Belastingvrije eigen bijdrage

Je weet vast wel dat het ziektekosten-systeem hier in de VS anders in elkaar zit dan in Nederland. De grootste verschillen zijn dat je alleen verzekerd bent als je werkt hebt en dat er 'n veel hogere eigen bijdrage geldt. Aan dat eerst wordt door president Obama hard gewerkt, zodat straks waarschijnlijk veel meer mensen 'n verzekering zullen hebben.

Maar de hogere eigen bijdrage zal voorlopig nog wel 'n tijd blijven bestaan. In Nederland had je ooit de "medicijnknaak", maar die is al snel weer afgeschaft. Hier betaal je voor elk doktersbezoek of medicijn tussen de 10 en 25 dollar. En van sommige behandelingen of apparaten wordt maar 90% vergoed, de andere 10% moet je zelf betalen. We hebben hier eerder over geschreven (zie de linkjes onderaan), maar lees het gerust nog even na. Het is 'n behoorlijk ander systeem dan in Nederland.

Als je (zoals Manon vanwege haar diabetes) 'n grootverbuiker bent van allerlei medicijnen en hulpmiddelen, dan loopt de eigen bijdrage rap op. Vorig jaar waren we samen zo'n $1800 dollar kwijt. Dit jaar verwachten we dat de rekening nog wat hoger uitvalt, want ik moet 'n nieuwe bril en Manon 'n nieuwe insulinepomp. En 10% van 'n bril+pomp is 'n flink bedrag.

 

Gelukkig blijkt er 'n regeling te zijn waarmee je 'n deel van je bruto salaris op 'n speciale bankrekening laat storten. En van die bankrekening kun je dan je medische kosten betalen. Het voordeel: je betaalt dan geen belasting over de kosten. De regeling/rekening heet de Medical Reimbursement Account, oftewel MRA.

Vorig jaar deden wij nog niet mee met de MRA-regeling. We hadden wel genoeg nieuwe dingen te leren en de MRA klonk niet als de meest belangrijke regeling. Het belastingvoordeel is mooi, maar voor ons niet zo kritiek als het allemaal eerst maar 'ns te snappen.

Dit jaar hebben we besloten om wel mee te doen. Een extra voordeel is dat onze aanbieder nu ook 'n "debit card" levert voor je MRA-rekening. Je hoeft het bedrag dan niet meer voor te schieten, maar kunt gewoon direct met 'n pasje betalen. Handig!

Zie ook:

• onze eerdere uitleg over het amerikaanse ziektekostensysteem


• al onze ervaringen met ziektekosten


• het beperkte verschil tussen 'n debit card en 'n credit card

Gedramatiseerde film ontdekking diabetes

Via de CGMS mailing list over continue bloedglucosemeters kwam ik op YouTube deze docu-drama uit 1988 tegen: Glory enough for all. De film is opgeknipt in 22 stukken van 10 minuten.



Het gaat over de uitvinders van de insuline: dr. Frederick Banting (de uitvinder), professor MacLeod (die een laboratorium beschikbaar stelde tijdens een zomervakantie), Bantings assistent en biochemicus James Collip. Ze hebben in 1921 de insuline uitgevonden.

Let op: de film is Engelstalig en niet ondertiteld.

Zie ook:
- Frederick Banting
- MacLeod
- Charles Best
- James Collip
- Mailing list CGMS (Engelstalig)

Mijn Guardian

Jaren geleden heb ik in Nederland al eens een paar dagen met een continue bloedglucosemeter gelopen. Mijn internist wilde weten of ik 's nachts door hypo's (te lage bloedglucosewaarden) heen sliep en dan daardoor overdag hoge pieken had. Daarvoor had het Diabetescentrum een leenmeter. Ik moest alleen betalen voor de sensor. Er kwam niet veel uit, want de sensor was niet goed ingebracht. We lieten het er maar bij en concludeerden dat dat gejojo nou eenmaal bij mij hoort.

Sinds we in Californie wonen, ben ik onder behandeling van een 'endocrinologist', een klierendokter (insuline wordt normaliter in de alvleesklier aangemaakt, maar niet bij mij). Zijn missie was om me helemaal goed in te stellen. Hij zou de Nederlandse artsenij wel eens laten zien hoe je zo'n moeilijk geval in het gareel krijgt. Na een half jaar begroette hij me en zei toen "I think we're stuck here. Have you ever considered a continuous blood glucose monitor?" ('Volgens mij bereiken we niets met de behandeling. Ooit gedacht aan een continue bloedglucosemeter?'). Nou ben ik altijd wel in voor nieuwe gadgets, dus werd de aanvraagprocedure bij de zorgverzekeraar gestart voor een Medtronic Minimed Guardian.

De aanvraag
Omdat ik onder een PPO-zorgverzekering val, mag de diabetesverpleegkundige niet de aanvraag voor me doen. Ik moest zelf contact opnemen met Medtronic. Gelukkig had ze een contactpersoon. Die probeerde me allerliefst ook een Medtronic insulinepomp in de maag te splitsen, maar daar ben ik toch te Hollands voor. Mijn Accu-Chek Spirit doet het prima en gaat nog 180 dagen mee, laat ik die eerst maar eens opgebruiken.

Al mijn gegevens werden in het systeem ingevoerd, waaronder ook de contactgegevens van mijn arts. Medtronic zou mijn arts benaderen voor een 'Letter of Necessity' (noodzakelijkheidsverklaring). Verder moest ik een maand aan waarden uit mijn diabetesdagboek opsturen, zodat iemand van Medtronic kon bepalen of ik wel in aanmerking kwam voor de Guardian.

Na een paar weken kreeg ik het sein dat de verzekeraar akkoord is en dat 90% wordt vergoed. Dan blijft er $110 voor mij over voor de beginnersset (Guardian + transmitter + 4 sensoren). Het pakket werd opgestuurd en een instructrice zou contact met me opnemen voor de uitleg. Ik mocht onder geen beding zelf met het apparaat aan de gang gaan! Dat stond ook nog tig keer op de doos, op de handleiding, in de handleiding en op een los blaadje.

In de praktijk
Inmiddels heb ik de instructie gehad en loop ik een week met Guardian rond. Op wat foutmeldingen na gaat het aardig. Het leuke is dat ik trendgrafieken op de meter kan volgen van de afgelopen 3,6, 12 en 24 uur. De sensor die ik in mijn buik schiet, zendt elke vijf minuten namelijk een waarde naar de meter. Gelukkig gebeurt dat draadloos, want ik heb al een slangetje lopen van mijn pomp naar mijn buik.



In de Guardian staat een boven- en ondergrens ingesteld. Als ik over die grenzen heen ga, krijg ik een alarm te horen. De Guardian is vooral bedoeld om de stijgingen en dalingen in de gaten te houden. Maar hij kan er rustig 100 mg/dl (5,5 mmol/l) naast zitten, ook al voer ik drie keer per dag een bloedglucosewaarde in om te ijken. Daarom moet ik op de oude manier -via een vingerprik- mijn bloed meten om te zien of de Guardian wel gelijk heeft. Als de vingerprik akkoord is, mag ik wat doen (iets eten/drinken of juist insuline toedienen). Niet heel handig, maar wel veilig.

Een groot nadeel is dat ik nu met twee apparaten rondloop, eentje aan mijn beha en de andere aan mijn broekriem. Als ik nou toch die Medtronic pomp (Paradigm Real-Time) had geregeld, dan had ik maar een apparaat gehad, want meter en pomp ineen. Ik moet wat te wensen over hebben he.

Wachtperiode vanwege 'pre-existing condition'

Voordat we de definitieve beslissing namen om naar Amerika te vertrekken, hadden we helemaal uitgeplozen wat er in onze Amerikaanse zorgverzekering bij Blue Cross Blue Shield (BCBS) gedekt zou worden aan diabetesgerelateerde zaken. Toch wel belangrijk om te weten waar we rekening mee moeten houden, want diabetes is een dure hobby. Gelukkig werd in Nederland alles vergoed, maar in de VS werkt het allemaal net anders.

We hadden onze contactpersoon in de VS een overzicht gestuurd met de kosten die ik gemiddeld in een jaar maak aan teststrips, slangetjes en aansluitingen voor de pomp, bloedonderzoek, controlebezoeken in het ziekenhuis enz. We kregen heel netjes een bijgewerkte lijst terug met daarin aangegeven wat en hoeveel er vergoed wordt door de verzekeraar en wat we zelf moeten betalen, zoals altijd $15 'copay' per bezoekje aan de dokter, eigen bijdrage voor insuline en teststrips en zo. Daar konden we wel mee leven, dus OK.

In de praktijk
Ik had een voorraad teststrips vanuit Nederland meegenomen, maar die was niet oneindig. Dus naar de apotheek met een receptje van de 'primary care doctor' (huisarts): teststrips werden niet vergoed. Later nog een keer met een recept van de 'endocrinologist' (diabetesdokter): weer niet vergoed. BCBS gebeld, blijkt dat teststrips e.d. uit een ander potje vergoed worden. Ik kreeg een telefoonnummer van een hulpmiddelenleverancier waarmee BCBS een contract heeft ('in-network'). Daar besteld en toch kreeg ik de 'out-network'-prijs gepresenteerd ZUCHT... Gebeld hoe dat zat: "BCBS wacht op een verklaring van u in verband met uw 'pre-existing condition'. Tot die tijd zit u in de wachtperiode en betaalt u de hogere 'out-of-network'-prijs." Huh?

Certificate of Creditable Coverage
Heel toevallig kregen we vlak hierna een brief van BCBS met het verzoek om bewijs op te sturen dat ik eerder verzekerd ben geweest. Dat doe je door een 'Certificate of Creditable Coverage Questionnaire' in te vullen, een bewijs (het certificaat) van je voorgaande zorgverzekeraar op te vragen en die op te sturen naar de nieuwe verzekeraar. Op basis van die informatie bepalen ze dan hoe lang je moet wachten voordat je volledig geaccepteerd bent.

Bij gebrek aan certificaat mag je ook ander bewijs van 'prior creditable coverage' meesturen. Voor de zekerheid heb ik BCBS maar even gebeld wat ze daar precies onder verstaan. Een brief was ook goed waarin staat vermeld hoe lang en waarvoor ik verzekerd ben geweest op diabetesgebied.

Ik heb vervolgens AGIS gebeld en de situatie uitgelegd. Ik mocht een e-mail sturen met daarin omschreven wat ik precies nodig had en dan zouden ze een brief in het Engels opstellen. Dit was mijn -bescheiden- wensenlijstje:

• titel/onderwerp van brief is 'Certificate of Creditable Coverage' (brief in het Engels opstellen svp)


• mijn naam, geboortedatum en verzekeringsgegevens (klantnummer)


• Wat AGIS allemaal dekte aan: - diabetesgerelateerde ziekenhuisbezoeken (internist, bloed-/urineonderzoek, oogarts, oogfoto's, dietist, psycholoog, podotherapeut, hartfilmpje e.d.), - diabetesgerelateerde medicijnen (insuline, glucagon), - diabetesgerelateerde hulpmiddelen (insulinepomp en toebehoren zoals infusiesets, cannula, cartridges, pleisters, batterijen e.d.; bloedglucosemeter + teststrips, prikpennen+lancetten, ketonenstrips, injectienaalden + -spuiten, naaldencontainer e.d.; zooltjes e.d. om voetklachten m.b.t. diabetes te verminderen/voorkomen), - pedicure, - lidmaatschap Diabetesvereniging


• wat jullie nog meer weten en waar ik zo snel niet op ben gekomen


• Periode dat ik bij AGIS verzekerd ben geweest


• Contactgegevens zodat BCBS jullie eventueel kan bellen voor nog meer
  informatie.


• bijlage met polisbladen van voorafgaande +- 3 jaren?


• bijlage met kostenoverzicht van afgelopen +- 3 jaren?

Daarnaast had ik nog gevraagd of ze dit met spoed konden doen, omdat ik binnen 30 dagen moest reageren. De post van Nederland naar hier doet er soms nogal lang over, dus als ze me de documenten konden e-mailen, zou dat perfect zijn. Anders konden ze het pakket naar Franks broer versturen die het dan zou inscannen en e-mailen.

Reactie van AGIS
Een dag later (!) had ik de gevraagde brief en aanvullende informatie in mijn mailbox liggen: Polisvoorwaarden 2009 in het Engels, mijn no-claim-overzichten en polisbladen van 2006-2008 en de Engelstalige verklaring. Petje af voor AGIS hoor!

Het hele pakket heb ik met de vragenlijst opgestuurd naar BCBS. Een paar weken later werd mijn wachtperiode opgeheven en hebben ze alle behandelingen en bestellingen tot dan toe 'gereprocessed'. Dat betekende dat ik onder andere $85 terug kon krijgen van mijn hulpmiddelenleverancier in verband met de te duur betaalde teststrips. Dat kostte me nog aardig wat gebel en gefax (want fax tot 2x toe niet aangekomen, jaja), maar ook dat is gelukt!

Thee met parels

Er wordt hier nogal veel koude thee gedronken. De gewone, ongezoete 'iced tea' kun je praktisch overal krijgen, Nestea met smaakje ook. Wil je meer, dan kun je terecht in een van de tea cafes. Daar hebben ze allerlei exotische smaakjes, met en zonder melk, met of zonder ijs, als slush, als smoothie en met parels. Geen echte natuurlijk, maar 'chewy' balletjes van tapiocameel. Dat wordt 'tea with pearls' of 'bubble tea' genoemd.

Frank had al eens kennisgemaakt met de thee met parels. Dat was een 'Gloep'-ervaring, hij wist niet dat er parels in z'n thee zaten (waren niet zichtbaar doordat er ook melk in de thee zat).

Ik moest natuurlijk ook een tea & pearls proberen, dus ik ben naar Fantasia Tea Cafe hier op het winkelplein gegaan. Na veel gewik en geweeg (neem ik nou de Guave, Mango of Honeydew Green Tea?) heb ik de Mango-variant mee naar huis genomen voor een proef- en fotosessie.

Iced Mango Green Tea with Pearls

Zo ziet zo'n balletje er uit:


Ik had natuurlijk beter moeten weten en genoeg insuline moeten klikken voor die thee, maar soms ben ik ineens een beetje dom. In Lipton Ice en Nestea zit ook veel suiker, ongeveer net zoveel als in cola. Dat weet ik allang. Maar zo'n drankje met ballen is door die parels helemaal funest voor je bloedglucosespiegel. In een beker van 16 oz (454 ml, zeg maar net zoveel als een klein flesje fris) zit gerust 61 gram koolhydraten. Weer wat geleerd.

Proof of prior

Pffff... het Amerikaanse ziektekosten-systeem houdt je wel bezig hoor. Ik vertelde 'n paar weken terug al over wat algemene termen. Ik vertelde toen al dat de ziektekostenverzekering hier meestal via de werkgever wordt aangeboden. Heb je geen werk, dan ben je meestal niet verzekerd. Gelukkig heb ik wel werk en kan Manon onder mijn verzekering mee doen.

Toen we hier maanden geleden in de ziektekostenverzekering van mijn werkgever kwamen, was het al 'n hoop werk en stress. Sowieso leek het nogal lastig om Manon aan mijn verzekering te koppelen. Het zou prima moeten werken, maar ging toch twee keer mis. Gelukkig heeft Mae (de dame van personeelszaken) alles snel kunnen rechtzetten.

Een van de dingen die nodig waren om zowel Manon als mij direct te kunnen verzekeren was "proof of prior insurance", oftewel een bewijs dat we eerder ook verzekerd waren. Wat dat dan is? "Dat is iets waarop je naam, 'n verzekeringsnummer en een datum staat" Nee echt, ik bedenk het niet. Elk papiertje of pasje met je naam en die twee dingen lijkt prima te zijn.

Het verbaasde me wel 'n beetje hoe makkelijk dit ging, maar je hoort me in deze drukke tijd niet klagen als iets meevalt.

Helaas bleek afgelopen week even waarom het in het begin makkelijk was. De verzekeraars hier wachten met het vragen om aanvullende informatie tot er rekeningen binnenkomen. Afgelopen week lagen er dus twee brieven van onze verzekeraar op de mat.

De eerste brief was redelijk eenvoudig: een zorgaanbieder moest weten sinds wanneer Manon hier bij de diabetes-dokter onder behandeling was, anders konden zij hun rekening niet indienen bij de zorgverzekeraar. Het is 'n beetje jammer dat ze onze hulp voor zoiets nodig hebben, maar het was snel te regelen.

De tweede brief klonk wat dreigender. De verzekeraar wilde graag "proof of prior creditable coverage" voor Manon's diabetes, zodat de wachtperiode voor haar dekking verkort zou worden. Wacht 'ns even? Wachtperiode? En wat is "proof of prior coverage"?

Een paar gesprekjes met Mae, telefoontjes met onze zorgverzekeraar hier en Manon's vorige zorgverzekeraar in Nederland later zijn we er geloof ik uit.

Omdat je hier niet altijd verzekerd bent (je zit immers wel 'ns even zonder werk), hebben verzekeraars vaak 'n wachtperiode. De eerste X maanden dat je verzekerd bent, dekken ze nog niet alles/bijna niets. Maar omdat die wachtperiode de spuigaten uitliep (tot wel 12 of 18 maanden), is er 'n wet aangenomen waarin dit beperkt wordt. Als je kunt aantonen dat je eerder ook verzekerd was, mag de wachtperiode steeds minder lang duren. De wet verplicht verzekeraars hier om voor hun voormalige verzekerden 'n "certificate of creditable coverage" te maken (ze zijn hier gek op alliteraties). Met zo'n certificaat is alles snel geregeld.

Dat is leuk natuurlijk, maar in Nederland hebben verzekeraars nog nooit van zo'n certificaat gehoord. Gelukkig was de klantenservice van AGIS begripvol en behulpzaam toen Manon uitlegde wat ze nodig had en waarvoor. Binnen twee dagen hadden we in email 'n volledig overzicht van alle kosten die ze in de afgelopen jaren voor Manon gedekt hebben, de polisvoorwaarden en 'n brief in het Engels met 'n beknopte samenvatting van hoe lang Manon voor welke zaken verzekerd was. Echt top AGIS!

Het hele pak hebben we geprint en opgestuurd naar de verzekeraar hier. Hopelijk zijn ze daar weer even tevreden mee en dekken ze de kosten die Manon hier nu maakt. Want als ik de rekeningen zo af en toe zie, wil ik die liever niet zelf hoeven betalen.

Oogarts of brillenverkoper?

In Nederland had ik elk jaar een grote controle in het diabetescentrum, een soort APK. Dan onderzochten ze in 1x mijn bloed en urine, maakten een hartfilmpje, controleerden mijn voeten en maakten een ogenfoto.

Bij de Medical Group waar ik nu zit, hebben ze niet zo'n gecombineerd onderzoek. Alles is versnipperd over de verschillende afdelingen. Dus kreeg ik een verwijzing naar het Vision Center voor de jaarlijkse ogenfotosessie. Een bezoek aan dit Vision Center wordt niet vergoed door onze verzekering. Een onderzoek zou me dan zo'n $300 of meer kosten, waarvan ik maar liefst $45 vergoed zou krijgen omdat het een instelling 'out-of-network' is (die is dus niet aangesloten bij onze verzekering). In-network wordt 1x per jaar volledig vergoed.

Ik ging daarom op zoek naar een alternatief. Dat werd een 'optomotrist' (opticien) in de buurt die ook een 'retinal exam' doet met de Optomap voor $30.

Voorbeeld van een Optomapfoto.

Na een kort e-mailoverleg met mijn voormalig internist in Nederland was de conclusie dat ik dat best kon doen. In mijn 15-jarige diabetescarriere heb ik nog nooit oogcomplicaties gehad. Maar wat niet is, kan nog komen en om dat in de gaten te houden is zo'n Optomap-onderzoek goed genoeg.

Onderzoek
Eerst maakte een assistente de Optomap-foto's. Daarna kreeg ik een test om mijn gezichtsveld te bepalen. Nog nooit gehad in Nederland. Ik moest 1 oog afdekken met een piratenlapje en klaarzitten met een 'clicker', een drukknop. Op een scherm moest ik een rode stip volgen. Ondertussen kwamen er 1-4 groene stippen in beeld. Met de clicker moest ik dan aangeven hoeveel groene stippen ik zag.
Daarna werd mijn bloeddruk gemeten en mocht ik wachten op de dokter. Ze kwam al snel de onderzoekskamer in en ging verder met de tests. En een beetje educatie over diabetes en de kans op blind worden. Dat ik mijn bloedglucosewaarden goed gereguleerd moet hebben om dat te voorkomen. Dat ik me moest afvragen wat mijn leven me waard is enzovoort. Ze liet me foto's zien van een diabetespatient met vergevorderde retinopathie. Heel opbeurend allemaal. Misschien moet ik gewoon maar niet meer eerlijk vertellen dat ik jojo met mijn bloedsuikers en dat ik niet wil dat de diabetes mijn leven reguleert, dus dat ik een beetje m'n eigen gang ga en dat ik weet wat de consequenties kunnen zijn. Dat ik liever iets korter leef maar wel zoals ik wil, dan dat ik heel lang leef maar constant bezig ben met meten, rekenen enzovoort. Deze dokter snapte het in elk geval niet.

Spijkers met koppen
Uit de test bleek dat mijn bril eigenlijk een pietsje sterkere glazen zouden moeten hebben. OK, met haar meting waren de letters inderdaad 'crispier', maar om daar nou direct een nieuwe bril voor aan te schaffen. Maar daar dacht zij anders over en riep direct de monturendame erbij om een leuk brilletje met me uit te zoeken. Hoooo! Even niet zo snel graag! Ik snap dat ze een winkel hebben te runnen en dat ze inkomsten willen, maar even niet uit mijn portemonnee. "Maar je hebt een reservebril nodig. Je hebt toch ook niet 1 paar schoenen?" Ai, gevoelig punt. Tuurlijk heb ik meer paren (16, maar het mogen er best meer worden hoor). Voor de vorm heb ik wat monturen gepast en er was er eentje die wel erg leuk is. Voor die bril heeft ze uitgerekend wat het zou kosten. Met de vergoeding van de verzekering zou het zo'n $350 worden. Daar kan ik een heleboel leuke schoenen voor kopen ;o) Ik heb gezegd dat ik er over zou nadenken. Lees tussen de regels door: "Ik houd het bij mijn huidige bril."

Kijkvoer
Als soort van huiswerk/bewustwording/educatie en samenvatting van wat ze me heeft verteld, kreeg ik het volgende lijstje met onderwerpen toegemaild door mijn ogendokter:
Condition Overviews
Astigmatism
Complete Eye Exams
Diabetic Retinopathy
Myopia (Nearsightedness)
Surgical Treatments
Diabetic Retinopathy - Laser
Frames & Lenses
Anti-Reflective Treatment
Frames Selection Overview
High-Index Lenses
Polarized Lenses
De bijbehorende filmpjes kun je hier bekijken:linkje naar video's. Je moet dan op 'I agree' klikken en de aangevinkte onderwerpen in het hoofdmenu aanklikken. Dan zie je een beetje de Amerikaanse manier van voorlichten ;o)

Sportief dagje

Gisteren was het sportdag: 's middags fietsen, 's avonds ijshockeyen. Niet zelf natuurlijk, maar om te kijken. De derde etappe van de AMGEN Tour of California - America’s largest and most prestigious cycling event- startte in San Jose. Dat leek me een mooi moment om Lance Armstrong en Levi Leipheimer voorbij te zien flitsen. En de RABO- en Quickstep-ploeg natuurlijk. En de Type 1 ploeg, een team waarvan sommige renners diabetes hebben.

Te snel
Al met al heb ik het volgende van de Tour meegekregen:

Ze waren me te snel af geweest. Dit kwam echt niet omdat ik te laat was hoor. Ik had heel netjes volgens het schema uitgekiend waar ik ze nog kon zien. Alleen had de organisatie besloten de mannen tien minuten eerder te laten vertrekken.

San Jose Sharks
Gelukkig schaatsen ijshockeyers op een afgezette ijsbaan, dus dat konden we niet missen. Samen met Marrije en haar broer Harm hebben we ons ondergedompeld in 'Sharks territory' in het HP Pavilion. Ze speelden een thuiswedstrijd tegen de Edmonton Oilers, een Canadese ploeg.

We hadden plaatsen met 'obstructed view':

Door het hekwerk moesten we 'actief' kijken: uitstrekken, ietsje inzakken en af en toe op de grote videoschermen kijken. Maar de belangrijkste dingen hebben we goed kunnen zien, zoals een van de doelpunten van de Sharks (de blauwgroenen):

Vooral in de tweede periode was het spannend. Al werden de matpartijen wel wat vervelend.

Op een gegeven moment zaten er drie Oilers en twee Sharks op het strafbankje. Dan blijven er niet veel spelers over op het ijs (een team bestaat uit vijf spelers + keeper). IJshockey is duidelijk geen saai spelletje.

Wel vermoeiend hoor, zo'n sportief dagje...

Milkshake of malted

Bij Carl's Jr. (hamburgertent) zag ik het weer staan: Milkshake or Malt. Eerder zag ik dat al bij Red Robin op het menu staan. Ik heb nu maar eens gevraagd wat een 'malt' is. Het is vast geen milkshake met minder alcohol er in.

De mevrouw achter de balie liet 't me zien. Een malt is een milkshake waarbij nog een schep 'malted milk powder' gedaan wordt. Dat is een mix van gedroogde melkpoeder, mout ('malted barley') en tarwemeel ('wheat flower'). Ik kreeg ineens een flashback naar de blokmelkfabriek in Zwolle. Daar ging ik weleens met een vriendinnetje bedelen om een stukje blokmelk. Kon je lekker op sabbelen. De blokmelk werd onder andere gebruikt om babyvoeding van te maken. En misschien ook wel de koffiemelkpoeder. Dat smaakte net zo.

De test
Door de toevoeging van het malt wordt de smaak van de milkshake iets anders, iets zuurder. Volgens mij bedoelde de mevrouw dat toen ze het over 'apple' had tijdens haar uitleg (waarom vraag ik het dan ook aan een Mexicaanse en niet 'veilig' bij de Red Robin...). Om het te proeven hebben we maar de milkshake-variant en de malt-variant van de Mint Oreo(R) Hand Scooped Icecream Shake besteld. De dikte van de shake was hetzelfde, maar de smaak van de shake was inderdaad anders. Minder mintig, en dat is nou juist het lekkere aan een Mint-milkshake. Het grote verschil zit 'm in de calorieen, koolhydraten (hier 'carbohydrates', of 'carbs') enzovoort. De malt maakt 't allemaal nog net even erger:

En ja, voor zo'n milkshake moet ik 9 eenheden insuline klikken (1 eenheid insuline voor elke 12 gram koolhydraten). Ter vergelijking: voor een normale avondmaaltijd -met toetje- gebruik ik gemiddeld zo'n 5 eenheden.

Beetje geschiedenis
Malted melkpoeder is in 1897 uitgevonden door William Horlick. Het was bedoeld als baby-/kindervoeding en als een makkelijk te verteren versterkingsdrankje voor gehandicapten en kinderen. Zeg maar een soort Yakult avant-la-lettre, maar dan anders.

In de jaren '20 kreeg "Horlick's Malted Milk" een andere bestemming. Bij Walgreens - een grote warenhuis/drogisterij-keten - serveerden ze toen een drankje van melk, chocoladesiroop en malted melkpoeder. Een medewerker bedacht dat het misschien wel lekker was om het standaardrecept uit te breiden met vanilleijs. De malted milkshake was geboren en werd al gauw afgekort tot 'malted' of 'malt'.

Naar de dokter

Vandaag hebben we onze 'huisarts' ontmoet, of zoals ze het hier noemen onze 'primary care provider'. Als je een gezin hebt, zul je meestal bij een 'family medicine doctor' terecht komen. Deze arts lijkt het meest op onze huisarts en volgt je hele familie. Ben je boven de 18 en heb je drie of meer kwalen, dan zal je aan een 'internal medicine doctor' worden toevertrouwd. Omdat ik maar 1 kwaal heb (diabetes) had ik om een family doctor gevraagd, maar die had pas over een paar weken tijd. En ik zit wel een beetje krap in de insuline en teststrips. Dus werd het toch een internal medicine doctor voor ons.

Meestal werken de doktoren vanuit medische centra. Wij zitten nu bij de Palo Alto Camino Medical Group.

Bijna niet te vergeten
Eergisteren hadden we een voicemailbericht om ons er aan te helpen herinneren dat we zondag de 20e bij de dokter verwacht werden. En we werden gebeld om alvast telefonisch wat gegevens door te geven (welke zorgverzekeraar, polisnummer, hoeveel eigen bijdrage, social security nummer, wat is de reden van het bezoek). Gisteren werden we weer gebeld voor een laatste herinnering en de precieze locatie.

Locatie Mountain View
We moesten naar de locatie in Mountain View, een kwartiertje rijden van huis. In het centrum was het praktisch uitgestorven.

Kunstwerk in de lobby van Camino Medical Group in Mountain View

We meldden ons bij de balie en daar moesten we onze eigen bijdrage betalen ($15 per persoon per consult). Na een paar minuten werden we door een verpleegkundige opgehaald. Zij deed de basisonderzoekjes: gewicht, bloeddruk, hartslag, temperatuur, wat is de reden van bezoek. Dit onderzoek wordt elke keer gedaan als je bij de dokter komt. Vervolgens liet ze ons achter in het behandelhok. Na een kwartiertje kwam de arts bij ons. Zij heeft ons verder onderzocht (longen) en vragen gesteld. Allebei moeten we deze week ons bloed laten prikken, dat is ook standaard bij zo'n eerste bezoek. Eigenlijk moeten we ook een 'total physical' ondergaan maar dat hoeft nog niet direct. Voor vrouwen houdt dat ook borstonderzoek en gynaecologisch onderzoek. Je begrijpt misschien dat ik dat liever even uitstel.

Voor mijn diabetes heeft de dokter me toch doorverwezen naar een specialist van de afdeling 'Endocrinology'. Zij heeft namelijk geen ervaring met insulinepompgebruikers en ze vindt dat ik teveel jojo. Jajaja... Als het goed is kan ik daar deze week nog terecht en dan krijg ik van die specialist ook mijn 'prescription' (recept) voor de insuline en teststrips.

En ja, ik weet dat het vandaag zondag is, maar dat is hier geen probleem. Zondagen zijn ook gewone werkdagen voor de artsen hier.