I Amsterdam

Toedeloe

Dat is waar ook, in Nederland moet je bij de meeste openbare toiletten betalen voor het gebruik: 50 cent of een consumptie in cafe/restaurant. Ik vind dat nooit zo'n probleem om een toiletjuffrouw of -meneer te betalen, meestal zijn de toiletten dan schoon (genoeg). Alleen die wc's op stations waar je een muntje in de deur moet doen, daar kan ik niks mee.

In Californie zijn de openbare toilettten gratis en over het algemeen netjes, met genoeg wc-papier en papieren wc-brillen (ik tel de 'out-houses' in de natuurparken hier even niet mee). Het is me inmiddels opgevallen dat de openbare toiletten in de omgeving Boston beduidend minder schoon zijn. Bij pompstations wil de aandacht helemaal nog wel eens verslappen.

WC-winkel
Toen ik in de Kalverstraat langs 2theloo liep, moest ik 't proberen. Het is een winkeltje waar je toiletartikelen kunt kopen, maar waar je ook naar de wc kan. En inderdaad, het ziet er schoon uit.

Toiletbezoek hier kost een euro, maar dan krijg je een bonnetje voor 50 cent korting op een aankoop in het winkelgedeelte.


Setje 2theloo-pleisters. Ik weet niet precies hoe dit nou 'wc-gerelateerd' is, maar OK. Nu zwerven er tenminste geen losse pleisters meer door m'n handtas.


Moderne wastafels en toiletten, met megamonden op de muur. Weet niet wat er bij de mannen te zien is.

The MTA Song

Naar aanleiding van Cat's opmerking over de oorsprong van de naam CharlieCard ben ik op zoek gegaan naar een opname. En natuurlijk heeft YouTube er een paar, zoals deze:


Het liedje is in 1949 geschreven als reclame voor O'Brien, een politicus die burgemeester van Boston wilde worden. Hij had geen geld voor dure reclames op de radio, dus hij liet lokale folk-zangers liedjes zingen op een rondrijdende truck. Een van zijn speerpunten was het verlagen van de metrokosten door de 'uitstapstuiver' te schrappen.

Voor degenen die mee willen zingen:
Let me tell you the story
Of a man named Charlie
On a tragic and fateful day
He put ten cents in his pocket,
Kissed his wife and family
Went to ride on the MTA

Charlie handed in his dime
At the Kendall Square Station
And he changed for Jamaica Plain
When he got there the conductor told him,
'One more nickel.'
Charlie could not get off that train.

Chorus:
Did he ever return,
No he never returned
And his fate is still unlearn'd
He may ride forever
'neath the streets of Boston
He's the man who never returned.

Now all night long
Charlie rides through the tunnels
Saying, 'What will become of me?
How can I afford to see
My sister in Chelsea
Or my cousin in Roxbury?'

Charlie's wife goes down
To the Scollay Square station
Every day at quarter past two
And through the open window
She hands Charlie a sandwich
As the train comes rumblin' through.

As his train rolled on
Through Greater Boston
Charlie looked around and sighed,
'Well, I'm sore and disgusted
And I'm absolutely busted;
I guess this is my last long ride.'

Now you citizens of Boston,
Don't you think it's a scandal
That the people have to pay and pay
Vote for Walter A. O'Brien
And fight the fare increase
Get poor Charlie off the MTA.

Vliegen van Amsterdam naar Boston

Vorige week zijn we voor het eerst van Boston naar Amsterdam gevlogen. In vergelijking met de vlucht van San Francisco naar Amsterdam is het natuurlijk 'n kippeneindje. Dus we konden die dag nog lekker van alles doen en 's middags om iets voor drieen met de metro naar het vliegveld van Boston: Logan International. We kwamen om kwart voor vier aan op het vliegveld, dus ondanks de onverwachtte drukte ruim op tijd voor onze vlucht van zeven uur.



Omdat inchecken thuis online niet gelukt was, sloten we aan in de lange rij bij de "assisted check-in"-balie, terwijl ik even in het bevestigingsmailtje ons vluchtnummer opzocht.

"Hey, dat is raar. Hier staat dat we de vlucht van 5 over 5 hebben."

"Wat?!!?!?"

"Oh oh..."

M'n telefoon laat weten dat ik 'n SMS'je heb. Het is van de collega die ook meevliegt. Of we wel in hetzelfde vliegtuig zitten, want... ook hij heeft net ontdekt dat er 17:05 op zijn bevestiging staat.

De stress breekt ons uit. Met dit bijltje hebben we nog nooit gehakt. Ik probeer tevergeefs bij wat grondpersoneel hulp bij voordringen te krijgen, maar zonder succes en de klok tikt. Dan maar inchecken bij 'n zuil. Dat is met vijf minuten gedaan. Het is intussen 5 voor 4. Nog 70 minuten en ons vliegtuig vertrekt. Met of zonder ons.

We sluiten ons aan bij de lange rij wachtenden voor de "bagage drop". Ook hier heeft het grondpersoneel geen medelijden met onze domheid en moeten we wachten in de tergend langzaam bewegende rij.



Ha gelukkig, sommige mensen staan in de verkeerde rij. Dat schiet even lekker op. We hebben samen ook maar 1 koffer, dus om 10 over 4 lopen naar de volgende rij.

De security check is erg lang vandaag. De bewaker aan het begin verontschuldigt zich voor de drukte, maar kan ons echt niet bij de "silver/elite security" binnen laten. Maar "geen nood, jullie halen je vlucht echt nog wel". Optimist. De klok tikt door.

Tien voor half 5 zijn we de "paspoort+boarding pass"-meneer voorbij en staan we achteraan de lange rij van "mensen die hun schoenen uittrekken". Of eigenlijk: "mensen die niet altijd doorhebben dat ze hun schoenen moeten uittrekken". Normaal kan ik er wel om lachen, maar vandaag sta ik me op te vreten. Elke naïeveling kost weer 'n minuut meer en de rij lijkt wel gevuld met dit soort types.

Om kwart voor 5 zijn we eindelijk vooraan de rij. Nee he! We hebben 'n flesje drinken in onze rugzak laten zitten. Gelukkig lachen ze erom en is de her-scan binnen 'n paar seconden gedaan. Maar Manon's insulinepomp zorgt er uiteraard wel weer voor dat zij aan 'n persoonlijk onderzoekje wordt onderworpen. En daarvoor moet eerst 'n vrouwelijke beveiliger worden opgetrommeld. Duurt dit altijd zo lang?!?!?



Om 5 voor 5 is de beveiligingsmevrouw tevreden. Manon schiet haar schoenen aan en we rennen naar de lift. Ook al zo'n langzame ervaring.

Rennend komen we om klokslag 5 uur bij de gate aan. Er staat nog 'n korte rij van zo'n 5 mensen voor ons, maar nu kan het niet meer misgaan.



Precies 5 over 5 lopen we door de deur van het vliegtuig. Gelukkig zijn we niet de enige late instapper, dus wordt er niet al te boos naar ons gekeken. Maar oh wat voelen we ons opgelaten. En tegelijk opgelucht dat we het hebben gehaald.

Alles lijkt het afgelopen uur in slow motion te zijn gegaan, behalve de klok.

Wachtend op ons vertrek, bel ik nog snel even met m'n collega. Hij heeft het bij lange na niet op tijd gehaald, dus we spreken even snel af wat hij vandaag moet doen. De rest regelen we wel als ik de volgende ochtend op kantoor in Amsterdam ben. Nu eerst een biertje, want dat hebben we wel verdiend.

Publiek transport

Oh nee, 'openbaar vervoer' heet dat. In Boston heeft de oplaadkaart in elk geval een leukere naam dan in Amsterdam: CharlieCard. In Bostonees spreek je dat uit als [TjaalieKaat].

Onze spullen zijn er!

Wow, maar liefst een dag eerder dan verwacht -maar een week later dan in eerste instantie afgesproken- zijn onze spullen afgeleverd.


De 'rig' van Brian, waarmee hij van Californie via Colorado naar Boston is gekomen. Onze lading zat in het achterste gedeelte, de rest had hij onderweg al afgeleverd.


De paklijst met wat stickertjes die op de dozen zaten. Bij aankomst moet je afvinken welke stukken de verhuizers naar binnen hebben gebracht.


We waren een beetje bang dat onze eettafel niet zou gaan passen, maar dat gaat prima. De sjouwers waren er minder blij mee, ze moesten 't gevaarte twee trappen op zeulen. Ze hebben medelijden met degenen die 'm ooit weer naar beneden moeten krijgen ;)

Onze achtertuin

In een sjieke winkelstraat wonen was erg leuk, maar het is toch ook wel lekker als je zo het bos in kan lopen. We moeten alleen weer even wennen aan ... muggen. In Santa Clara en San Jose kwamen we eigenlijk niet tegen. Te droog? Te veel wind?


Aha, hier komen de muggen vandaan (en van het moeras iets verderop).


Gelukkig had ik Autan in mijn bodemloze schoudertas zitten, dus we konden het nog even volhouden.

Voordeel van zoveel muggenspul is dat er genoeg te eten is voor vogels, dus die zijn er hier ook plenty.