Geef het tijd

Toen we nog in Nederland woonden en ons voorbereidden op ons vertrek naar Californië, kregen we veel goede tips van een tante van de buurman. Zij en haar gezin zijn ervaren expatters en kennen de Bay Area/Silicon Valley goed. Ze wees ons onder andere op de goede en minder goede buurten (die heel dicht bij elkaar kunnen liggen), wat voor Nederlandse netwerken er waren. Ze raadde ons aan om toch wat meubels, schilderijen, fotolijsten uit Nederland mee te nemen als dat kon, zodat je je direct thuis voelt en niet in een 'anoniem' IKEA- of Crate & Barrel-interieur begint.

Grote bedrijven met veel expats hebben zelfs speciale cursussen voor hun medewerkers die naar het buitenland gaan. Wij moesten het zelf uitvinden, maar dat heeft ook zo z'n voordelen moet ik zeggen. Samen met de twee andere stellen die ongeveer gelijk naar de Bay Area vertrokken, hebben we veel ontdekt. En de tips van Tante waren erg waardevol.


Ik moet dit boek nog lezen hoor, maar vond vooral het plaatje leuk om bij deze post te zetten. Geschreven door Andrea Martins en te koop via Amazon.

Wenperiode
Een belangrijke tip -of meer waarschuwing- die Tante me gaf, was dat ik er zeker 6 tot 9 maanden voor uit moest trekken om te wennen aan de nieuwe situatie. Dat geldt niet alleen voor de verhuizing van Nederland naar het buitenland, maar in onze situatie ook voor een verhuizing naar een andere staat merk ik.

In de meeste gevallen zitten de mannen na de verhuizing redelijk snel in hun nieuwe werkritme. Maar hoe zit het met de aanhang? Ex-patvrouwen mogen bijvoorbeeld geen betaald werk doen, dus moeten op een andere manier zorgen voor invulling. Ik ben geen expat-vrouw, maar moest wel een paar maanden wachten tot mijn werkvergunning rond was toen we net in de VS waren aangekomen. En nu in Boston mag ik wel werken, maar kan ik geen geschikte baan vinden. Geen ramp, in beide gevallen had ik in het begin genoeg te doen: huis inrichten, omgeving verkennen en mensen leren kennen.

Vakantiegevoel
Zeker in zonnig Californië met de palmbomen overheerste de eerste weken/maanden het vakantiegevoel. Na een dag speuren naar de juiste stofzuiger - wil je het Hollandse model, zoek dan naar het 'canister'-model -, is het helemaal niet vervelend om even het zwembad in te duiken die de meeste appartementencomplexen wel hebben.

Maar na een tijdje -ongeveer die zes maanden- gaat 't speciale gevoel er vanaf en begint het gewoon te worden. Je gaat je familie en vrienden in Nederland missen en wilt ze graag opzoeken. Probeer dan toch de verleiding nog even te weerstaan om een ticket te boeken. Als de heimwee te groot is en je gaat terug, dan loop je de kans dat je vervolgens niet meer weg wilt uit Nederland. Misschien kunnen ze jou komen opzoeken in dat eerste jaar? Skypen brengt Nederland ook wat dichterbij.

Structuur
Als je (schoolgaande) kinderen hebt, wordt je agenda al snel gevuld: school en sportclubs dicteren de dagindeling. Ben je -zoals ik- kinderloos, en merk je dat je je draai niet kunt vinden, probeer dan toch echt afleiding te zoeken. Zoek vooral naar terugkerende activiteiten waarbij je onder de mensen komt. Dat ene uitstapje naar het Museum of Fine Arts gaat 'm niet worden. Sluit je aan bij een sportschool en ga elke week naar Zumba of bootcamp, zoek een Adult Education Center of Community Center en volg die cursus waar je in Nederland nooit aan toe kwam, zoek (vrijwilligers)werk en voel je weer nuttig. Kijk ook eens of er een leuke Meetup-groep in de buurt zit. Het is misschien even doorbijten, maar doordat je bezig blijft en nieuwe mensen ontmoet, wordt je wereld weer groter en een stuk leuker.

Resultaten van mijn Ceramics class (klinkt toch sexier dan pottenbakken) en foto van een van de Beading Workshops die ik heb gegeven in Santa Clara. Deze week begin ik met vrijwilligerswerk als klassenassistent bij Engelse les voor immigranten.

Muggen in Massachusetts

 

Ik snap dat de foto 'n beetje moeilijk te plaatsen is, maar je ziet de onderkant van m'n kuit. En inderdaad, tel even mee.... dat zijn zes muggenbeten. Nou ok, je ziet er maar vijf. Maar rechtsonder net buiten beeld zit er nog een. En die jeukte ook heel erg, neem dat maar van mij aan.

Dat is dus blijkbaar ook iets waar we in Californie 'n beetje van waren afgekickt: muggen. Dankzij het klimaar (droogte of wind, daar zijn we nooit uitgekomen) hadden we in Silicon Valley nooit last van muggen. Dat is hier rond Boston dus wel even anders.

De muggen zijn hier gelukkig wel heel voorspelbaar. Ze komen rond 'n uur acht aanstuiven met z'n allen en zijn rond 'n uur of elf weer verdwenen. Maar ja, ik heb dat natuurlijk pas om kwart over acht door en dan is dit het resultaat.

Oh ja... ik had trouwens 'n lange broek aan die avond. :-/

Familie op bezoek

Kort voor ons vertrek naar Boston, krijgen we het nog even druk met bezoekers. Zo zijn afgelopen week mijn broer en zijn vrouw aangekomen.

We hebben ze opgehaald van het vliegveld en in de logeerkamer geinstalleerd. Ze hadden schandalig veel spullen voor ons meegenomen, dus we zitten voorlopig weer met 'n ruime voorraad stroopwafels (6 pakken kanjers), dikke chocola (8 pakken Cote Dor), drop (2.5 kilo), hopjes (1 kilo) en Parodontax tandpasta (4 tubes). Het moeilijke is nu om ons 'n beetje te beheersen en het niet in een keer op te eten.

's Avonds zijn we natuurlijk traditioneel bij de Red Robin gaan eten.

 

Niet iedereen die op bezoek komt heeft even veel met 'n Amerikaanse "diner". Maar onze familie weet het altijd te waarderen. En het is 'n prima manier om ze wakker te houden.



De dag na aankomst heeft Manon ze meegenomen naar de Golden Gate en 'n stuk van de kust laten zien. En nu zijn ze op rondreis. Ze hebben minder dan 'n week, maar doen in die tijd toch 'n paar mooie plekken aan: Monterey, Yosemite, Sequoia en... uhm... geen idee eigenlijk, nog 'n park.

Dinsdag is het rondje compleet en gaan we naar Alcatraz met ze. Dan is het alweer voorbij en vliegen ze terug naar Nederland.

We gaan verhuizen naar Boston

In mei gaan we weer 'ns verhuizen. Dit keer niet 10 mijl zoals vorig jaar. Nee, we verhuizen nu naar Boston, dus van de westkust naar de oostkust. Van de rode stip links, helemaal naar de rode stip rechts.



De verhuizing is dit keer weer voor m'n werk. We hebben een kantoor in de buurt van Boston en het lijkt m'n baas handig als ik daar 'n tijdje ga meedraaien. We zijn er vanaf het begin (intussen tweeënhalf jaar geleden) van uit gegaan dat zo'n verzoek kon komen, dus de schok over het verhuisverzoek was niet zo groot. Over de locatie waren we wel iets verbaasder: we hadden nog nooit over Boston nagedacht.



We hebben intussen 'n verkenningsbezoek aan Boston gebracht en geconstateerd dat het 'n mooie stad in 'n nog mooiere omgeving is. Ze hebben daar namelijk vier (!) seizoenen in plaats van de twee seizoenen die we hier hebben (regen en geen-regen). We zien wel 'n beetje op tegen het weer: het winterseizoen in Boston is namelijk erg lang. Maar ja, daar zullen wel vast ook wel weer aan wennen.



Kortom: we zijn alweer 'n tijdje druk met lezen over de omgeving, zoeken naar leuke en betaalbare woonruimte, regelen van 'n verhuizer, etc. Er komt nogal wat kijken bij zo'n grote verhuizing in de Verenigde Staten en we zullen ook dit keer weer proberen de belangrijkste zaken vast te leggen op deze blog.

Kerstroddels, -koekjes en -drop

Hoewel we al 'n paar jaar weg zijn uit Nederland, krijgen we elk jaar toch nog flink wat kerstkaarten van Nederlandse famialie en vriendne. Leuk hoor, want het versturen van kerstkaarten is 'n traditie die men hier in de VS niet kent. Of in elk geval niet zo hardnekkig volhoudt als in Nederland.

Gisteren lag er 'n leuk pakje op ons te wachten op het postkantoor.

 

Een gemengd roddel/snoep/speelpakket van de vier puffels uit Nootdorp. Leuk!

Ik vroeg me wel even af hoe lang het pakje onderweg was geweest toen ik Lady Di op de voorpagina van de Story zag staan. ;-)

Four geeks

Het lijkt wel 'n soort mopje: "what do you get when you put four geeks in an apartment?"

In New York logeerden we bij vrienden. Ze wonen fantastisch aan de rand van Manhattan en het scheelde mooi de stress van op korte termijn 'n hotel uitzoeken.



Maar met vier geeks heb je wel 'n enorme bak aan apparaten die 's avonds opgeladen moeten worden. Dus moest ik voor m'n iPhone uitwijken naar 'n stopcontact in de keuken.



Hmmm... voor mijn gevoel hebben we toch veel meer bier gedronken dan je hier ziet.

Vakantie in Holland

Begin oktober waren we in Nederland voor familie- en vriendenbezoek. Voor mij was dat voor het eerst in bijna twee jaar nadat we naar Californie zijn verhuisd.

Het eerste wat me opviel, is dat alles zo groen was: de weilanden, bossen, de tuinen en perkjes. Met al die regen die jullie gehad hebben, is het ook niet zo moeilijk om alles groen te houden. We hadden overigens geluk met het weer: in die twee weken hebben we misschien 1 dag regen gehad, verder bijzonder mooi weer.

Nadat we ingecheckt waren in ons vakantiehuisje in Scherpenzeel, moest ik toch echt eerst dat broodje kroket hebben. Daarna kon de vakantie echt beginnen!


Collage van wat uitstapjes.

Helaas konden we in die veertien dagen niet iedereen ontmoeten die we wilden zien. Hopelijk zien we die de volgende keer. Het was in elk geval geweldig om iedereen weer van dichtbij te zien en te spreken. En wat groeien kinderen hard in 2 jaar...

Ireeele angst

Ik ben net terug van 'n klein weekje in Nederland. Sorry familie en vrienden, maar afspreken zat er dit keer echt niet in.

Hoewel ik de reis naar San Francisco prettiger vind dan de reis naar Amsterdam, heb ik een groot probleem: ik ben onderweg vaak bang. Niet voor neerstorten of zoiets. Nee, ik ben bang dat ik aan de grens geweigerd wordt. Dus dat ze me de VS niet meer inlaten, terwijl Manon daar wel is en op me staat te wachten.

Natuurlijk weet ik dondersgoed dat dit geen reeele angst is. Ik reis met 'n geldig visum, dus kom echt het land wel in. En ook als dat niet zou lukken, dan zou Manon echt op de eerste vlucht naar Nederland zitten om weer samen te zijn. Maar toch... Tijdens de vlucht naar San Francisco ben ik dat realisme vaak even kwijt en raak half in paniek.



Dit keer begon de angst al op Schiphol. De incheck-computer hield vol dat ik een ESTA-aanvraag moest invullen. Maar dat hoeft niet als je 'n visum hebt, iets dat de ESTA-computers ook braaf bevestigen. Maar zowel de KLM-computer als de -medewerkers wilden met zonder ESTA-aanvraag niet laten inchecken. Paniek!

Gelukkig ben ik altijd ruim op tijd aanwezig. En gelukkig zijn er ook medewerkers die weten dat ze gewoon even je visumnummer aan je ticket moeten koppelen om de incheck-computer tevreden te krijgen. Een optie die je helaas zelf nooit krijgt: niet op de incheck-computer en eerder ook niet online.

Het gebeurt niet vaak dat ik meer moeite moet doen om Nederland uit te komen dan om Amerika in te komen.

Weer blond

 

Oudgedienden kennen het beeld nog wel. Manon met 'n kapsel dat het midden houdt tussen Kuifje en Billy Idol. Zo erg is het dit keer niet, maar ze is wel weer blond.

Weg fiets

We zijn druk bezig met onze aankomende verhuizing. Maar vandaag zei Manon ineens: "huh? staat je fiets op kantoor?"

"Nee hoor, hoezo?"

"Nou, hij staat namelijk niet beneden."

"Oh? Meen je dat?"

En inderdaad, dit is het enige dat er nog rest van mijn mooie beach cruiser.

 

Ik zal hem missen. Maar gelukkig is het de beach cruiser die ze gestolen hebben en niet m'n Gazelle.

Waarom dat gelukkig is?

Nou, die beach cruiser kan ik hier eventueel weer opnieuw kopen. Maar als ik 'n nieuwe Gazelle wil, moet ik die volgens mij zelf uit Nederland laten versturen.

Balkonbewoners

 

Sinds ongeveer 'n maand word ik 's ochtends regelmatig wakker van vrolijk getjilp op het balkon. Deze vogel lijkt van ons balkon z'n uitvalsbasis te hebben gemaakt voor het verkennen van de buurt.

We hebben al gezocht, maar er lijkt geen nestje op ons balkon te zitten. Gelukkig maar, want aan "nestelende duiven" hebben we jaren geleden in Utrecht nogal 'n trauma overgehouden.

De duiven ook waarschijnlijk...

Vroege vogel

Al anderhalve week horen we regelmatig 'n vogel op het balkon. En sinds afgelopen weekend kunnen we hem ook regelmatig zien. Maar vanochtend was het de eerste keer dat ik de vrolijke fluiter op de foto kreeg.

 
klik op de foto voor 'n grotere versie

Sorry, niet helemaal scherp. Maar weet iemand wat dit voor kleurrijk type is?

Er is er een jarig...

En dat ben ik!

Frank had alle pakketjes en enveloppen de afgelopen 2 weken voor mij opgespaard:


Maar toen vanochtend om 6 uur de wekker ging, mocht ik dan eindelijk uitpakken!


En eindelijk konden Esthers slingers opgehangen worden:


Ik ben weer erg verwend:


Hartstikke bedankt iedereen!

Kaarten

Oei, wat heb ik vorige week 'n hoop post gekregen zeg. Een klein deel kwam van hier uit de buurt. Maar het grootste deel kwam uit Nederland.

 

Extra leuk: steeds meer mensen lijken kaarten met eigen foto's te sturen. Dubbel feest dus, namelijk 'n kaartje EN foto's.

Pak papier

Tsja, is dit nou leuke post of niet?

Aan de ene kant wel. Ik werd afgelopen weekend 40 en kon op vrijdag bij het postkantoor dit pakje ophalen. De inhoud: slingers, ballonnen, Donald Duck's, flippertijdschriften. Allemaal enorm leuk.


Klik voor 'n grotere versie van de foto

Maar ja, er zat ook 'n M-formulier van de Nederlandse belastingdienst in. En bij het zien van de hoeveelheid pagina's in dat formulier waren we toch even wat minder blij.

Voorlopig hebben we ons maar vooral gericht op de leuke inhoud. Dus de slingers en ballonnen zijn van het weekend al gebruikt om m'n verjaardagsfeestje. En dat M-biljet? Dat komt volgend weekend wel. Dan ben ik tenslotte ook niet meer jarig.

Vanderpuffelen

Cheryl is 'n schattige "baliemedewerkster" in de lunchroom bij mijn kantoor. Je kent het wel, zo eentje van het type altijd vrolijk, altijd 'n opmerking terug. Ik zei het al: schattig.

Iets minder leuk vond ik 't dat ze na minstens 'n half jaar nog steeds m'n voornaam niet wist. Ze moet die bij elke bestelling noteren, zodat ze "Frank" kunnen roepen als m'n broodje klaar is. Niet heel ingewikkeld lijkt me: "Frank".

Maar wel voor Cheryl. Voornamen zijn lastig. Vandaar dat ze 'n uitvlucht bedacht toen ik haar 'n ultimatum stelde. In plaats van m'n voornaam, onthoudt ze m'n achternaam. Dus vandaag tikte ze zonder vragen in één keer:

 

Nou ja, bijna goed zullen we maar zeggen.

Maar vervolgens wist ze nog steeds m'n voornaam niet. Da's toch knap.

Stella en Adam

 

Stella and Adam
Sitting in a tree
K I S S I N G

Dit is 'n oud Amerikaans rijmpje om kinderstelletjes mee te pesten. Op Valentijnsdag leek me dat wel toepasselijk.

Die laatste regel moet je uitspellen: Kee Ai Es Es Ai En Djie.

Het voorjaar is hier dit weekend goed losgebarsten. Een zalig zonnetje waarvan je weer direct van kleur verschiet.

Natjes

Ja zeg hey. Dat is nou al de tweede keer dat ik zo nat ben geregend onderweg naar huis.




Nou ja... zolang het bij eens per jaar blijft, valt er eigenlijk weinig te klagen.

Zie ook:

• Zeiknat geregend - 12 februari 2009


• Onze klacht over het regenseizoen vorig jaar
  
• uitleg over de noodzaak van 'n flink regenseizoen
  

Dutch Mafia

Erin is onze favoriete medewerkster van het appartementencomplex. Niet alleen is ze degene die ons rond heeft geleid toen we voor de eerste keer kwamen kijken (dat is alweer 16 maanden geleden). Ze vindt het ook heel leuk dat we uit Nederland komen. Want haar voorouders komen uit Scandinavië en dat is natuurlijk "vlakbij".



Al vanaf de eerste keer dat we met haar praatten, heeft Erin het over haar favoriete koffiewinkel "Dutch Bros" in Oregon.

Een paar weken terug had ze voor zowel Jan en Marrije als voor ons 'n kadootje. 'n "Dutch Mafia"-sticker voor op de auto. Van Dutch Bros.

Love

In veel hotels worden ook shows opgevoerd. Zo kon je eerder deze week op de foto van Hotel Paris al zien dat Barry Manilow aanwezig is. Bette Midler staat nog 'n maandje op het 'n toneel en wordt dan opgevolgd door Cher. En zo zijn alle grote artiesten aanwezig. En ook vele minder bekende namen, goochelaars, burlesque-acts en lokale versies van America's got talent (met Jerry Springer).

Maar wij hebben dezelfde keuze gemaakt als zo'n 5% van de bezoekers aan Las Vegas: we zijn naar 'n show van het Cirque du Soleil geweest. Daarvan zijn er zeven (!) in Las Vegas, het lijkt wel of elk groot hotel 'n graantje mee wil pikken van de Cirque-gekte. Deze shows reizen niet rond, dus je kunt ze alleen zien als je in Las Vegas bent.



Wij zijn (hoe kan het ook anders) naar Love geweest, 'n show begeleidt en geïnspireerd door Beatles-muziek. In tegenstelling tot de meeste shows van Cirque du Soleil is de muziek niet live. Wil je live "Beatles" horen, dan kun je beter naar de Fab Four - 'n groep Beatles-impersonators.

Het Mirage-hotel maakt goed gebruik van de Beatle-mania. Zo is er 'n speciale winkel met Beatles-spullen (en vaak ook de originele animator van de Beatles-clips en -films) en 'n bar/lounge in stijl:



Prijs voor 'n (Strawberry Fields of andere) cocktail: $15. Er moet natuurlijk wel geld verdiend worden hier in Las Vegas.

De toegangsprijs varieert, maar wij hadden voor $165 twee kaarten op de bovenste rij - het zicht op de show was prima. Normaal kosten de kaarten dat bedrag per stuk, dus het loont om je kaarten pas op de dag zelf te kopen of om rond te shoppen.



Je voelt je echt helemaal in de jaren zestig.




De show zelf is erg mooi, de scènes zijn aansprekend, de hoeveelheid decor-wisselingen is gigantisch en het geheel loopt als 'n trein. De 90 minuten zijn om voor je er erg in hebt. Ik kreeg bij deze show wel het gevoel dat het meer theater dan circus is. Maar met Beatles-muziek erachter hoor je mij daar niet over klagen.



Zie ook:

• de Nederlandstalige wikipedia-pagina over Cirque du Soleil bevat 'n mooie tijdlijn


• alle Cirque du soleil shows in Las Vegas


• The Beatles Love