Posts tonen met het label San Francisco. Alle posts tonen
Posts tonen met het label San Francisco. Alle posts tonen
donderdag 24 december 2015
zondag 20 december 2015
Muurschilderingen
Dat de bewoners van San Francisco van kleur houden, kan je bijna niet ontgaan als je hier rondloopt. Veel huizen hebben een eigen kleur, sommige zelfs meerdere. Denk Painted Ladies, maar eerlijk gezegd zijn er mooiere exemplaren te vinden.
Links: zeemeerminhuis in The Mission (Valencia Street), Painted Ladies (Alamo Square) en een willekeurige straat in Cole Valley (geloof ik).
Niet alleen raamkozijnen en deuren worden goed in de verf gezet. Ook blinde muren worden overal in de stad opgevrolijkt met muurschilderingen. The Mission District is de buurt met de meeste 'murals', meer dan 600! Hier zijn er een paar die wij zijn tegengekomen tijdens onze wandelingen.
Geen titel - Andrew Schoulz (op de hoek van York Street en 24th Street)
Een paar straten verder herkenden we Schoulz' stijl in Generator (2003) - Aaron Noble en Andrew Schoulz (op hoek van Lexington Street en 18th Street).
La Llorana's Sacred Waters (2004) - Juana Alicia (op hoek van York Street en 24th, tegenover de paarden van Schoulz). Deze muurschildering laat de Mexicaanse mythe zien van een vrouw die haar kinderen heeft verdronken en is gedoemd om te blijven huilen.
Picturesoteric (2012) - Sirron Norris (op de hoek van 18th Street en Bryant Street)
Bending over Backwards (2012)- Susan Greene (bij de Hoff-garage, 17th Street en Hoff Street).
Maestra's Peace (1994) op de Women's Building (op de hoek van 18th Street en Lapidge Street)
There's so much love in this city (2013) - Nolan Jones en Pablo Medina (Osage Street @ 25th Street)
Een opgefriste Carnaval (1982) - Daniel Galvez (op de hoek van 24th Street en South Van Ness, boven de House of Brakes)
Balmy Alley
Veel van de muurschilderingen zijn politieke getint. Dat zie je ook in Balmy Alley. Zo vertelt Naya Bihana (2002) van Martin Travers bijvoorbeeld over de oorlog in Tibet (rechtsboven in de collage). En rechtsonder in Mission Makeover (2012) laat Lucia Ippolito de Mission-buurt van haar jeugd zien en de Mission van nu (designer-boutiekjes, dure restaurants en koffiehuizen).
De ogen zijn van Indigenous Eyes - War or Peace (1991) - Susan Kelk Cervantes. Linksonder is onbekend werk van een onbekende kunstenaar en linksboven kon ik niet terugvinden op het web.
De Precita Eyes Muralists organiseert wandeltochten langs een selectie van de muurschilderingen. Deelname kost $15-$20 en de wandelingen duren anderhalf tot twee uur.
Sticker-art
Als je rondwandelt, kijk dan ook op meterkasten voor stickerkunst:
En vergeet de stoep niet. Daar kom je regelmatig 'stempels' tegen. Oja, en let op ramen zoals deze:
Geen sticker-art, maar sticky-art: Links van het computerspelletje Zelda, gemaakt van post-itjes (sticky notes).
Coit Tower
Ook binnen zijn er genoeg muurschilderingen te ontdekken: deze vind je bijvoorbeeld in de Coit Tower op Telegraph Hill:
Aan deze fresco uit 1934 hebben 25 schilders gewerkt. Dit was een van de New Deal-werkverschaffingsprojecten voor kunstenaars (tijdens de 'Great Depression'). De kunstwerken moesten altijd iets laten zien van de Amerikaanse cultuur: in de Coit Tower zie je veel scenes van het stads- en plattelandsleven in Californië.
Niet genoeg?
Wil je nog meer muurschilderingen zien? Ga dan naar de website SF Mural Arts. Daar kun je per kunstenaar, buurt (Chinatown heeft ook een paar mooie) of periode bladeren. Of je kunt ze op een plattegrond opzoeken. Zo heb ik ook alle informatie voor deze blogpost gevonden ;-)
Links: zeemeerminhuis in The Mission (Valencia Street), Painted Ladies (Alamo Square) en een willekeurige straat in Cole Valley (geloof ik).
Niet alleen raamkozijnen en deuren worden goed in de verf gezet. Ook blinde muren worden overal in de stad opgevrolijkt met muurschilderingen. The Mission District is de buurt met de meeste 'murals', meer dan 600! Hier zijn er een paar die wij zijn tegengekomen tijdens onze wandelingen.
Geen titel - Andrew Schoulz (op de hoek van York Street en 24th Street)
Een paar straten verder herkenden we Schoulz' stijl in Generator (2003) - Aaron Noble en Andrew Schoulz (op hoek van Lexington Street en 18th Street).
La Llorana's Sacred Waters (2004) - Juana Alicia (op hoek van York Street en 24th, tegenover de paarden van Schoulz). Deze muurschildering laat de Mexicaanse mythe zien van een vrouw die haar kinderen heeft verdronken en is gedoemd om te blijven huilen.
Picturesoteric (2012) - Sirron Norris (op de hoek van 18th Street en Bryant Street)
Bending over Backwards (2012)- Susan Greene (bij de Hoff-garage, 17th Street en Hoff Street).
Maestra's Peace (1994) op de Women's Building (op de hoek van 18th Street en Lapidge Street)
There's so much love in this city (2013) - Nolan Jones en Pablo Medina (Osage Street @ 25th Street)
Een opgefriste Carnaval (1982) - Daniel Galvez (op de hoek van 24th Street en South Van Ness, boven de House of Brakes)
Balmy Alley
Veel van de muurschilderingen zijn politieke getint. Dat zie je ook in Balmy Alley. Zo vertelt Naya Bihana (2002) van Martin Travers bijvoorbeeld over de oorlog in Tibet (rechtsboven in de collage). En rechtsonder in Mission Makeover (2012) laat Lucia Ippolito de Mission-buurt van haar jeugd zien en de Mission van nu (designer-boutiekjes, dure restaurants en koffiehuizen).
De ogen zijn van Indigenous Eyes - War or Peace (1991) - Susan Kelk Cervantes. Linksonder is onbekend werk van een onbekende kunstenaar en linksboven kon ik niet terugvinden op het web.
De Precita Eyes Muralists organiseert wandeltochten langs een selectie van de muurschilderingen. Deelname kost $15-$20 en de wandelingen duren anderhalf tot twee uur.
Sticker-art
Als je rondwandelt, kijk dan ook op meterkasten voor stickerkunst:
En vergeet de stoep niet. Daar kom je regelmatig 'stempels' tegen. Oja, en let op ramen zoals deze:
Geen sticker-art, maar sticky-art: Links van het computerspelletje Zelda, gemaakt van post-itjes (sticky notes).
Coit Tower
Ook binnen zijn er genoeg muurschilderingen te ontdekken: deze vind je bijvoorbeeld in de Coit Tower op Telegraph Hill:
Aan deze fresco uit 1934 hebben 25 schilders gewerkt. Dit was een van de New Deal-werkverschaffingsprojecten voor kunstenaars (tijdens de 'Great Depression'). De kunstwerken moesten altijd iets laten zien van de Amerikaanse cultuur: in de Coit Tower zie je veel scenes van het stads- en plattelandsleven in Californië.
Niet genoeg?
Wil je nog meer muurschilderingen zien? Ga dan naar de website SF Mural Arts. Daar kun je per kunstenaar, buurt (Chinatown heeft ook een paar mooie) of periode bladeren. Of je kunt ze op een plattegrond opzoeken. Zo heb ik ook alle informatie voor deze blogpost gevonden ;-)
zaterdag 17 oktober 2015
Festivaltijd
Het lijkt wel of er deze maand nog meer festivals zijn dan normaal. Twee weken geleden was ik bij het Hardly Strictly Bluegrass-festival (HSB), een gratis bluegrassfestival in het Golden Gate Park met optredens van onder andere Ry Cooder, Joe Jackson, Los Lobos en Emmylou Harris.
Los Lobos in actie. Ik ken ze eigenlijk vooral van hun hit La Bamba, dus ik was verbaasd toen ik hoorde dat ze vaker op HSB hebben opgetreden. Ze blijken een lekkere mix van rock, tex-mex, country, folk en blues te maken.
Emmylou Harris trad voor de vijfde keer op, hier met Rodney Crowell. Een leuke band die ik op het festival ontdekte is The Dustbowl Revival, een band die een mengeling van hot jazz, bluegrass, swing en funk spelen.
Pompoenentijd
Overal zijn er nu Oktoberfesten, maar het festival dat al een tijdje boven aan mijn lijstje stond, was het Art & Pumpkin Festival in Half Moon Bay. We zijn vroeg die kant op gegaan, want het is er altijd megadruk en er zijn niet veel wegen die naar Half Moon Bay leiden, dus die staan dan vol. In de directe omgeving van Half Moon Bay heb je ook een aantal 'pumpkin patches', velden waar je pompoenen kan kopen. Met van alles eromheen: maïsdoolhof, attracties voor de kinderen, hele kermissen zijn het.
Om elf uur was het al flink druk op de kunstmarkt.
Pumpkin Parade met Gourdy, de mascotte.
Binnenkort is het Dias de Muertos, een Mexicaanse feest- en herdenkingsdag, zoals Allerheiligen en Allerzielen.
Dit is de zwaarste pompoen (zo'n vijfduizend kilo), maar mocht niet meedoen aan de wedstrijd. Deze is namelijk van beton, staal en keramische tegeltjes.
De winnaar van de jaarlijkse weegwedstrijd krijgt $6 per lbs.
Boer Mike is er elk jaar om zijn kunsten te laten zien.
Snoopy
Toen het te veel begon regenen, zijn we maar richting huis gegaan.
Cadeautje op de terugweg
Onderweg moesten we even een sanitaire stop maken bij Rockaway Beach. Als je dan toch bij het water bent, is het altijd fijn om even over de oceaan te turen. "Ik zie daar iets vissigs", zei Frank al snel. En inderdaad, daar gingen ze:
Dolfijnenvinnen
Jump!
Los Lobos in actie. Ik ken ze eigenlijk vooral van hun hit La Bamba, dus ik was verbaasd toen ik hoorde dat ze vaker op HSB hebben opgetreden. Ze blijken een lekkere mix van rock, tex-mex, country, folk en blues te maken.
Emmylou Harris trad voor de vijfde keer op, hier met Rodney Crowell. Een leuke band die ik op het festival ontdekte is The Dustbowl Revival, een band die een mengeling van hot jazz, bluegrass, swing en funk spelen.
Pompoenentijd
Overal zijn er nu Oktoberfesten, maar het festival dat al een tijdje boven aan mijn lijstje stond, was het Art & Pumpkin Festival in Half Moon Bay. We zijn vroeg die kant op gegaan, want het is er altijd megadruk en er zijn niet veel wegen die naar Half Moon Bay leiden, dus die staan dan vol. In de directe omgeving van Half Moon Bay heb je ook een aantal 'pumpkin patches', velden waar je pompoenen kan kopen. Met van alles eromheen: maïsdoolhof, attracties voor de kinderen, hele kermissen zijn het.
Om elf uur was het al flink druk op de kunstmarkt.
Pumpkin Parade met Gourdy, de mascotte.
Binnenkort is het Dias de Muertos, een Mexicaanse feest- en herdenkingsdag, zoals Allerheiligen en Allerzielen.
Dit is de zwaarste pompoen (zo'n vijfduizend kilo), maar mocht niet meedoen aan de wedstrijd. Deze is namelijk van beton, staal en keramische tegeltjes.
De winnaar van de jaarlijkse weegwedstrijd krijgt $6 per lbs.
Boer Mike is er elk jaar om zijn kunsten te laten zien.
Snoopy
Toen het te veel begon regenen, zijn we maar richting huis gegaan.
Cadeautje op de terugweg
Onderweg moesten we even een sanitaire stop maken bij Rockaway Beach. Als je dan toch bij het water bent, is het altijd fijn om even over de oceaan te turen. "Ik zie daar iets vissigs", zei Frank al snel. En inderdaad, daar gingen ze:
Dolfijnenvinnen
Jump!
maandag 12 oktober 2015
Duizelingwekkend
Na de botenparade van afgelopen vrijdag is het nu tijd voor de vliegshows die tijdens deze Fleet Week zijn uitgevoerd. Ik heb ze niet allemaal gezien, maar die van de Blue Angels wel. Drie keer, en op drie verschillende plekken. Wat een verschrikkelijk goed team is dat toch! In 2009 hebben we ze al eens in San Francisco in actie gezien en in 2012 kwamen we ze toevallig tegen in New Hampshire. We reden op de snelweg en hoorden ineens een scheurend geluid in de lucht en daar zagen we zo een blauwgele F/A-18 voorbijschieten.
Eerst wat ander stuntwerk
Vliegtuigacrobatiek, is dat een woord? In elk geval waren het knappe capriolen die alle piloten uithaalden. Van het kleine rode stuntvliegtuigje tot de grote Boeing 747 van United Airlines.
Oracle-vliegtuigje voor Alcatraz.
Kurkentrekker van het Oracle-vliegtuigje.
Het Patriots Jet Team, een lokaal commercieel stuntteam (Byron, CA).
Toen ik zaterdag op weg was naar de postbus, zag ik de Patriots over het honkbalstadion vliegen. Ik bleef natuurlijk te lang kijken, dus had geen tijd meer om de post te halen. Mijn plan was om vanaf de brug over de US-280 te kijken of ik de Blue Angels zag komen aanvliegen. Toen ik de Patriots zo zag, bedacht ik me dat ik ze ook vanaf ons balkon zou moeten kunnen spotten. Dus ik liet de post maar even zitten.
Blue Angels
Bijna bij huis aangekomen, keek ik nog eens goed naar ons balkon. Ja, ik zou ze inderdaad kunnen zien, maar alleen in de verte. En alle stunts zou ik dan net missen, want we zitten net om de hoek. Plan C: naar de pier waar de USS Somerset aangemeerd ligt. Dat was geen slecht idee.
Daar gaan ze, op weg naar het 'podium' bij Fisherman's Wharf.
De 'Delta'-formatie.
De 'Diamond' boven de stad. Dit is een vorm waarbij ze superdicht op elkaar vliegen, denk aan drie meter afstand tussen de vliegtuigen bij een snelheid van 400 mph (640 km/u). Slik... Als je filmpjes wilt zien, hier doen ze de ruit bij de Bay Bridge en hier bij Alcatraz.
Vandaag was ik weer op Hyde Street Pier. Daar had ik afgelopen vrijdag ook de Parade of Ships bekeken, vanaf de Balclutha. De pier is gratis toegankelijk, maar als je de boten van het museum wilt zien, dan heb je een kaartje ($10) nodig. Dit kaartje is zeven dagen geldig, dus ik kon mooi nog een keer. Helaas waren meer mensen zo slim, dus de Balclutha was al vol. Veerboot Eureka werd mijn uitkijkpunt.
Ingewikkelde variant van de Diamond: twee toestellen vliegen ondersteboven.
Twee jaar bij de Blue Angels
Alle teamleden van de Blue Angels mogen maar twee, soms drie jaar meedraaien. Dat geldt ook voor de ondersteunende teamleden, zoals de arts, onderhoudsmonteur en PR-medewerkers. Daarna gaan ze weer terug naar hun reguliere werkzaamheden bij de marine. Sinds vorig jaar vliegt er voor het eerst een vrouw mee in het team. Capt. Katie Higgins (27, US Marine Corps) bestuurt de C-130 'Fat Albert', het transportvliegtuig. Ik ben benieuwd wanneer de eerste vrouw in één van de F/A-18's (Hornets) gaat vliegen.
Fat Albert met gezelschap. Een fragmentje van 'Bert' die laag over de baai vliegt, vind je hier.
Hikken en spieren spannen
De piloten in de Hornets dragen geen speciale pakken die de g-krachten opvangen. Zo'n pak dat uitzet, zit alleen maar in de weg. Om niet flauw te vallen, doen ze een soort hikoefening waarbij ze al hun spieren aanspannen. Hierdoor voorkomen ze dat er bloed uit de hersenen wegtrekt. Als je dat niet doet, gebeurt er dit: "I heard music all of a sudden.". Ik mag niks zeggen, bij mij ging het lichtje (bijna) uit in de Untamed-achtbaan in Canobie Park, toen we naar loodrecht naar beneden stortten (dat was 4,5 g). Nooit meer!
Hier zullen de mannen flink gehikt hebben.
Een klein deel van het publiek. Aan de andere kant van Fort Mason, op de Marina Green, zal het wel een drukte van jewelste geweest zijn.
Ik heb nog zoveel meer foto's en video's, maar dat wordt te veel om hier te delen. Als afsluiter zie je hier een fragment van de langzaamste stunt die ze doen: de 'Section High Alpha'. De twee Hornets verminderen dan vaart tot 232 km/u en hebben de neuzen 45 graden omhoog gestoken. Het ziet er eigenlijk heel nuffig uit.
Eerst wat ander stuntwerk
Vliegtuigacrobatiek, is dat een woord? In elk geval waren het knappe capriolen die alle piloten uithaalden. Van het kleine rode stuntvliegtuigje tot de grote Boeing 747 van United Airlines.
Oracle-vliegtuigje voor Alcatraz.
Kurkentrekker van het Oracle-vliegtuigje.
Het Patriots Jet Team, een lokaal commercieel stuntteam (Byron, CA).
Toen ik zaterdag op weg was naar de postbus, zag ik de Patriots over het honkbalstadion vliegen. Ik bleef natuurlijk te lang kijken, dus had geen tijd meer om de post te halen. Mijn plan was om vanaf de brug over de US-280 te kijken of ik de Blue Angels zag komen aanvliegen. Toen ik de Patriots zo zag, bedacht ik me dat ik ze ook vanaf ons balkon zou moeten kunnen spotten. Dus ik liet de post maar even zitten.
Blue Angels
Bijna bij huis aangekomen, keek ik nog eens goed naar ons balkon. Ja, ik zou ze inderdaad kunnen zien, maar alleen in de verte. En alle stunts zou ik dan net missen, want we zitten net om de hoek. Plan C: naar de pier waar de USS Somerset aangemeerd ligt. Dat was geen slecht idee.
Daar gaan ze, op weg naar het 'podium' bij Fisherman's Wharf.
De 'Delta'-formatie.
De 'Diamond' boven de stad. Dit is een vorm waarbij ze superdicht op elkaar vliegen, denk aan drie meter afstand tussen de vliegtuigen bij een snelheid van 400 mph (640 km/u). Slik... Als je filmpjes wilt zien, hier doen ze de ruit bij de Bay Bridge en hier bij Alcatraz.
Vandaag was ik weer op Hyde Street Pier. Daar had ik afgelopen vrijdag ook de Parade of Ships bekeken, vanaf de Balclutha. De pier is gratis toegankelijk, maar als je de boten van het museum wilt zien, dan heb je een kaartje ($10) nodig. Dit kaartje is zeven dagen geldig, dus ik kon mooi nog een keer. Helaas waren meer mensen zo slim, dus de Balclutha was al vol. Veerboot Eureka werd mijn uitkijkpunt.
Ingewikkelde variant van de Diamond: twee toestellen vliegen ondersteboven.
Twee jaar bij de Blue Angels
Alle teamleden van de Blue Angels mogen maar twee, soms drie jaar meedraaien. Dat geldt ook voor de ondersteunende teamleden, zoals de arts, onderhoudsmonteur en PR-medewerkers. Daarna gaan ze weer terug naar hun reguliere werkzaamheden bij de marine. Sinds vorig jaar vliegt er voor het eerst een vrouw mee in het team. Capt. Katie Higgins (27, US Marine Corps) bestuurt de C-130 'Fat Albert', het transportvliegtuig. Ik ben benieuwd wanneer de eerste vrouw in één van de F/A-18's (Hornets) gaat vliegen.
Fat Albert met gezelschap. Een fragmentje van 'Bert' die laag over de baai vliegt, vind je hier.
Hikken en spieren spannen
De piloten in de Hornets dragen geen speciale pakken die de g-krachten opvangen. Zo'n pak dat uitzet, zit alleen maar in de weg. Om niet flauw te vallen, doen ze een soort hikoefening waarbij ze al hun spieren aanspannen. Hierdoor voorkomen ze dat er bloed uit de hersenen wegtrekt. Als je dat niet doet, gebeurt er dit: "I heard music all of a sudden.". Ik mag niks zeggen, bij mij ging het lichtje (bijna) uit in de Untamed-achtbaan in Canobie Park, toen we naar loodrecht naar beneden stortten (dat was 4,5 g). Nooit meer!
Hier zullen de mannen flink gehikt hebben.
Een klein deel van het publiek. Aan de andere kant van Fort Mason, op de Marina Green, zal het wel een drukte van jewelste geweest zijn.
Ik heb nog zoveel meer foto's en video's, maar dat wordt te veel om hier te delen. Als afsluiter zie je hier een fragment van de langzaamste stunt die ze doen: de 'Section High Alpha'. De twee Hornets verminderen dan vaart tot 232 km/u en hebben de neuzen 45 graden omhoog gestoken. Het ziet er eigenlijk heel nuffig uit.
zaterdag 10 oktober 2015
Botenparade
Vandaag zijn er een aantal marineschepen aangekomen in de baai van San Francisco. Tijdens Fleet Week kun je de schepen van binnen bezichtigen en er zijn allemaal demonstraties, zoals van de humanitaire hulpverleners en de K9 Heroes. Dat zijn de reddings- en therapiehonden, de laatste voor teruggekeerde veteranen uit oorlogsgebieden die lijden aan het posttraumatisch stresssyndroom.
Vanochtend was de Parade of Ships. Dan komen de schepen de baai binnenvaren. Als eerste kwam de SFFD Fireboat Guardian met de kruiser USS Cape St. George onder de Golden Gate-brug door. De brandweerboot spoot zoveel water dat je het marineschip soms niet meer goed kon zien. Vervolgens kwam de USS Stockdale voorbij, dat is een torpedobootjager. De USCGC Boutwell van de kustwacht zorgde voor wat afwisseling metzijn (pardon, blijkbaar zijn schepen vrouwelijk) haar witte verschijning. De Boutwell heeft een belangrijke rol gespeeld bij een grote reddingsactie in de Golf van Alaska, toen er 500 mensen van een brandend cruiseschip gered moesten worden. Ook wordt de Boutwell gebruikt om de cocaïnehandel in te dammen. Ze heeft sinds 1968 al $900 miljoen aan drugs onderschept. Het is een cutter, een kotter dus, maar dan wel een hele forse.
Het volgende schip vond ik het meest imponerende: de USS Coronado. Het is nogal een pantservaartuig dat vooral in 'littorale' wateren opereert (dicht bij de kust), om mijnen en onderzeeërs op te sporen. Het is een trimaran, en ze is pas sinds vorig jaar echt in gebruik genomen. Ik vond deze al agressief overkomen, maar de USS Coronado is een overtreffende trap:
Als ik thuiskom van mijn werk, kom ik langs de USS Somerset, een doklandingsschip voor amfibische oorlogsvoering. De naam Somerset is ter nagedachtenis van de passagiers van vlucht United 93. Op 11 september 2001 was deze vlucht onderweg van Newark NJ naar San Francisco, toen kapers het toestel richting Washington DC stuurden. Het vliegtuig is gecrasht in Somerset County, Pennsylvania.
Er deed ook een Canadees fregat mee: de HMCS Calgary. Ik vond de 'Her Majesty's...' ook al zo raar. En de hekkensluiter was de ACRE MV John Dillard, maar die heb ik geloof ik over het hoofd gezien. Deze catamaran is speciaal gemaakt voor Corps of Engineers in San Francisco om snel wrakstukken uit de baai te halen, voor duikoperaties en 'hydro-surveying'.
Vanochtend was de Parade of Ships. Dan komen de schepen de baai binnenvaren. Als eerste kwam de SFFD Fireboat Guardian met de kruiser USS Cape St. George onder de Golden Gate-brug door. De brandweerboot spoot zoveel water dat je het marineschip soms niet meer goed kon zien. Vervolgens kwam de USS Stockdale voorbij, dat is een torpedobootjager. De USCGC Boutwell van de kustwacht zorgde voor wat afwisseling met
Het volgende schip vond ik het meest imponerende: de USS Coronado. Het is nogal een pantservaartuig dat vooral in 'littorale' wateren opereert (dicht bij de kust), om mijnen en onderzeeërs op te sporen. Het is een trimaran, en ze is pas sinds vorig jaar echt in gebruik genomen. Ik vond deze al agressief overkomen, maar de USS Coronado is een overtreffende trap:
Als ik thuiskom van mijn werk, kom ik langs de USS Somerset, een doklandingsschip voor amfibische oorlogsvoering. De naam Somerset is ter nagedachtenis van de passagiers van vlucht United 93. Op 11 september 2001 was deze vlucht onderweg van Newark NJ naar San Francisco, toen kapers het toestel richting Washington DC stuurden. Het vliegtuig is gecrasht in Somerset County, Pennsylvania.
Er deed ook een Canadees fregat mee: de HMCS Calgary. Ik vond de 'Her Majesty's...' ook al zo raar. En de hekkensluiter was de ACRE MV John Dillard, maar die heb ik geloof ik over het hoofd gezien. Deze catamaran is speciaal gemaakt voor Corps of Engineers in San Francisco om snel wrakstukken uit de baai te halen, voor duikoperaties en 'hydro-surveying'.
zaterdag 29 augustus 2015
Walvissen
Een van mijn collega's vertelde dat ze de afgelopen week al een paar keer walvissen had gezien vanaf het strand bij Half Moon Bay. Vandaag zijn we zelf gaan kijken, zouden we ook geluk hebben? Het weer zat in elk geval mee, niet te koud (het kan daar best fris zijn) en niet te warm. Er waren meer mensen die op de uitkijk stonden. Maar helaas, niets te zien. Alleen vissersbootjes in de verte en vogels. Steeds meer vogels. Oh, wacht... mijn collega had verteld dat we daar juist op moesten letten want waar walvissen zijn, zijn meestal veel vogels die op dezelfde plek foerageren. En poef, daar spoot water omhoog. Of dook er een pelikaan in het water? Daar, een vin!
Zie je het stipje links van het strandwachtershuisje? Dat is er eentje. Of misschien is het toch een dolfijn, want zo dicht bij het strand kan een walvis toch niet zwemmen...
Het water blijkt dus aardig diep te zijn. Dit zijn er twee? In totaal hebben wij er drie geteld.
Hier zie je wat meer rug, het is duidelijk geen dolfijn.
Dit was wel heel gaaf om zonder twee tot drie uur op de oceaan te blauwbekken of zeeziek te worden, zo maar bultruggen te zien. Nou ja, stukjes van de bultrug dan. Zo ziet een heel exemplaar eruit:
Even boven water om die rare wezens op het strand te bekijken.
Zie je het stipje links van het strandwachtershuisje? Dat is er eentje. Of misschien is het toch een dolfijn, want zo dicht bij het strand kan een walvis toch niet zwemmen...
Het water blijkt dus aardig diep te zijn. Dit zijn er twee? In totaal hebben wij er drie geteld.
Hier zie je wat meer rug, het is duidelijk geen dolfijn.
Dit was wel heel gaaf om zonder twee tot drie uur op de oceaan te blauwbekken of zeeziek te worden, zo maar bultruggen te zien. Nou ja, stukjes van de bultrug dan. Zo ziet een heel exemplaar eruit:
Even boven water om die rare wezens op het strand te bekijken.
zaterdag 4 juli 2015
Hoe kon ik deze vergeten...
De vorige post ging over de verkleedgekte in San Francisco. Afgelopen zondag was er weer een goede gelegenheid om te pronken, deze keer tijdens de SFPride-optocht. Of het nou vooral ging om flaneren met kostuum, tuigje of in adamskostuum, dat maakte niet zo veel uit.
Als je je een beetje bleekjes vond afsteken, kon je bij de straatverkopers terecht.
Extra blij
De deelnemers en toeschouwers waren extra uitgelaten, omdat het Hooggerechtshof (Supreme Court) van de Verenigde Staten net die week uitspraak had gedaan tegen de staten die beroep hadden aangetekend tegen het legaliseren van het homohuwelijk. Hierdoor is het homohuwelijk inmiddels in dertig staten en in DC wettelijk toegestaan, zelfs in superconservatieve staten als Oklahoma en Utah.
De optocht zelf duurde lang, erg lang. Na twee uur kijken hielden wij het maar voor gezien en toen was de optocht nog niet eens halverwege... Apple hielp daar ook een beetje aan mee. Het bedrijf had achtduizend (!) medewerkers opgetrommeld om mee te lopen. Ik vond het best indrukwekkend. Hoe Apple's bijdrage er uit zag, zie je een beetje op de foto in de onderstaande tweet:
Nog wat kiekjes ter afsluiting:
Als je je een beetje bleekjes vond afsteken, kon je bij de straatverkopers terecht.
Extra blij
De deelnemers en toeschouwers waren extra uitgelaten, omdat het Hooggerechtshof (Supreme Court) van de Verenigde Staten net die week uitspraak had gedaan tegen de staten die beroep hadden aangetekend tegen het legaliseren van het homohuwelijk. Hierdoor is het homohuwelijk inmiddels in dertig staten en in DC wettelijk toegestaan, zelfs in superconservatieve staten als Oklahoma en Utah.
De optocht zelf duurde lang, erg lang. Na twee uur kijken hielden wij het maar voor gezien en toen was de optocht nog niet eens halverwege... Apple hielp daar ook een beetje aan mee. Het bedrijf had achtduizend (!) medewerkers opgetrommeld om mee te lopen. Ik vond het best indrukwekkend. Hoe Apple's bijdrage er uit zag, zie je een beetje op de foto in de onderstaande tweet:
All those white tee shirts? Apple employees. @SFPride #SFPride pic.twitter.com/lhKc9mBD7Z
— ¡Gabe Ortíz! (@TUSK81) June 28, 2015Nog wat kiekjes ter afsluiting:
maandag 25 mei 2015
Altijd wel een verkleedmomentje
Onze wijk kleurt tijdens het baseballseizoen de helft van de tijd oranje. Als de Giants thuis spelen, dan komen de fans gekleed in de teamkleuren. Misschien dat we ons daarom zo snel thuisvoelden in San Francisco? Er is natuurlijk een beetje verschil tussen je voor de lol verkleden en het dragen van de teamkleuren of de nationale kleuren bij dagen zoals 4th of July, St. Patrick's Day (en natuurlijk Dutch King's Day voor de Nederlanders in de regio).
Blijkbaar biedt Halloween niet genoeg uitlaadklep voor de San Franciscanen, want er zijn nog wat festiviteiten waar men lekker in de verkleedkoffer duikt.
BYOBW-wedstrijd
In april werden we gewezen op de Bring Your Own Big Wheel-race. Kinderen, maar vooral volwassenen rijden verkleed op een plastic driewieler een steile kronkelweg af. Dat leverde hilarische taferelen op.
Bay to Breakers-hardloopwedstrijd
Elke derde zondagmorgen van mei wordt de Bay to Breakers-wedstrijd gelopen. De deelnemers rennen of wandelen vanaf de Embarcadero die langs de baai loopt, dwars door te stad naar de branding van de oceaan waar de golven breken. De hele tocht is 12 kilometer (7 mijl) lang, maar gaat over flinke steile heuvels. Alsof dat niet genoeg uitdaging is, dragen sommigen flink onhandige kostuums, zoals kartonnen raketten, te lange bruidsjurken en een rol 'bubblewrap' die wind vangen of waar je over struikelt. Maar daar gaat het helemaal niet om. Als je maar plezier hebt! Naakte hardlopers hebben we overigens niet gezien.
Deze race is in 1912 als Cross-City Race gestart om de narigheid van de verwoestende aardbeving in 1906 even te vergeten. In de jaren zestig is de race omgedoopt tot Bay to Breakers Race.
Carnavalfestival in de Mission
In het laatste weekeind van mei is het tijd voor het tweedaagse festival 'Carnaval San Francisco' in het Mission District, een feestelijk weekend met veel eten, muziek, dansen en kunstenaars. De wijk Mission is het culturele hart van de Latinogemeenschap in San Francisco en de Bay Area. In een andere blogpost kom ik nog wel een keer terug op deze kleurrijke wijk.
Dit jaar viel het carnavalsfestival samen met Memorial Day Weekend, wat ook wel gezien wordt als startsein voor het zomerseizoen. Het thema was 'Sagrada Agua' of 'Sacred Water', omdat er zonder water geen leven is en de bewoners van Californië al jaren te kampen hebben met erge droogte. Dit is ook een onderwerp voor een andere blogpost.
Niet alleen deelnemers in de optocht verkleden zich, ook zie je her en der enkele bijzonder geklede toeschouwers:
We weten dus wat ons te doen staat volgend jaar...
Blijkbaar biedt Halloween niet genoeg uitlaadklep voor de San Franciscanen, want er zijn nog wat festiviteiten waar men lekker in de verkleedkoffer duikt.
BYOBW-wedstrijd
In april werden we gewezen op de Bring Your Own Big Wheel-race. Kinderen, maar vooral volwassenen rijden verkleed op een plastic driewieler een steile kronkelweg af. Dat leverde hilarische taferelen op.
Bay to Breakers-hardloopwedstrijd
Elke derde zondagmorgen van mei wordt de Bay to Breakers-wedstrijd gelopen. De deelnemers rennen of wandelen vanaf de Embarcadero die langs de baai loopt, dwars door te stad naar de branding van de oceaan waar de golven breken. De hele tocht is 12 kilometer (7 mijl) lang, maar gaat over flinke steile heuvels. Alsof dat niet genoeg uitdaging is, dragen sommigen flink onhandige kostuums, zoals kartonnen raketten, te lange bruidsjurken en een rol 'bubblewrap' die wind vangen of waar je over struikelt. Maar daar gaat het helemaal niet om. Als je maar plezier hebt! Naakte hardlopers hebben we overigens niet gezien.
Deze race is in 1912 als Cross-City Race gestart om de narigheid van de verwoestende aardbeving in 1906 even te vergeten. In de jaren zestig is de race omgedoopt tot Bay to Breakers Race.
Carnavalfestival in de Mission
In het laatste weekeind van mei is het tijd voor het tweedaagse festival 'Carnaval San Francisco' in het Mission District, een feestelijk weekend met veel eten, muziek, dansen en kunstenaars. De wijk Mission is het culturele hart van de Latinogemeenschap in San Francisco en de Bay Area. In een andere blogpost kom ik nog wel een keer terug op deze kleurrijke wijk.
Dit jaar viel het carnavalsfestival samen met Memorial Day Weekend, wat ook wel gezien wordt als startsein voor het zomerseizoen. Het thema was 'Sagrada Agua' of 'Sacred Water', omdat er zonder water geen leven is en de bewoners van Californië al jaren te kampen hebben met erge droogte. Dit is ook een onderwerp voor een andere blogpost.
Niet alleen deelnemers in de optocht verkleden zich, ook zie je her en der enkele bijzonder geklede toeschouwers:
We weten dus wat ons te doen staat volgend jaar...
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
