Het geheim van het groene gras

Het regent hier in de zomer niet. Ik denk dat we de laatste bui in april hebben gehad en het gaat nog wel 'n paar maanden duren voor de eerste druppels weer vallen. Het meest natte weer dat we hier in de zomer meemaken is de mist die soms rondhangt.

Maar hoe blijven de bloemen en planten dan leven? Nou ja, sommige soorten kunnen ongetwijfeld heel goed zonder water. Maar de meeste bomen, planten en struiken worden gewoon om de paar dagen besproeid.

Zo ook dit grasveld langs de Montague Expressway. En ja, we moesten er inderdaad lopend langs. Zo werden we midden in de zomer toch nog natgeregend.

Terug in de tijd

Op weg van Silicon Valley naar Yosemite rijd je langs een windmolenpark. Toen we daar laatst langsreden, bedacht ik me ineens dat ik die windmolens al eens eerder heb gezien: 23 jaar geleden toen ik met mijn ouders en zus een rondreis maakte door Californie. Er stonden hele rare windmolens bij, sommige leken op de gardes van een handmixer. Of sliep ik toen half en zag ik alles een beetje vertekend? Nou ja, het was in elk geval heel bijzonder om zoveel windmolens bij elkaar te zien. Zulke windmolenparken hadden we in die tijd in Nederland nog niet. Hier en daar stond wel een klein exemplaar bij een boerderij, maar dat was het wel.


Dit lijken me een paar ouwetjes.



Ik zie nu net dat dit soort windmolens 'windturbines' worden genoemd. En die windmolen in de vorm van een garde bestaat echt: Darrieus windturbine.


Zie ook:
- Wikipedia over windturbines

Strandjongens

Frank en Marrije zijn helemaal blij! We zijn gisteravond naar de Beach Boys geweest. Jan en ik vonden het ook leuk hoor, maar Frank en Marrije stonden echt te trappelen om de Beach Boys te zien optreden. De kaartjes waren dan ook al in april in huis.

 

Het hele festijn vond plaats in het openluchttheater van de Mountain Winery. Erg mooie locatie, boven op een berg, tussen de wijnranken en met uitzicht over de vallei en baai. Op concertavonden kun je er ook eten: luxe 3- of 4-gangendiner met uitzicht op de vallei, lopend buffet of een hamburger. Aan het aantal koelboxen te zien, mag je ook je eigen eten meenemen en daar oppeuzelen. Is best een idee, want ze weten hun prijzen wel ($14 voor een standaard vegiburger, $17 voor een dito kipburger, beide wel met zakje Kettle chips en een augurk er bij).

 
Het openluchttheater

En daar waren ze dan: Mike Love en Bruce Johnston met band. Ik vond het een beetje 'stroperig' beginnen, maar later zat het tempo er lekker in. Al gauw stond het grootste gedeelte van het publiek te swingen en mee te zingen met alle hits.



Het blijft alleen raar om mannen van richting 70 the horen zingen alsof ze nog elke dag op de golven surfen en net klaar zijn met school. Gelukkig maakte Mike Love (69) daar ook zelf grapjes over. Op de een of andere manier vind ik het toch normaler om een Mick Jagger op leeftijd 'Paint it Black' en 'Sympathy for the Devil' te horen zingen. Komt vast door de hoge stemmen in de liedjes van The Beach Boys.

 

Weet je dat er drie bands rondtoeren met voormalige Beach Boys? Je hebt The Beach Boys Band met Love en Johnston, dan heb je Brian Wilson met band en Al Jardine met zijn Endless Summer Band.

Oh, nog een tip als je naar een concert gaat in de Mountain Winery: neem een plaid, vest of jas mee. 's Avonds kan het daar flink afkoelen. We hebben zelfs mensen met donsdekbedden voorbij zien komen!

Zie ook:
- The Beach Boys op Wikipedia
- Website The Beach Boys
- Concerten in Mountain Winery

Ontbijtje?

 

Normaal zou m'n antwoord op de vraag "ontbijt je?" 'n hartgrondig "nee" zijn. Ik ben niet zo'n ontbijt-type. 's Ochtends gaat er nog net 'n boterham in, maar dat is eigenlijk vooral omdat iedereen zegt "dat het de belangrijkste maaltijd van de dag" is.

De enige manier om er bij mij 'n flink ontbijt in te krijgen is door het ontbijt uit te stellen. Liefst tot 'n uurtje of 11 of 12. Dan noemen we het ook ineens 'n brunch... tadaa... geen ontbijt op.

Maar gisteren hebben Manon en ik wel uitgebreid ontbeten. En zelfs om negen uur. De reden is dat mijn werkgever 'n ontbijt had laten bezorgen, want ik was namelijk precies vijf jaar in dienst!

Luau

 

Ik weet niet of het normaal is, maar bij ons in het appartementencomplex wordt nog wel 'ns wat georganiseerd. Manon vertelde al eerder over de workshop die ze geeft/regelt. Maar ook vanuit het complex zelf wordt er af en toe iets leuks gedaan.

Zo is er vandaag 'n Luau bij ons beneden. Ik weet niet wat zo'n feestje in Hawaii inhoudt. Maar hier is het: met z'n allen rond 't zwembad 'n hapje eten en wat lekkers drinken. Erg gezellig!

Gebeurt dat bij andere complexen ook regelmatig? 'n Feestje door de beheerders (of zoals dat hier heet: het "management") voor de bewoners?

Poppy

Toen mijn ouders hier in maart/april waren, stonden overal Californische Poppies in bloei. Mijn moeder zocht tevergeefs naar de zaadbollen, zodat ze wat mee kon nemen naar Nederland. Ook in de winkel lagen alleen zakjes 'gewone' klaprozen.

En toen zag ik ineens de enige echte Californische klaprooszaadjes hangen, bij de WalMart! Ik was wat te laat met zaaien, maar daar trok ik me niets van aan. Met als resultaat: een enkele Californian Poppy:

Poppy in avondstand


Poppy in zonstand

En zo ziet de klaproos er nu uit:

He, ik zie een nieuwe knop!

Nu snap ik ook waarom mijn ouders geen zaadbollen vonden. De Californische klaproos heeft meer een 'boon' als zaaddoos.

Zie ook op deze blog:
- Californische klaprooszaadjes

Kapotte weg -> 15 minuten wachten

We waren al 'ns eerder 'n stoplicht tegengekomen dat 'n "tunnel met één rijbaan" afschermt. Maar onderweg naar Yosemite maakten ze het wel heel bont.



Vijftien minuten wachten? Dat is wel heel lang. Riëlle deed zelfs de motor even uit, maar dat was in de hitte toch niet zo'n goed idee.

Uiteindelijk konden we na 'n minuut of 10 weer verder rijden. Maar het was wel 'n vreemd idee: 'n enkelbaansweg vlak bij Yosemite. Dat is toch nooit goed voor de doorstroming van het verkeer?

Toen we later die dag op de terugweg waren, zagen we de reden voor de eenbaansweg.



Er is 'n stuk van 'n bergwand op de originele weg gestort en die is daardoor niet meer bruikbaar. Dus de eenbaansweg is 'n noodoplossing om te zorgen dat je in elk geval nog bij het park kan komen.

Zie ook:

• Onze eerdere ervaring met zo'n stoplicht


• Over de grote bomen in Yosemite


• een nieuwsbericht over de blokkade