Zondagochtend-bioscoop

Op zondagochtend kun je hier in de buurt goedkoop naar de bioscoop. En aangezien wij in het weekend altijd debiel vroeg opstaan, zijn we vorige week zondag maar 'n filmpje gaan pakken. Misschien doen we dat vandaag wel weer. Maar als jullie dit lezen, liggen wij waarschijnlijk nog op één oor.

Maar vorige week zijn we in elk geval naar Valkyrie geweest - met Tom Cruise, Carice van Houten en Halina Rijn. Wel vreemd hoor om twee Nederlandse actrices in 'n Hollywood-film te zien in 'n bioscoop in Santa Clara.



De film begon pas laat op de ochtend, dus hadden we 'n "Big Screen"-combinatie gehaald als verkapte lunch. Dat is meer popcorn dan je op kunt met meer cola dan gezond voor je is. Oh ja, en die laatste dan natuurlijk twee keer. Ik was zo dom om m'n cola op te drinken en moest dus na 'n uur naar de WC. Gelukkig stond er geen rij en dus heb ik niet veel gemist. Manon was slimmer en heeft daarna op 'n bankje buiten nog wat van haar cola zitten lurken.


Probeer 'ns in te schatten hoeveel Cola hierin zit

En de film zelf? Nou ja, die was wel aardig. Ik ken betere oorlogsfilms. Maar ook slechtere. Er zijn op dit moment sowieso veel films over de tweede wereldoorlog in de bioscoop hier, dus we gaan binnenkort vast 'ns 'n vergelijking maken.

De bigmac-index:

Ochtend-kaartje	vrijdag, zaterdag of zondag	$6		€5,00
Normaal kaartje		$10.75		€9,50
BigScreen combo	enorm veel popcorn en twee keer driekwart liter cola	$16.25		€???

Ons eerste rondje

Hoewel het weer al 'n paar dagen belabberd is, Manon snipverkouden is en de weersverwachting voor vandaag 35% kans op regen aangaf, konden we ons vanochtend toch niet beheersen. Voor het eerst hebben we samen 'n stukje op onze Hollandse fietsen gereden.

Omdat het weer niet al te best zou worden, besloten we om alleen maar even op de fiets naar de bioscoop te gaan (3 mijl verderop), daar 'n filmpje te pakken en dan weer terug te fietsen.



Zoals gebruikelijk hadden we het op het eerste stukje prima naar ons zin. Begrijpelijk, want het weer was fantastisch. Alleen stormde het flink en hadden we wind tegen. 'n Mijl of twee later stortte Manon dan ook behoorlijk in en had ze enorm behoefte aan 'n banaan.



Dat van dat instorten was ook niet zo gek, want haar bloedsuiker was van 11.5 thuis gezakt naar net 4. En dat na zo'n twee mijl fietsen met 'n pomp die extra laag is gezet. Het blijft altijd raar hoe hard dat kan gaan.

Gelukkig ging het na de banaan wat beter en konden we rustig verder naar de bioscoop fietsen. Daar hebben we "traditioneel" onze fietsen samen aan 'n lantaarnpaal vastgezet en zijn "The Wrestler" met Mickey Rourke gaan kijken voor zes dollar per persoon.



Na de film bleek het weer 'n stuk minder mooi geworden. Door 'n lichte motregenbui zijn we terug naar huis gefietst. Dat ging gelukkig wel 'n stuk sneller dan de heenweg, want we hadden wind mee.

Hittegolfje

Pfoe, afgelopen weekend was het even buffelen hoor. De temperatuur steeg ineens met zo'n 10-12 graden Celsius, naar 35-36 graden. We hebben dan ook voor het eerst sinds tijden de airco continu aan gehad. Dit soort uitschieters zijn normaal in het voorjaar.

Die plotselinge warmte is wennen hoor. Zaterdag probeerden we nog een wandelingetje te maken, richting Cold Stone (schepijssalon) en dan een rondje wijk. Maar ik had er al gauw genoeg van, ik wilde weer naar binnen. Lekker koel in de airco.

Omdat het zondag nog warmer zou worden en we niet nog een dag thuis opgesloten wilden zitten, zijn we maar naar de bioscoop gegaan. Daar is ook airco ;o) Om half tien 's ochtends was het al flink warm op de fiets. Gelukkig was de IMAX-zaal waar de nieuwe Star Trek draaide, een goede pelk om koel te blijven.

Toen we twee uur later naar buiten gingen, zagen we dat meer mensen de bios waren ingevlucht: de parkeerplaats stond tjokvol auto's! En ook hier geldt: hoe warmer, hoe suffer de mensen reageren. In het verkeer is dat niet heel prettig. Wat dat betreft zijn 'we' net de trollen uit Pratchetts Schijfwereld... Des te meer reden om 'snel' naar huis te gaan.

Thuis hebben we een pitcher lemonade gemaakt, met een berg ijsklontjes er in. Ik ging nog heel stoer op het balkon zitten, maar zelfs in de schaduw hield ik het tien minuten uit. Gelukkig word het vandaag niet meer zo warm, 'slechts' 27 graden en dinsdag kukelt het naar 24. Brrr...

Op de fiets naar de bios

Meedraaien in Huize Venpoefelen betekent op zondag naar de bioscoop, op de fiets. En dan is het toch handig dat we drie fietsen hebben. Renee mocht op Franks beach cruiser en wij peddelden op de Gazelles. Dat wordt nog wat als Mike, Rielle met Bob en Wouter hier zijn...



De film die we gingen kijken, was 'Angels & Demons' met Tom Hanks, gebaseerd op het Bernini-mysterie van Dan Brown. Het was een aardige film, maar heel erg blijven plakken is ie niet. Frank en ik konden deze week allebei echt niet vertellen naar welke film we nou waren geweest... Renee, had jij dat ook?

Zie ook:
- Andere bioscoopgerelateerde posts op deze blog

Fijne Kerstdagen!

Papieren kerstkrans en losse kerststerren van de Paper Source. Het setje kerststerren kan ik op de website niet vinden, maar was in de winkel iets van $12 (voor 12 bloemen).


De kerstsokken gaan al een jaar of tien mee, maar blijven leuk.


Tja, met mijn groene vingers - not - houd ik het maar bij nep...


De (echte!) krans die ik bij Trader Joe's had gehaald, was toch wel erg saai met alleen dennenappeltjes. Zeker vergeleken met de krans van de buren. Keeping up with the Joneses, dus strik van jute erbij gemaakt en wat andere versierselen opgehangen. Da's beter!

Inmiddels is de sneeuw grotendeels weg, maar hier is nog een beetje sneeuwpret van twee weken geleden:

Een 'snow angel', gemaakt door één van de buurmeisjes.


De kerstboom voor de bioscoop zat flink onder.

Brambleton, VINEX op z'n Amerikaans

Tijdens mijn huizenjacht in Noord-Virginia spookte het Little Boxes-protestliedje uit de jaren zestig (tegenwoordig van de tv-serie Weeds) soms door mijn hoofd. Van Californië kenden we de eenheidsworst-suburbs wel, maar in Massachusetts waren die een beetje uit ons geheugen gewist.


"Little boxes on the hillside, Little boxes made of ticky-tacky - Little boxes on the hillside, Little boxes all the same." Complete songtekst vind je hier.

Droomhuis
Franks kantoor zit in McLean, dus mijn eerste neiging was om in de direct omgeving te zoeken naar een vrijstaand huis met tuin. Dat beviel ons wel aan ons laatste huis in Boston. Geen buren direct naast of onder je, dus weinig geluidsoverlast. Nou ligt McLean redelijk dicht bij DC, dus iedereen wil er wonen. Het is er dan ook flink druk en de huurprijzen zijn hoog. Ik zag een schattig huisje -'Cape Cod'-stijl-, kleiner dan wat we hadden maar ook met een kleinere tuin (pluspunt). Huurprijs $2950,- per maand. Maar dan wel met een verouderde keuken en eetkamer en groezelige vloerbedekking, slik...

In onze gewenste prijsklasse kwam ik wel wat huizen tegen in Vienna, maar dan uit de jaren vijftig/zestig. Leuke stijl, maar wat ik ook aan Frank liet zien, gedateerde keukens en badkamers zijn geen 'selling points'. Conclusie: we zoeken een nieuwer huis met goede airconditioning en verwarming. Dat laatste was namelijk een probleempunt in ons vorige huis. Dat was 100+ jaar oud (antiek voor Amerikanen!), wel met moderne verwarming maar alleen verkeerd aangelegd. Airconditioning hadden we niet, waardoor het zomers niet te harden was op de bovenverdieping.

De contouren van ons droomhuis werden steeds beter zichtbaar: nieuw, met alle snufjes op HVAC-gebied, tuin hoeft niet mag wel, garage voor 1 liefst 2 auto's, dicht bij winkels en restaurants en niet al te lange reistijd voor Frank. Oja, en onder de $2600/maand graag. Waar kom je dan uit? Meer landinwaarts in één van de 'master planned communities', de nieuwe 'dorpen' die ze sinds de jaren vijftig uit de grond stampen. Zeg maar zoals Lelystad en Nieuwegein zijn ontstaan. Of misschien is het beter te vergelijken met Ypenburg en Leidsche Rijn, ze hebben namelijk geen eigen bestuur. Reston, VA stond hoog op ons lijstje, maar uiteindelijk zijn we in één van de nieuwere communities terechtgekomen, in Brambleton, Loudoun County. Het is een 'townhome' geworden, met garage voor 2 auto's, het groen in de buurt wordt verzorgd vanuit de HOA (vereniging van eigenaren) en op loopafstand van supermarkt, restaurants en bioscoop.


Bouw is begonnen in 2001 en ze breiden nog steeds uit. Ons buurtje is anderhalf jaar geleden opgeleverd. Het huis dat we huren is als laatste verkocht, tot eind vorig jaar was dit het showmodel. Onze 'landlord' heeft hier zelf nooit gewoond, wij zijn de eerste bewoners. Nieuwer kan bijna niet!

Viva Las Vegas

Tussen kerst en oud-en-nieuw zijn we naar Las Vegas geweest. Iedereen kent de stad wel van films en TV-series. Maar wij wilden nu wel 'ns in het echt zien of het allemaal zo heerlijk opgeklopt, uitvergroot en opgelicht is daar.

En ja, dat is het. Wat ik ken van de TV en bioscoop, kon ik goed terugvinden. Las Vegas is inderdaad 'n middelgrote stad midden in de woestijn. Het heeft twee stadscentra: downtown en "the strip". Het downtown-deel kende ik niet echt, maar ik herinner me wel de CSI-beelden van Fremont Street: een straat met 'n TV er overheen gespannen. Wij hebben downtown overgeslagen en zijn alleen op de strip geweest.



The strip is 'n stuk van de Las Vegas Boulevard. Hoewel de strip schijnbaar zo'n 6 kilometer lang is, vind je de meeste hotels, winkels en casino's op het stuk tussen Harmon Avenue en Desert Inn Road. Dat is een stuk van iets meer dan 'n kilometer, dus prima te lopen.

Zelf hadden we 'n kamer in het Planet Hollywood hotel in het zuiden van the strip.
 
Planet Hollywood (PH voor intimi) is 'n mooi hotel/resort. Het heeft 'n spa, twee zwembaden, the works zeg maar. Maar je komt natuurlijk vooral naar Las Vegas voor de casino's en daar heeft PH er gelukkig ook een van: 12.000 vierkante meter gokplezier.

Onze kamer was op de 32e verdieping. Zoals het Planet Hollywood betaamt, is er in elke kamer 'n relikwie van 'n beroemdheid te zien. In ons geval was het 'n bloesje van Barbara Streisand.

 

Mazzelaars dat we zijn. :-/ Gelukkig heb ik de overwinningsroes weg kunnen drinken met de "complimentary bottle of champagne". Leuk uitzicht toch?

 

Aan de overkant van de strip ligt het Bellagio, dat toch vooral bekend is van de watershow die elk half uur wordt gegeven.

 
klik voor 'n grotere versie van deze foto

Je merkt dat veel hotels en winkelcentra met een soortgelijke show proberen je aandacht te trekken. Maar geen van de anderen is zo mooi en groot als de show bij het Bellagio. Hij duurt maar 'n paar minuten. Maar eigenlijk is dat ook wel genoeg.

Vanaf de Bellagio kijk je weer mooi uit op hotel Paris aan de overkant van de strip.

 

Het lijkt me wel duidelijk waar die zijn naam aan dankt. Deze Eiffeltoren is half zo hoog als het origineel in Parijs. Rechtsonder zie je ook 'n mini-versie van de Arc de Triomphe staan.

De hoeveelheid hotels lijkt eindeloos. En het ene hotel is nog mooier, groter en luxueuzer dan de andere. En natuurlijk heeft elk hotel op de strip 'n megagroot casino en vaak ook 'n winkelcentrum. Kortom: je zult in Las Vegas niet snel moeite hebben om je geld uit te geven.

Zie ook:

• alle uitstapjes op deze site


• Trans-Siberian Orchestra


• Happy Thanksgiving


• Shoppen in Las Vegas

Hearst Castle

Na onze overnachting in Morro Bay zijn we 's ochtends vroeg naar Hearst Castle in San Simeon gereden. Ik had van tevoren online kaartjes besteld voor een rondleiding. Dat bleek uiteindelijk niet echt nodig, maar in het hoogseizoen is het wel aan te raden. Als je op de bonnefooi gaat, loop je het risico dat er geen kaartjes meer zijn of dat er alleen nog later in de middag plek is.


Casa Grande, het hoofdgebouw

Zelfs met het grauwe weer dat wij hadden, was het indrukwekkend om te zien. De hele Casa Grande is van beton, maar als je binnen loopt waan je je in een middeleeuws kasteel met zware houten plafonds en wandversieringen. Ik vind het ook bijzonder dat het hele complex is ontworpen door een architecte, Julia Morgan. In die tijd (1919-1947) waren er niet veel vrouwelijke architecten.

Tour 1: Rondleiding voor beginners
Hearst Castle biedt zes rondleidingen aan, zonder kom je er niet in. Wij hebben Tour 1 gedaan ($24 per persoon), een goed begin voor nieuwelingen. Bij deze rondleiding is de film 'Building The Dream' inbegrepen. Daarin vertellen ze bijvoorbeeld dat de steenrijke krantenmagnaat William Randolph Hearst elke dag een exemplaar van zijn kranten liet invliegen. De film kun je in de bioscoop van het bezoekerscentrum bekijken. Bijkomend voordeel is dat deze tour het minste aantal traptreden van het standaardaanbod heeft. Er is overigens een speciale rondleiding zonder traplopen voor mensen die moeilijk ter been zijn of een rolstoel gebruiken.

Je parkeert je auto bij het bezoekerscentrum. Vervolgens word je met een bus naar boven gebracht.


Bij de ingang van Hearst Castle staan twee gidsen te wachten. Een vertelt over de gebouwen en kunstwerken, de ander moet voorkomen dat toeristen tegen de marmeren pilaren bij het zwembad leunen, spullen aanraken, van de matjes in de vertrekken aflopen, binnen flitsen en wegdwalen van de groep.

Art, onze -bijna antieke- gids. Zoals hij zelf zei: "Spullen van 100 jaar en ouder worden als antiek beschouwd, dus dan heb ik nog 15 jaar te gaan". Als we het goed begrepen hebben, doet hij dit werk al 41 jaar.


Casa del Mar is een van de gasthuizen. Nee, zo zeg je dat niet in het Nederlands... Nou ja, logeerverblijf voor gasten dus. Gastverblijf!


Buitenzwembad, er is ook nog een schitterend binnenbad.

In de Casa Grande krijg je in de thuisbioscoop wat oude 'home videos' van mijnheer Hearst te zien. Je ziet onder andere Charlie Chaplin als gast voorbij komen.

Toch alleen
Er is wel een mogelijkheid om zonder gids door de tuinen te wandelen. Dan doe je de Gardens and Vistas Tour ($24 pp, inclusief film). Deze 'tour' is aan het eind van de middag, nadat de begeleide tours zijn afgelopen. Je mag dan tot 7:30PM blijven, dus dan kun je de zonsondergang mooi zien. Je mag alleen niet meer in de gebouwen. De informatie op de website van Hearst Castle is wat onduidelijk over de exacte dagen: vanaf maart tot en met september op de meeste vrijdagen en zaterdagen en vanaf 4 juli elke dag. Ergens anders staat dat het alleen kan op dinsdag-, woensdag- en donderdagnamiddag van half juni tot september. Informeer zelf dus even voor de precieze data.

Highway 1
Je kunt vanuit San Jose op twee manieren naar Hearst Castle rijden: via Highway 1 langs de kust (165 mijl) of via de 101 door het binnenland (193 mijl). Volgens Google Maps duren de ritten allebei ongeveer 3 uur en 15 minuten. Highway 1 is erg mooi, maar bedenk dat tussen Hearst Castle en Monterey geen mogelijkheid is om door te steken naar de 101. Het is dan 90 mijl doorrijden. Met slecht weer lijkt het me prettiger om vanaf Hearst Castle een stukje naar het zuiden te rijden en dan via de 46 (net ten zuiden van Cambria) door te steken naar de 101.

Op de fiets naar Willow Glen

In Nederland waren wij fervente fietsers. Als het in 't weekend droog was en niet al te stormachtig kon je ons altijd op de fiets vinden. Twee jaar terug zijn we zelfs in Frankrijk op fietsvakantie geweest en vorig jaar hebben we de stadscentra van Londen en Parijs onveilig gemaakt. Kortom: wij zijn nogal gek op fietsen.

Vandaar ook dat we ons voor onze verhuizing best wel zorgen maakten. Hoe is het om hier in Californië te fietsen? Na die eerste maanden hebben we wel door dat 'n stukje naar kantoor, de bioscoop of in de wijk prima te doen is. Maar hoe zit het als je 'n echte fietstoer wilt maken?

Na maanden voorbereiding (zoeken van kaartjes op internet) en wachten (het regende hier wekenlang), was het afgelopen weekend eindelijk zover. Zondag hebben we voor het eerst meer dan 'n paar kilometer gefietst hier in Amerika.


Vanaf de Guadalupe Trail kun je in de verte ons huis zien

Het is nogal lastig om fietskaarten te vinden. De meeste kaarten die je vindt, zijn heel specifiek over 'n bepaald stukje fietsroute. Maar gelukkig had Manon op internet 'n kaart van de Guadalupe Trail gevonden die zo ongeveer vanaf ons huis naar het zuiden gaat.

Recreatief fietsen is hier toch wel even anders dan in Nederland. De fietspaden wisselen af van gravelpaden langs het vliegveld tot brede betonnen bakken langs de rivier. Het is wel mooi, maar je waant je toch nooit echt ver weg van de snelweg.


Manon staat even bij te tanken naast het riviertje

De paden zijn op zich wel goed van kwaliteit. Alleen moeten je banden wel 'n beetje flink profiel hebben om op het gravel niet lek te rijden. En moet je soms ook even langs 'n net-niet-meer-ondergelopen onderdoorgang laveren. Gelukkig kom je onderweg ook regelmatig door parken, waar het op picnik-bankjes ineens weer duidelijk is waarom we fietsen zo fijn vinden.



Het meest lastige is eigenlijk dat de fietsroutes niet goed op elkaar aansluiten. In het "master plan" is het wel de bedoeling dat ze aansluiten, maar in de praktijk is het nog lang niet zo ver. En dan kan het dus zo zijn dat je ineens het einde van het fietspad tegenkomt, waar je bijna de rivier inrijdt. Of dat je je langs wat hekken moet wringen om tussen drie snelwegen tot de ontdekking te komen dat de route toch echt niet verder gaat dan tot hier.


Als je de foto uitvergroot kun je het bordje "Guadalupe River Park" zien

Onze les van gisteren is dat er hier op zich prima te fietsen is, maar dat de variatie in routes wat beperkt is. En dat de afstanden hier toch best met de fiets te overbruggen zijn. Wij wonen net boven San Jose in Santa Clara. Naar "downtown" San Jose is het hier vandaan 'n uurtje fietsen. Naar Willow Glen (ongeveer de zuidpunt van San Jose) is het anderhalf uur fietsen, dus zo'n 18 kilometer. In het schattige winkelstraatje van Willow Glen kun je heerlijk drinken, eten en je fiets laten repareren. Dus daar fietsen we de komende tijd vast nog wel vaker naartoe.


Even wat achtergrondinformatie lezen over de rivier

Oh... en natuurlijk kom je onderweg ook nog wel wat mooie uitzichten tegen.


Na weken van regen, stroomt het water met grote kracht de rivier in

Nog een kleine les: zo in het voorjaar is de zon nogal scherp. En dus moet je wel goed je neus insmeren. Maar volgens mij is dat 'n les die ik elk voorjaar opnieuw leer... of niet leer dus.

Rockettes

De kerstshow van de Rockettes in de Radio City Music Hall stond al een lange tijd op mijn verlanglijstje. Dus toen Frank nog wat vakantiedagen moest opmaken (mag er maar drie overhevelen naar het nieuwe jaar) en voorstelde om naar New York te gaan, ben ik direct gaan boeken: bus, hotel en kaartjes voor de voorstelling.


Wat een strakke voorstelling!

Zo oud?
Ik wist dat de Rockettes al in de jaren vijftig optraden, maar de oorspronkelijke Rockettes zijn zelfs in 1925 al begonnen in Missouri. Vanaf 1932 treden ze op in de Radio City Music Hall in New York. Het dansnummer van de houten soldaten staat al tachtig jaar op het programma, maar het is nog steeds verbluffend knap hoe ze al die vormen lopen met hun 'houten' benen.


Wooden Soldiers in de jaren dertig.

Hieronder staat een video van het dansnummer. Als de hoempapamuziek je te lang duurt, ga dan naar 4:35 en kijk vanaf dat punt hoe ze op het eind als dominostenen in slow motion omvallen.



Kaartjes
Ik had rechtstreeks via de website van Radio City Music Hall geboekt, maar het loont de moeite om rond te shoppen voor een leuke aanbieding of coupon (kortingsbon). De prijzen variëren tussen de $42 en $170 ($250 op 24 en 25 december). Ik had geen idee hoe groot de zaal zou zijn, dus uiteindelijk twee plaatsen op 2nd Mezzanine (het middelste balkon, er zit er nog één boven) gereserveerd. Wij vonden het prima plaatsen, we konden alles goed zien. De zaal was niet uitverkocht, het was de middagvoorstelling van 5 uur op een maandag. Ze doen nu doordeweeks 'maar' drie voorstellingen op één dag en in het weekend vijf. In de week van kerst treden ze doordeweeks ook vijf keer per dag op.


De show duurt anderhalf uur, zonder pauze. Koop je snacks en drankjes dus voordat het begint. Tijdens de show kan ook, elke verdieping heeft een verkooppunt. Ik blijf het raar vinden dat je tijdens ballet- en theatervoorstellingen mag eten en drinken alsof je in een bioscoop bent of bij een sportevenement.

De Christmas Spectacular is altijd in november en december. In het voorjaar doen de Rockettes een lenteshow (eind maart tot begin mei 2015, previews vanaf 12 maart). En wil je ervaren hoe het is om als een Rockette te dansen, dan kun je meedoen aan een speciale les: Rockettes Experience voor als je balletervaring hebt, Rockettes 101 voor alle anderen.