeft aan van welke zone (Sunnyvale=3) naar welke zone (San Francisco=1) je gaat. Een retour kennen ze hier niet, je koopt een enkeltje (in ons geval $5,75) of een dagkaart ($11,50).
De trein zelf is een dubbeldekker, al is de tweede verdieping meer een 'balkon'. Via een smal trappetje kom je daar. Boven zijn alleen losse stoelen, prettig voor de laptoppende reizigers. De conducteur komt niet naar boven. Als hij zijn controle doet, dan laat je hem van bovenaf je kaartjes zien.
Volgens ons wordt er geen onderscheid gemaakt tussen 1e en 2e klas.In de trein hing een nare lucht van schoonmaakmiddel. Gelukkig zaten we daar maar een uur in. Dat is best lang voor een traject van 31 mijl (50 km, zeg maar van Utrecht CS naar Harderwijk). En op zondag rijdt de trein maar 1x per uur. Dan is het in Nederland toch iets beter geregeld.
Op de terugweg werden we ingehaald door de Holiday Train. Dat is een Caltrain met allemaal kerstversiering en een Leger des Heils fanfare aan boord. Deze trein gaat langs een aantal stations om daar een klein halfuur ouders en kinderen te entertainen en om -jawel- cadeautjes in te zamelen.
Het vest voor Frank is uiteindelijk niets geworden. Het bleek een damessluiting te hebben en daar kan Frank niet mee overweg. Wel raar, want het was een echt mannenvest.
| Retour | 31 mijl/50 km | $11,50 | €14,40 |
vrijdag 5 december 2008
Missie van de week
Voor deze week had ik mij tot doel gesteld om de 'light rail' (tram) uit te proberen. Langs het spoor zie je bordjes met 'X-ing Trolley', dus ik was even in verwarring over de benaming van het voertuig. Volgens mij is 'trolley' de aanduiding voor de oude tramkarren. Maakt verder niet uit hoe het heet, ik moest weten hoe het werkt. Mijn bestemming: downtown San Jose om een cadeautje te droppen voor 'Toys for Tots'. Daar kom ik nog op terug in een andere post.
De dichtsbijzijnde halte is hier 15-20 minuten lopen vandaan. Bij elke halte is een ticketautomaat. Je selecteert wat voor soort kaart je wilt en hoeveel, en dan gooi je er geld in. Een kaartje kost $1,75 en is 2 uur geldig, maakt niet uit welke kant je op gaat.
Ik ben SB (southbound, naar het zuiden) gegaan, naar downtown San Jose. Dat traject gaat rechttoe rechtaan naar het centrum, alleen op het laatst waren er 2 bochten om om een parkje heen te gaan. De tramreis duurde zo'n 20 minuten.
In de tram mag je je fiets meenemen, die hang je in speciale rekken:
De haltes worden duidelijk aangegeven en omgeroepen. De tram stopt alleen als er iemand uit moet. Dat wordt ook regelmatig omgeroepen. Ik kon alleen niet helemaal traceren waar de stopknop zat. Ik zag wel de tekst 'Push for stop request' onder een soort rare rubberen tochtstrip. Dat is dus de stopknop.
Toen ik downtown uitstapte, schrok ik even. Ik zag maar 1 spoor, en dat was die richting het zuiden. "Hoe kom ik weer thuis?", spookte het door m'n hoofd. Even diep ademhalen en naar het plein waar Christmas in the Park is. Daar is het inzamelpunt voor cadeautjes en dan vraag ik daar wel hoe ik weer NB (northbound) moet. Het antwoord kwam al snel vanzelf, want op weg naar het plein stak ik de rails naar het noorden over. Die loopt een straat verder parallel aan de zuidlijn. Alleen in het centrum zijn de rails gesplitst. Buiten het centrum is het gewoon een dubbel spoor.
Ik heb snel mijn cadeautje gedropt, ergens snel geluncht en toen weer naar 'homeward bound'. Precies binnen de 2 uur ;-)
De dichtsbijzijnde halte is hier 15-20 minuten lopen vandaan. Bij elke halte is een ticketautomaat. Je selecteert wat voor soort kaart je wilt en hoeveel, en dan gooi je er geld in. Een kaartje kost $1,75 en is 2 uur geldig, maakt niet uit welke kant je op gaat.
Ik ben SB (southbound, naar het zuiden) gegaan, naar downtown San Jose. Dat traject gaat rechttoe rechtaan naar het centrum, alleen op het laatst waren er 2 bochten om om een parkje heen te gaan. De tramreis duurde zo'n 20 minuten.
In de tram mag je je fiets meenemen, die hang je in speciale rekken:
De haltes worden duidelijk aangegeven en omgeroepen. De tram stopt alleen als er iemand uit moet. Dat wordt ook regelmatig omgeroepen. Ik kon alleen niet helemaal traceren waar de stopknop zat. Ik zag wel de tekst 'Push for stop request' onder een soort rare rubberen tochtstrip. Dat is dus de stopknop.
Toen ik downtown uitstapte, schrok ik even. Ik zag maar 1 spoor, en dat was die richting het zuiden. "Hoe kom ik weer thuis?", spookte het door m'n hoofd. Even diep ademhalen en naar het plein waar Christmas in the Park is. Daar is het inzamelpunt voor cadeautjes en dan vraag ik daar wel hoe ik weer NB (northbound) moet. Het antwoord kwam al snel vanzelf, want op weg naar het plein stak ik de rails naar het noorden over. Die loopt een straat verder parallel aan de zuidlijn. Alleen in het centrum zijn de rails gesplitst. Buiten het centrum is het gewoon een dubbel spoor.
Ik heb snel mijn cadeautje gedropt, ergens snel geluncht en toen weer naar 'homeward bound'. Precies binnen de 2 uur ;-)
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
