Erg lekker uit eten bestaat wel!

We hebben al eens eerder verteld dat we -hoewel er veel restaurants zijn- nog nooit ergens 'mind-blowing' lekker hebben gegeten. Alles is goed, maar niet speciaal. Maar toen namen we Jan en Marrije mee naar Parcel 104. Ik had in de Metro of WAVE (van die gratis magazines met artikeltjes over lokale winkels, restaurants en activiteiten en heeeeel veel reclame voor plastische chirurgie, botox-behandelingen en tandenblekers) eens iets over dit restaurant gelezen.

Er naar toe
Omdat we allevier wel een wijntje bij het eten lusten, had ik een taxi geregeld. En wat voor eentje: een American Cab, dat is zeg maar een rijdende Amerikaanse vlag. Dat leek me wel grappig.

Het reserveren van de taxi ging nogal moeizaam. De centralemedewerker had een flink accent waardoor ik hem niet helemaal kon volgen. Maar gelukkig stond er een taxi voor de deur op de (bijna) afgesproken tijd. Het was alleen wel een gribustaxi: dikke barst in de voorruit, een barst in een zijruit, rommel op de bijrijderstoel (meestal mogen ze geen passagiers voorin vervoeren, dus storten ze daar hun lege flesjes, kranten enzovoort neer) en de chauffeur was niet te verstaan en reed helemaal niet prettig. Gelukkig was het maar een ritje van vijf minuten.

Het eten
First things thirst: eerst een cocktail bestellen. Hier geen standaard margarita's en nuclear teas, maar niet alledaagse shakes die erg lekker waren. Dat was een goed begin. Toen werd het tijd om de menukaart te bekijken. Jum, klinkt lekker! Maar wat moet je nou kiezen? Ze hebben een 5-gangendiner voor $80 per persoon. Dat diner bestaat uit een selectie van hun 'a la carte'-menu. Wij wilden allemaal wat anders, dus het werd 'a la carte'. Alleen stonden er geen prijzen bij... Nou ja, we zien wel (Frank en ik wisten dat het een duur etentje zou worden, maar dit doen we ook niet elke week). Ondertussen kregen we een amuse aangeboden van het huis: squid op een bedje van tapenade. Ik houd niet van inktvis omdat het altijd zo taai is, maar deze was erg zacht.


Frank ging voor een artisjokkensoep (aan tafel uitgegoten) als appetizer, de rest ging voor 'foie gras'. Dat bleek geen luxe pate te zijn, maar een heel mals eendenlevertje. Ik had een lekkere witte wijn uitgezocht, een Foppoli. Die had ik vooral op naam gekozen hoor, ik ben niet zo'n wijnkenner. Dat was ook nog lachen, op de wijnkaart stonden aardig wat flessen van $200 of meer (wat uitschieters van $1200). Het was maar goed dat ze op vrijdag de flessen wijn voor de halve prijs doen.

Voor entrees (hoofdgerechten dus) gingen Jan en Marrije voor de 'scallops' (Sint Jakobsschelpen), Frank voor de filet mignon en ik voor de zalm. Fijne porties en met een zalige smaak. De desserts weet ik niet meer, maar die waren ook erg lekker. Ondertussen was het al rond tienen en waren wij de laatste gasten. Nog een kopje koffie na en een taxi besteld en naar huis. Toen we buiten kwamen, stond er een sjieke taxi voor ons klaar. Was ook vijf dollar duurder, maar na zo'n avondje luxe tafelen maakt dat ook niks meer uit.

Durf ik een bigmacindex aan?

Taxi heen	2,8 mijl (4,5 km)	$9		€???
Taxi terug	2,8 mijl (4,5 km)	$15		€???
Diner voor 4	3 gangen,4 cocktails, 2 flessen wijn, koffie + fooi	$530		€???

Let op: Parcel 104 is in het weekend gesloten voor diner. En op vrijdag zijn de wijnen voor de helft van de prijs. Ik weet niet tot wanneer deze actie duurt. Misschien tot de economische crisis weer een beetje is overgewaaid?

Hagelslag, margrieten en 'n enorm fout peper- en zoutstel

Vandaag lag er weer leuke post in de brievenbus. Een doosje puur-Hollands: hagelslag, margrieten en 'n afzichtelijk peper- en zoutstel. We zijn er nog niet helemaal zeker van, maar vermoeden dat het de peperbus voorstelt: een toren in het centrum van Zwolle. Wel raar dat de tweede dan dezelfde toren is. Dan is het toch 'n peper- en peperstel?

 

In één van de margrieten is Mies Bouwman de gasthoofdredacteur. Ik vroeg me ineens af hoe oud Mies eigenlijk is. Maar ja, ik lees geen margriet, dus ik ga er niet achter komen. Wie wel?

Wisselkoers kwijt

Is dat 'n teken dat je officieel aan het settelen bent? Dat je de wisselkoers tussen euros en dollars niet meer weet? Tussen begin augustus en eind januari volgde ik de koers bijna van dag tot dag. En nu vertelde ik laatst iets tegen iemand en had echt geen idee meer over de koers.

De reden is natuurlijk simpel: ik verdien m'n salaris hier en kan daar de kosten hier mee betalen. Dus dan het is ook veel minder relevant wat de koers is. Maar toch... ik keek er zelf wel even vreemd van op.

Coyote Creek Trail

De Coyote Creek Trail loopt langs de Coyote Creek (duh...). Wij hebben hem gereden vanaf de kruising met North McCarthy Boulevard in het noorden tot de kruising met Montague Expressway. In het zuiden van San Jose heb je nog 'n flink stuk trail langs de Coyote Creek, maar de twee delen zijn niet verbonden. Het stuk dat wij hebben gereden is ongeveer ??? km en het is volledig vlak (op de viaducten na).


View Larger Map
Het noordelijke einde van de trail


Het begin van de trail herken je aan dit bord

En je kunt gaan zoeken naar het bord bij deze palen op North McCarthy Boulevard

Het eerste stuk vanaf North McCarty is vrij nieuw (staat ook nog niet goed in Google Maps en op veel trail maps). Mooi geasfalteerd en voor Amerikaanse begrippen best ver van de wegen af. Tot aan de 237 is het ongeveer 3.6 kilometer.


View Larger Map

Omdat er hekken stonden en borden dat de trail ophield, zijn wij via McCarthy Boulevard de 237 overgestoken. Maar dat is geen prettige route en we zijn er intussen vrij zeker van dat je gewoon het pad kunt blijven volgen. Dat scheelt 'n halve kilometer en 'n hoop snelweg-stress. Dus: je komt uit het noorden, ga bij de 237 langs het hek dat "end of trail" zegt en rij onder de wegen door. Ga dan omhoog en maak 'n U-tje naar het fietspad langs de 237. Steek de Coyote Creek over en ga de officiële trail weer op aan de andere kant van het water.

Het stuk van de 237 tot aan Montague is ongeveer 3.7 kilometer. Dit stuk van de trail is niet meer geasfalteerd, maar met gravel bedekt. Hoewel het prima rijdt, is het wat lawaaiiger en moeten je banden er wel tegen kunnen. Onze Nederlandse Gazelle's doen het prima, maar dit is niks meer voor race-fietsers. Op dit stuk is de trail ook iets meer "typisch Amerikaans": aan de ene kant van het pad kijk je de natuur in, aan de andere kant van het pad zit industrie of soms 'n verdwaald appartementencomplex.


View Larger Map
Het zuidelijke einde van de trail

Bij elkaar is de Coyote Creek Trail van North McCarthy Boulevard tot aan Montague Expressway zo'n 7.5 tot 8 kilometer.



Bij Montague houdt de trail op. Je kunt nog wel 'n stukje naar het zuiden doorrijden (1.3km), maar dan kom je bij Charcot road 'n hek tegen. Zo te zien zijn er wat avonturiers die daar hun fiets overheen hebben getild. Maar wij durfden dat niet aan, want het is wel 'n eng smal stukje tussen het hek en het water.

Los Gatos Creek Trail

Tja, als het zulk lekker weer is, dan zitten wij vaak op de fiets. Deze keer gingen we de Los Gatos Creek Trail uitproberen. Normaalgesproken rijden Amerikanen met de fietsen in of aan de auto naar het startpunt van een trail en fietsen dan een paar mijl en rijden weer met de auto terug. Wij niet, we fietsten in dit geval via de Guadalupe Trail (groene route op de kaart) gewoon naar het startpunt van de Los Gatos Creek Trail (roze).


Fietstochten San Jose weergeven op een grotere kaart


Onderweg lang de Los Gatos Creek Trail even foto's maken

Het was flink druk op de Los Gatos Creek Trail. Dat is ook niet zo gek, want het is een mooi stuk. We kwamen ook langs The Pruneyard, een shopping center. Daar hebben we geluncht bij de Boulanger, een lunchroom/bakker.

Op de terugweg hadden we aardig wat tegenwind, de laatste kilometers waren dan ook best zwaar.

Op de terugweg vlak bij San Jose Airport. Je ziet de (snel)wegen op de achtergrond

In totaal was het 'rondje' 27 mijl, of 43 kilometer.

...

Ik ben nog steeds van slag van het nieuws dat een of andere domme dodo met z'n auto met volle vaart door een mensenmassa is gereden, omdat hij ons koningshuis niet zag zitten. Resultaat: 7 doden, een boel gewonden en tig ooggetuigen die een trauma hebben opgelopen.

Frank en ik hebben de beelden op internet gezien, het was op CNN en het nieuws stond ook in onze lokale San Jose Mercury. Maar dit is toch niet de manier waarop je hoopt dat Nederland het nieuws in de States haalt...

Niet te geloven...

Ik wil Bolletje!

 

Gevonden bij de 99 Ranch: Bolletje beschuit. De 99 Ranch is 'n grote Aziatische supermarkt, die zich op allerlei nationaliteiten richt.



Eerder hadden we daar al de hagelslag ontdekt, maar nu dus ook het echte Hollandse beschuit. De Amerikaanse beschuiten (rusk heet dat) zijn ook wel aardig, maar toch 'n stuk zouter dan de Nederlandse. Vandaar dat er nu bij ons in het weekend weer 'n stuk meer beschuit-met-aardbeienjam op de borden ligt.

Bolletje bescuit

2 rollen van 100 gram

$4.79

€1,46

Vreemd is trouwens dat de geïmporteerde Bolletje beschuit daarmee goedkoper is dan de lokale "rusk" bij de Safeway. Hoe duur is Bolletje in Nederland eigenlijk?