vrijdag 6 maart 2009

Jarig!

Mijn lief is vandaag jarig! Gisteren heeft hij al een pakje gekregen van zijn ouders (zie categorie 'Leuke post'). En wat gaat hij van mij krijgen? Dat verklap ik niet, anders leest hij het hier voordat hij het heeft gekregen.

P.S. En begin deze week is Frank geslaagd voor het rijexamen!

donderdag 5 maart 2009

Verwarrend

Ik moet nog steeds aan een paar dingen wennen in het Amerikaanse verkeer. Rechtsafslaan door rood lukt nu wel (linksaf door rood lukte ook, maar daar heb ik 't verder niet over). Waar ik nog moeite mee heb is het onevenredig aantal verkeerslichten voor het aantal 'lanes' (stroken). Op de een of andere manier zit het in mijn systeem ingebakken dat elke baan zijn eigen licht moet hebben... Maar hier hangt rustig 1 verkeerslicht te bungelen voor 3 banen. De verkeerslichten hangen aan de overkant van de weg. OK, dat is wel handig, dan hoef je je niet zo in bochten te wringen om het licht op groen te zien gaan.

Een andere: een vak met een groot kruis en R R bij een verkeerslicht. We hadden al wel ontdekt dat het altijd in de buurt is van een spoorwegovergang voor trein of lightrail. We dachten dat het een soort 'vluchtvak' was dat je moest vrijhouden in geval van calamiteiten op de rails. Maar het betekent gewoon dat je zo een een railroad (of lightrail) gaat kruisen. Je mag gewoon op dat kruis staan om te wachten op groen licht.

Carpoolen
Hoe zit het nou met de rijbaan met het oranje wiebertjeslicht: dat is de meest rechterstrook die tijdens de spits als carpoolstrook fungeert. Daar mag je alleen op rijden als je met twee of meer man in de auto zit. Maar op de snelweg is de carpoolstrook de meest linkerrijstrook. En rijd je in een auto met Clean Air-sticker, dan mag je ook in je uppie over de carpoolstrook rijden. Helder toch?

Snelweg
Ik weet nou al niet meer hoe het in Nederland zit, maar in mijn herinnering hingen de bewegwijzeringsborden op de snelwegen goed boven de betreffende rijstroken. Hier is dat niet zo. Misschien omdat er soms 6 of meer rijstroken zijn? Gelukkig willen er nog weleens pijlen op de borden staan, maar als die ontbreken houd ik maar aan dat de borden die links hangen bij de linkerbanen horen, het bord in het midden bij een van de middenbanen en de borden rechts duiden de afritten aan. Zoiets. En zit je in de verkeerde rijbaan, geen probleem. Dan sjees je gewoon van baan 2 naar baan 5, het liefst zonder op het andere verkeer te letten. Dat is heel Amerikaans.

Afritten van snelwegen zijn heel kort. De aanloop er naar toe niet, dat staat op tijd aangegeven. Maar bij het laatste stukje -zeg maar het klaverblad- moet je goed opletten. Die afrit is vaak gecombineerd met de oprit naar de snelweg. Je hebt dan welgeteld 15 meter om ritsend de snelweg te verlaten/op te komen. En de bocht is flink scherp zodat je van 65 mph ineens terug moet naar 25 mhp.

Ondanks de gekkigheden is het autorijden hier redelijk relaxed. Als je rustig blijft en een beetje afkijkt hoe de Amerikanen het doen, dan kom je een heel eind.

woensdag 4 maart 2009

Regenboog

Gisteren liepen Marrije en ik na onze lunch naar huis en zagen deze regenboog boven ons complex hangen:

Als je goed kijkt zie je zelfs 2 regenbogen. Het was maar goed dat Marrije haar camera bij zich had. Thanks voor het mooie kiekje!

Amerikaanse ziektekostenverzekering

Ik kreeg van de week wat vragen van 'n collega (die later dan wij hier naartoe verhuisd is) over zijn ziektekosten. Toen bedacht ik me ineens dat ik nog nooit heb opgeschreven wat Manon en ik allemaal ontdekt hebben over het verschil in de ziektekostenverzekering tussen Nederland en de VS.

Het feit dat de ziektekostenverzekering hier vanuit de werkgever wordt aangeboden weten de meeste Nederlanders wel. Dus: geen werk, geen verzekering. Gelukkig worden gezinsleden meeverzekerd, dus Manon's diabeteskosten worden ook vergoed... als het goed is.

Op zich is 'n Amerikaanse ziektekostenverzekering niet heel ingewikkeld. Maar het systeem is wel anders dan in Nederland. Vooral alle onbekende termen zijn in het begin wat verwarrend. Daarom even 'n lijstje:

PCP

In Nederland heb je allemaal 'n huisarts, hier heb je 'n Primary Care Physican. Soms is dat 'n arts die zogeheten Family Medicine heeft gestudeerd, maar wij zijn (mede vanwege Manon's diabetes) bij 'n arts van Internal Medicine geland. Het is even wennen om voor je huisarts naar het ziekenhuis te gaan, maar op zich maakt het niet zoveel uit.

Deductible

Dit is het eigen risico. Als je 'n jaarlijkse deductible van $250 hebt, betaal je dus de eerste $250 aan ziektekosten zelf. Ik vond de term hiervoor vooral nogal verwarrend, totdat ik besefte dat ze het gewoon vanuit de verzekeraar benoemen: het is de aftrek die zij doen voordat ze gaan betalen. In Nederland is de term vanuit de verzekerde geschreven: het is jouw eigen risico.

Co-pay

Is een soort eigen bijdrage per doktersbezoek, medicijnaankoop of behandeling. In Nederland hebben we dit ook ooit gehad, de zogeheten medicijnknaak. Als wij onze "huisarts" bezoeken, betalen we $15 zelf. Voor 'n flesje insuline is de co-pay $25.

Co-insurance (coins)

Nu wordt het wat lastiger, dus let op: bij veel behandelingen betaalt de verzekeraar maar 'n percentage van de kosten. Voor 'n bezoek aan de eerste hulp wordt bij onze verzekering bijvoorbeeld maar 90% vergoed. Dus kost zo'n bezoek $1000, dan moeten we $100 zelf betalen aan co-insurance. Dit komt bovenop de co-pay, dus we betalen dan zelf $150. Het is dus verstandiger om (indien mogelijk) te wachten tot je bij de huisarts terecht kunt. Dan betaal je zelf maar $15.


Bedenk dat de verzekeraar pas uitbetaalt nadat je je deductible hebt bereikt. Dus als je op 1 januari naar de eerste hulp gaat, betaal je de eerste $250 sowieso zelf en dan daarna nog 10% van het resterende bedrag. Tel daar de co-pay nog bij op en je komt voor zo'n bezoek op 'n rekening van $250 + 10% * $750 + $50 = $375. Het is dus te hopen dat je huisarts werkt op 1 januari. ;-) Of dat je je kosten wat geleidelijker door het jaar maakt natuurlijk.

In network/out of network

De verzekeraars hebben hier contracten met bepaalde zorgaanbieders. Ga je naar 'n zorgaanbieder waar ze geen contract mee hebben, dan betaal je 'n hoger percentage zelf. Het heeft wat weg van de "naturaverzering" die in Nederland 'n snelle dood is gestorven. Gelukkig zitten de meeste zorgaanbieders wel in het netwerk van onze zorgaanbieder (Blue Cross Blue Shield), maar voor onze ogenverzekering heeft Manon wat meer moeten zoeken.

Co-insurance Stoploss Maximum

Zoals je ziet, lopen de kosten die je zelf moet betalen redelijk op. Zeker de co-insurance kan flink oplopen, want 10% van medische kosten is best veel geld. Daarom hebben de meeste verzekeringen 'n maximum voor wat je zelf moet betalen: de zogeheten stoploss. De kosten voor co-insurance die wij zelf betalen zijn nooit hoger dan $1000 per persoon per jaar.


Om even bij het vorige voorbeeld te blijven: stel dat je op 1 januari 'n grote operatie ondergaat die $50.000 kost en die onder 90% co-insurance vergoedt wordt. Dan betaal je zelf dus de deductible + 10% van het restbedrag met 'n maximum van $1000. Dus: $250 + $1000 = $1250.

Maximum out of pocket expenses

Wat betaal je maximaal zelf? Dat is dus de deductible plus de stoploss. In ons geval $1250 per persoon per jaar. Maar ik weet niet of de co-pay nou ook onder dat maximum valt. Ik denk het niet, dus dan betalen we nog steeds $25 per flesje insuline - waar Manon er redelijk wat van verbruikt.


Het is even flink studeren als je hier komt wonen. Maar dat is vooral omdat het systeem heel anders is dan in Nederland. Op zich is het allemaal wel te begrijpen. Zeker als je het bovenstaande lijstje erbij houdt. :-)

Meestal doen we hier op www.naaramerika.com niet aan disclaimers, maar in dit geval wel: we hebben ons best gedaan om de bovenstaande informatie correct en duidelijk weer te geven. Maar ook wij zijn maar welwillende amateurs in dit wereldje van professionele regelmakers. Er kunnen dan ook fouten in onze uitleg zitten of in ons begrip van het systeem. Controleer daarom altijd met je ziektekostenverzekeraar hoe de vergoedingen voor jou werken. En mocht je 'n fout in onze uitleg ontdekken, dan horen we dat natuurlijk graag.

dinsdag 3 maart 2009

American English

Nu mijn werkvergunning in aantocht is, ben ik begonnen met het opvijzelen van mijn Engelse grammatica. Als ik als handleidingenschrijver aan de slag wil, dan moet de grammatica wel OK zijn, toch?

De Adult Education in Santa Clara biedt gratis Engelse lessen aan voor buitenlanders (ESL: English as Second Language), waaronder ook grammatica. Daarvoor moet je eerst een entreetoets doen om je niveau te bepalen. Je hoeft geen afspraak te maken, je gaat gewoon in de rij staan en wacht op een formulier. Ik had nog gevraagd of het zinnig was om die test te doen als ik de grammaticalessen zou willen volgen. "Doe maar wel voor de zekerheid."

Een paar weken geleden heb ik die test gedaan. Ik was niet de enige, er stonden zo'n 40 mensen te wachten. Het publiek varieerde: Chinees, Somalisch, Peruaans, veel Mexicaans, een Russische en ik. In de rij werd de eerste schifting al gedaan. Door een paar vragen in het Engels te stellen, bepaalden de instructrices het niveau. Er was een lokaal voor de makkelijke test en een lokaal voor de moeilijkere test. Begeleiders mochten niet vertalen, de Delftse methode is hier dus ook bekend ;o)

Uiteindelijk zaten we allemaal klaar voor de instructie. Ik voelde me weer een middelbare scholier hoor. De manier waarop de instructrice ons (allemaal 18+) aansprak, heel vervelend. Toen kwamen de boekjes voor de luister- en leestest. Wat een giller! Voorbeeldje: je ziet een plaatje van een klok. De bijbehorende vraag was: "What is this? A. Calendar, B. Clock, C. Ball, D. Watch". Gelukkig werd het verderop iets moeilijker. Dan had je een bijsluitertekst van bleekmiddel met 2 multiplechoicevragen daarover. Of je moest op een plattegrond aangeven wat het eindpunt is van de route die werd uitgelegd.

Een paar dagen later lag de uitslag in de bus. Ik mag niet meedoen, want ik had alles goed. Ik kan wel de 'Pronunciation'-lessen doen om accentloos Amerikaans te spreken. Maar of ik dat wil... Verder gaven ze me tips waar ik op hoger niveau Engelse taallessen kan volgen. En ondertussen kwam ik erachter dat Madalina Engels heeft gestudeerd. Zij is vorige maand met haar man (collega van Frank) hier komen wonen. Ze had wel wat lees- en oefenvoer voor me.

En in de bibliotheek vond ik dit boek: Do you really know American English? van William C. Harvey (uitgeverij Barron's).

Geen grammatica, maar wel allerlei Amerikaanse 'slang' en uitdrukkingen. Zo wordt uitgelegd waar 'Uncle Sam' vandaan komt, wat een 'head honcho' is (hetzelfde als een 'big Kahuna', 'big shot' en 'top banana') en wist je dat een 'grease monkey' een automonteur is? En wat het verschil is tussen een 'friend in deed' en een 'fair-weather friend'? Niet erg nuttig voor mijn toekomstige schrijfwerk, maar wel erg leuk.

maandag 2 maart 2009

Treetje appels

"An apple a day keeps the doctor away". Daarom liggen er altijd appels in onze fruitschaal. Deze keer zijn het Fuji-appels die ik bij de Costco (een soort Makro) heb gekocht. Ik ben heel blij dat deze appels de 'U.S. Extra Fancy'-standaard halen of zelfs overtreffen. Klinkt leuk, maar geen idee wat het inhoudt...

Ik heb direct weer 4 'whole grain'-broden gekocht en er getankt.




12 Fuji-appels2,5 kilo$6,99€2,79
Brood900 gram (2 loafs)$4,29€1,75
GasolineUnleaded, 87 oct.$2,01 per gallon€1,30 per liter

zondag 1 maart 2009

Elke tien jaar 'n tetanusinjectie

Ik was van de week bij de dokter om de resultaten van m'n bloedonderzoek te bespreken. Op zich was alles best ok.

De dokter wilde gelijk ook even weten of ik in de afgelopen tien jaar nog tegen tetanus was ingeënt. Nou nee. Ik heb geen enkel ongeluk gehad in die tien jaar, dus ook geen tetanusinjectie. "Wil je hem dan vandaag gelijk hebben? Of kom je er binnenkort voor terug?"

Pardon? Waarom zou ik 'n tetanusinjectie nodig hebben? "Die geven we preventief, want hij werkt maar tien jaar." Oh, van dat elke tien jaar preventief inenten herinner ik me van Nederland niks van. Volgens mij krijg je 'm daar gewoon als je 'n ongeluk hebt gehad. "Dat vinden we hier niet verstandig, want je weet maar nooit wanneer je 'n ongeluk krijgt."

Weet iemand in Nederland of ik het goed onthouden heb? Dus: krijg je inderdaad pas 'n tetanusinjectie als je een ongeluk hebt gehad? Of heb ik 't gewoon mis?