Windmolens, Route 66 en Cadillacs tussen Oklahoma City en Amarillo

Vandaag ging onze trip van Oklahoma City (in Oklahoma) naar Amarillo in Texas. Elke keer als die plaatsnaam langskwam in de auto, zat Manon vandaag "Is this the way to Amarillo?" te zingen. Heel schattig... vooral de eerste 10 keer.

Windmolens

Het eerste deel van onze route ging nog door Oklahoma. Het viel ons op dat er tussen alle akkerbouw ook steeds meer windmolens stonden. Waren we altijd al onder de indruk van de lange rij windmolens langs de IJsselmeerpolders, dit leken wel eindeloze velden te zijn. Even nalezen leert dat de westelijke helft van Oklahoma en de bovenkant van Texas precies in de "windtunnel" van Amerika liggen en dus perfect geschikt voor het opwekken van zonne-energie.

De windmolencapaciteit in Oklahoma groeide van 176MW in 2004 tot 2007MW in 2011. Ter vergelijking: het grootste winmolenpark in Nederland ligt in Eemshaven en levert 156MW, de molens langs de dijk bij Biddinghuizen leveren 34MW en in totaal is er in Nederland (volgens Wikipedia) 434MW. Respectabel natuurlijk, maar probeer je dus voor te stellen hoeveel molens er hier staan. Nee wacht... hier stonden, want sinds 2012 zijn ze hier in Oklahoma bezig met 'n nieuwe reeks windmolenparken. Het doel is om in 2017 minstens 7000MW op te wekken. En de rekenmeesters hebben bepaald dat er genoeg wind en ruimte is om 517.000MW aan windturbines te plaatsen: genoeg om 1/3 van de stroombehoefte van de VS te leveren. En dan hebben we het dus alleen over de staat Oklahoma.

Texas maalt ook aardig wat energie bij elkaar: de totale capaciteit in Texas is 12.212MW uit in totaal 40 windmolenparken.

Route 66 museum

Route 66 is waarschijnlijk de meest beroemde snelweg van de VS, misschien wel van de hele wereld. Route 66 werd in 1926 als een van de eerste snelwegen van het US Highway System geopend en liep van Chicago in Illinois naar Los Angeles in Californië. Vanaf de jaren '30 was het 'n belangrijke snelweg voor mensen die naar het westen migreerden. Bestaande stadjes waar route 66 doorheen kwam, groeiden in die tijd snel en er ontstonden ook vele stadjes.

De route van Route 66 (bron: wikipedia)

Hoewel Route 66 nog altijd enorm tot de verbeelding spreekt, is de snelweg in 1985 officieel van de kaart verdwenen. De route was toen ingehaald door het veel grootschaligere Interstate Highway System, de wegen met 'n I- ervoor. Sommige van die Interstates lopen over de voormalige route van Route 66. Zo hebben wij de afgelopen dagen op de I-44 en I-40 flink stukken over de oude route 66 gereden. Nou ja... niet echt meer over de oude route 66 natuurlijk, want die weg is verdwenen...

Gelukkig zijn er genoeg mensen die 'n stukje van dat "route 66 gevoel" in stand willen houden. Wij zijn langsgegaan bij het National Route 66 Museum in Elk City, Oklahoma. In dit complex zijn 'n aantal gebouwen uit de periode van Route 66 in stand gehouden en het geeft 'n goed beeld van stadjes in die tijd. Het klopt ook met een van de vele bijnamen van Route 66: Main Street USA. Ik moet bij die naam altijd aan Main Street in Disneyland denken; en eerlijk gezegd heeft Disney zich qua uiterlijk redelijk gehouden aan de werkelijkheid van de typische Amerikaanse stadjes in de jaren 50 en 60.

Het National Route 66 Museum heeft in de verschillende gebouwen, verschillende onderwerpen uit die periode bewaard. Zo is er 'n gebouw met oude auto's, 'n oude school, 'n oud dokterskantoor en natuurlijk 'n gebouw met objecten die rondom Route 66 hoorden. Veel bewegwijzeringsbordjes, veel neonreclame en veel geluidsopnames van mensen die over Route 66 vertellen. Als je het zo bekijkt, is Route 66 misschien wel meer mythisch in iedereens hoofd. De weg heeft natuurlijk echt bestaan, maar we zien hem toch ook grotendeels als een afspiegeling van de Amerikaanse droom in de jaren 50 en 60.

Texas

Texas is de op een na grootste staat van de VS, alleen Alaska is groter. Ook qua inwoneraantal is Texas nummer twee, Californië heeft meer inwoners. In totaal is de staat bijna 700-duizend vierkante kilometer groot, hoekig met 'n "dunne" uitstulping (in goed Amerikaans een "panhandle" oftewel pannensteel) bovenin waar wij er doorheen rijden.

Om 'n beeld te krijgen: Nederland is bijna 42-duizend vierkante kilometer; Texas is dus ruim 16 keer groter! Texas had bij de laatste volkstelling in 2014 bijna 27 miljoen inwoners.

Cadillac Ranch

Zoals al even gezegd overnachten wij in Amarillo, de grootste stad in de "Texas Panhandle". Maar downtown Amarillo was niet zo boeiend. Gelukkig had Manon ergens gelezen over de Cadillac Ranch: een veld vlak bij Amarillo waar 9 Cadillacs met hun motorkap de grond in zijn gestampt. Alsof ze ergens in de hoogte uit 'n vliegtuig zijn gegooid en zo hun neus de grond in hebben geboord. Dat is niet echt zo hoor: in werkelijkheid zijn de Cadillacs in 1974 door 'n groep artiesten in tweeën gezaagd en daarna rechtop gezet.

Als je 'n museum verwacht, is de Cadillac Ranch een beetje saai. Maar als je weet dat het gewoon 'n megagroot standbeeld is waar je op en in mag klimmen, dan is het 'n leuke stop als je in de buurt bent. De toegangsprijs helpt mee: het is gratis. Als je er naartoe gaat, ga dan vooraf even langs bij 'n doe-het-zelf-winkel in de buurt en haal wat goedkope spuitbussen verf. Je mag de Cadillacs namelijk ook met Grafiti volspuiten, volkomen legaal, dat maak je niet vaak mee.

Zie ook:

• http://en.wikipedia.org/wiki/Wind_power_in_Oklahoma
• http://en.wikipedia.org/wiki/U.S._Route_66
• http://en.wikipedia.org/wiki/Texas
• en.wikipedia.org/wiki/Cadillac_Ranch

Zonnig Oklahoma

Grr... weer een staatsbord gemist, deze keer van Oklahoma. In plaats daarvan heb ik deze weten te schieten:

Oklahoma City (OKC) wordt ook wel 'America's Corner' genoemd, omdat de grote snelwegen daar samenkomen.



Oklahoma is dik vier keer zo groot als Nederland, maar deze staat heeft nog geen vier miljoen inwoners. Maar wel een boel koeien, we hebben zelfs grijze koeien gezien en de oude vertrouwde Hollandse bonte koeien. We hebben ook de eerste ja-knikkers (pumpjacks) gezien.


Onderweg werd het weer steeds beter: minder sneeuw, steeds meer blauwe lucht en de temperatuur liep ook lekker op (38F/3C). En voor de afwisseling zagen we ook steeds meer groen (gras/gewas?) en rood (aarde).



Bij Tulsa werd Okla. City aangegeven.


Downtown Okla. City. Na een verrassende lunch bij Kitchen234 zijn we naar het Oklahoma City National Memorial & Museum gegaan.


De parkeerautomaat

Oklahoma Bombing
Op 19 april 1995 werd een overheidsgebouw in het centrum van Oklahoma City opgeblazen. Eerst werd gedacht aan een terroristische aanslag van buitenlandse origine, maar al gauw werd duidelijk dat het een 'homegrown terrorist attack' was. Dat houdt in dat het een actie was van een Amerikaan tegen zijn eigen mensen. De dader, Timothy McVeigh, en twee vrienden waren erg anti-overheid. Vooral de manier waarop de FBI de belegering in Waco, Texas had afgehandeld, zette ze aan tot deze actie. Als vergelding wilde McVeigh een overheidsgebouw opblazen waar zoveel mogelijk overheidsinstellingen kantoor hielden. Dat gebouw was de Murrah Federal Building in Oklahoma City. Hij parkeerde een verhuiswagen volgeladen met explosieven voor de deur en bracht de truck tot ontploffing. 168 mensen kwamen daarbij om, waaronder 19 kinderen (er zat een kinderopvang in het gebouw). Tot de 11 september 2001 was dit de grootste terroristische actie in de VS.

Ter nagedachtenis is er een museum en monument opgericht. Het herdenkingsmonument is gratis te bezoeken en bestaat uit twee poorten met daar tussen een 'reflecting pool'. Op de ene poort staat de tijd '9:01', het laatste moment van rust en vrede, het water symboliseert de ontploffing en de '9:03' op de tegenoverliggende poort geeft het moment aan waarop Oklahoma City is begonnen zich te herstellen.





Naast de 'reflecting pool' staan 168 bronzen stoelen met glazen voet: een stoel voor elk slachtoffer, kleine stoelen voor de kinderen. 's Avonds worden de glazen voeten verlicht. Dat moet een nog indrukwekkender beeld geven dan dit.



Hier zie je een beetje hoe het is als de sokkel oplicht.

Het museum geeft een goede indruk van wat er allemaal gebeurde op het moment van de ontploffing en daarna.

Dat het licht even uitviel toen we in de 'Gallery of Honor' waren (met foto's van de slachtoffers en een voorwerp waar ze aan gehecht waren), maakte niet uit. Zelfs de scholieren die er rondliepen, bleven redelijk stil en onder de indruk.


Entree is $15 per volwassene.

Door Missouri naar Bentonville in Arkansas

Rit door Missouri

Vandaag hebben we vijf uur lang door Missouri gereden. We gingen vanaf St. Louis in het noord-oosten over de I-44, via Springfield in het zuidwesten en dan bij Bella Vista via de I-71 de grens met Arkansas over. Missouri is viereneenkwart keer groter dan Nederland en heeft zo'n zes miljoen inwoners. Voor 'n staat in het centrum van de VS houdt dat in dat Missouri redelijk bevolkt is en dat merk je goed. Langs de snelweg ben je voor je gevoel nooit ver weg van 'n plaatsje of (belangrijker) 'n tankstation. Ik ben benieuwd in welke staat we dat gevoel voor het eerst kwijt zullen zijn.

Het weer was vandaag aanmerkelijk beter dan gisteren. Gelukkig maar. Want hoewel ik het niet erg vind om in de sneeuw te rijden, is het wel vermoeiend. De thermometer liep vandaag op van 22F/-5C vanochtend bij vertrek tot 38F/3C vanmiddag in Bentonville.

We hebben er 1168 mijl voor moeten rijden, maar toen stond de thermometer eindelijk voor het eerst boven het vriespunt: 33F is ongeveer 0.5C

Arkansas

Je schrijft de naam als Kansas, maar dan met Ar ervoor. Maar je spreekt het anders uit: Arkansaw, dus met 'n Amerikaanse zaag aan het eind (en met de klemtoon op Ar). Arkansas is ruim drie keer groter dan Nederland, maar heeft maar 3 miljoen inwoners: het is dus duidelijk 'n stuk minder bebouwd. Maar daar hebben we vandaag nog niet veel van gemerkt: onze bestemming lag direct over de grens vanuit Missouri.

Toen we nog in Nederland woonden, kende ik eigenlijk maar een plaats in Arkansas, namelijk Little Rock. Als ik het goed onthouden heb, was dat ooit de woonplaats van Bill en Hillary Clinton, toen ze beiden nog advocaten waren en voordat ze de politiek ingingen.

Bentonville, AR / Wallywood

Maar tegenwoordig denk ik bij Arkansas direct aan Bentonville, 'n plaatsje in het noordwestelijke puntje van de staat. In Bentonville is Sam Walton in 1950 zijn eerste supermarkt begonnen: Walton's 5 and 10 (zeg: Walton's five and dime). Dat zegt je misschien nog niks, totdat je weet dat Sam Walton de oprichter is van de Walmart. Die winkel in Bentonville staat dus aan het begin van de Walmart-keten en is de reden dat Walmart nog steeds in Bentonville is gevestigd. Intussen heeft Walmart (samen met z'n minder bekende ketens, zoals Sam's Club) wereldwijd 11-duizend winkels en had in 2014 'n omzet van bijna 500 miljard! Dat is nog 'ns met recht 'n grootgrutter.

Voordat wij vandaag in Bentonville kwamen, kende ik het stadje vooral omdat collega's er ooit moesten zijn om ons product aan Walmart te verkopen. Het beeld dat zij schetsten was mooi: het vliegtuig naar Bentonville zit elke dinsdag vol met verkopers die hun product in de winkels van Walmart willen verkopen. De ervaren verkopers hebben hun spullen vooruit gestuurd, anderen hebben koffers die uitpuilen van de handelswaar. En allemaal moeten ze de inkopers van Walmart overtuigen waarom hun artikel voor de Walmart-klanten het beste zijn. En zelfs als ze dat dan lukt, dan staat ze de (volgens de verhalen) pijnlijk harde onderhandeling met diezelfde inkopers te wachten: Walmart staat erom bekend dat ze producten tegen bodemprijzen inkopen en met 'n minieme marge verkopen. Dit alles om hun klanten de beste waar voor hun geld te bieden onder het motto: Every Day Low Prices - ofwel EDLP.

Veel van mijn nieuwe kennis over Walmart heb ik opgedaan in het Walmartmuseum dat is ingericht in het pand waar Sam Walton zijn eerste winkel is begonnen. Het museum is uiteraard bijzonder onkritisch, maar geeft wel 'n mooi beeld over het ontstaan van de keten en het enorme tempo waarin het gegroeid is. Wereldwijd werken er 2 miljoen mensen bij Walmart!

De reden dat we trouwens specifiek Bentonville op onze route hadden staan, is dat 'n vriend van ons sinds kort voor Walmart werkt op het hoofdkantoor. Maar helaas was hij er in twee dagen nog niet in geslaagd om vanuit DC naar Bentonville te vliegen, dus die eetafspraak houden we tegoed. Maar ik heb wel steeds 'n mooi plaatje in m'n hoofd van hem op het vliegveld van Charlotte (North Carolina) met allemaal vertegenwoordigers die met hun koffers vol handelswaar proberen in het vliegtuig naar Bentonville te stappen.

Met een grote boog

Gelukkig was het onderweg van Indianapolis IN naar St. Louis MO niet druk op de weg. De combinatie van sneeuw en een federale feestdag (President's Day) bleek een goede te zijn.




Staatgrens Indiana-Illinois. Halverwege kwamen we weer langs een plaats met een rare naam, Vandalia, ooit de hoofdstad van Illinois (1819-1839). Helaas hebben we het bordje van Missouri gemist toen we St. Louis inreden.


Onderweg werd er flink sneeuwgeruimd, wat weer voor grote wolken sneeuw over de weg zorgde...

De boog van St. Louis
Op de website van de Gateway Arch hadden we gelezen dat je naar boven kunt in deze halve McDonald's M. Welke boog? Deze:


De boog symboliseert de toegang tot het wilde westen waar ontdekkers zoals Lewis en Clark en vele kolonisten naartoe zijn getrokken. Het is 192 meter hoog, de buitenkant is van roestvrijstaal en het is het hoogste monument op het westelijk halfrond. De architect van de Gateway Arch (Saarinen) heeft ook de terminal van het vliegveld Dulles bij Washington DC ontworpen. Dit knappe staaltje bouwwerk (pun intended) was in twee jaar afgerond. De film over de bouw die wij in het museum hebben gezien, is ook op Youtube te bekijken. Mooi om te zien hoe ze de hijskranen aan de buitenkant van de poten bevestigden om nog verder de hoogte in te bouwen.


Instapstation voor de Archway-tram, waar je voor 10 dollar per persoon mee naar boven kan. Het mag blijkbaar geen lift heten, omdat de bakjes schuin omhoog/omlaag gaan en af en toe een stukje moeten kantelen, zoals in een reuzenrad.


De 'pod' waar we plaats in moesten nemen.


Boven in de boog zijn er kijkgaten richting oosten (over de rivier richting Illinois) en westen (Missouri in).


Zie je de kijkgaten?


En nu?

Kentucky, Indiana en Indianapolis

Terwijl onze vrienden in New England (de noord-oostelijke/rechterbovenhoek van de VS) en de Mid-Atlantic (DC, Virginia, Maryland en zo) zich door de sneeuwstormen Neptune en Octavia slaan, begonnen wij de dag met 'n behagelijke temperatuur van 10 graden... Fahrenheit. In Celsius is dat zo'n -11 graden, flink fris dus. Maar toch het leek minder koud dan gisteravond, vooral omdat de wind was gaan liggen en er in Kentucky sinds de vorige avond geen sneeuw meer was gevallen. In New England heeft het vandaag flink doorgesneeuwd en was de gevoeltemperatuur (door de wind) soms wel -30 Celsius. Brrr....

Maar zoals gezegd: onze tocht was wat makkelijker. Vandaag ging onze reis vanuit het meest oostelijke punt van Kentucky naar Indianapolis in de staat (je raadt het al) Indiana. We hebben een beetje 'n omweg genomen om de kans op ellende (in geval van sneeuw) te beperken.

Kentucky

Vanuit Ashland namen we de I-64 naar het westen, tot aan Louisville. 'n Afstand van zo'n 120 mijl/190 kilometer. Ik heb het even opgezocht voor Ine: Kentucky is zo'n 2.5 keer groter dan Nederland en heeft 'n kleine 4.5 miljoen inwoners (volgens 'n inschatting van 2014). De grootste stad is Lousiville, maar de hoofdstad is Frankfort. Ze zijn in deze regio gek op dat soort Europese plaatsnamen, want we kwamen vandaag ook Versailles en Paris tegen.

Kentucky is 'n landschap vol rollende heuvels. In het oosten (waar onze rit begon) zijn de heuvels nog wat hoger en grilliger. Maar naarmate je verder naar het westen (Louisville) rijdt, wordt het landschap glooiender. Het was mooi om te zien dat ook steeds de kleur van de bergsteen leek te veranderen. Dat is het makkelijkst te zien in de stukken uitgehouwen rotswand waartussen de snelwegen zich doorslingeren.

Bij Louisville namen we vandaag de I-75 naar het noorden, Indiana in.

Indiana

Indiana is ietsje kleiner dan Kentucky, maar nog altijd 'n repectabele 2.3 keer groter dan Nederland. De staat heeft 6.6 miljoen inwoners, dus is wat dichter bevolkt dan Kentucky. Maar Indiana is nog altijd zes keer minder dichtbevolkt dan Nederland. En dat is goed te merken als je er doorheen rijdt.

Waar we in Kentucky veel (kleine) kuddes koeien zagen die op de heuvels liepen te grazen, zijn het in Indiana vooral de enorme graanvelden die de aandacht trekken. Daarnaast heeft Indiana veel auto- en staalindustrie.

Inwoners van Indiana worden ook wel Hoosiers genoemd, naar Hoosier Hill (het hoogste punt in de staat). Ik begreep net toen we door Indianapolis al niet waarom ik dat woord overal zag staan. Maar gelukkig biedt Wikipedia uitkomst.

Indianapolis

Indianapolis is de hoofdstad van de staat Indiana. Groningepolis, Utrechtopia... nee, dat klinkt toch niet helemaal hetzelfde.

Als je als Nederlander de naam Indianapolis kent, zal dat vaak zijn vanwege de Indianapolis 500: de autorace die hier jaarlijks wordt verreden. De race wordt eind mei gehouden in 'n stadion in 'n buitenwijk van de stad. In dat stadion passen minstend 250 duizend toeschouwers. De deelnemers rijden 200 rondjes over 'n ovale baan van 2.5 mijl: in totaal dus 500 mijl. Dat rondjes-rijden blijft 'n typisch Amerikaanse sport, maar dankzij de overwinningen van Arie Luijendijk in 1990 en 1997 staat de Indy 500 ook in Nederland 'n beetje op de kaart.

In het centrum van Indianapolis staat het fantastisch mooie Lucas-Oil-stadion, waar het American-Footbal-team de Indiana Colts speelt. Helaas was er geen wedstrijd op de dag dat wij er waren. En eerlijk gezegd was het 'n beetje te koud om zonder die aanleiding 'n rondje om het stadion te lopen. Maar het zag er wel erg mooi uit.

Eerste stop: Kentucky

Op onze slaapkamer hangt (nou ja, straks weer) een kaart van de Verenigde Staten met knopspelden in de plaatsen waar we ooit overnacht hebben. Onze roadtrips zijn met draadjes van speld naar speld getrokken. De komende dagen gaan er een aantal bij komen. Inmiddels zijn we in Kentucky aanbeland, net over de grens met West-Virginia. En heel boeiend is het hier niet, maar dat speldje he ;)


In West-Virginia: het lijkt wel koud...


Richting Kentucky kwamen we de voorspelde sneeuw en wind tegen.


Omgeving rond ons hotel: hopen steenkool en veel fastfoodketens. Morgen rijden we naar Indianapolis, weer een speldje scoren!

Oh, net leuk Wiki-weetje gevonden: The Judds komen hier vandaan.

Terug naar Californië

Daar gaan we weer!

Woensdag hebben de verhuizers onze spullen ingepakt. Gisteren hebben we een van onze auto's verkocht. En vanochtend (op vrijdag de dertiende) hebben we de sleutels van ons huis ingeleverd. In de komende twee weken rijden wij vanuit Washington, DC terug naar San Francisco, CA, waar we vanaf 1 maart wonen.

Toen we eind 2008 voor het eerst vanuit Nederland naar Noord-Californië verhuisden, hadden we niet verwacht dat we dit immense land vooral ook door verhuizingen zouden leren kennen. Maar toen we halverwege 2011 de vraag kregen om naar Boston te verhuizen, grepen we die kans met beide handen aan om er ook direct 'n cross-country roadtrip aan vast te knopen. In twee weken zijn we toen vanuit San Jose CA via de I-80 en I-90 door de Rocky Mountains naar Massachussets gereden. En dat is 'n ervaring die naar meer smaakte.

Dit is de route die we in 2011 hebben gereden.

Begin 2013 kwam er alweer zo'n kans langs en verhuisden we naar Washington, DC. Of eigenlijk: we verhuisden naar Noord-Virginia, want Washington, DC is niet zo groot. De afstand van Boston naar DC was trouwens ook niet zo groot. Vandaar dat we er vorig jaar nog 'n extra roadtrip vanuit DC/VA naar Florida aan hebben gekoppeld.

En nu gaan we dus weer terug naar Noord-Californië, om precies te zijn naar San Francisco. We hebben twee weken voor deze trip uitgetrokken en verwachten in elk geval 9 staten aan te doen. De exacte route staat nog niet helemaal vast, want de Garmin vond vanochtend dat het wat te ver was om nu al uit te rekenen.

Computer says "No".

Maar we weten wel dat we dit keer de "midden-route" nemen. De interstate-snelwegen die van oost naar west lopen, zijn vanaf het zuiden naar het noorden in oplopende tientallen genummerd. Dus in 2011 reden we over de I-80 en I-90, zo'n beetje de meest noordelijke route.

Nu gaan we grotendeels via de I-60 en I-40, dus 'n stuk zuidelijker. En dat is maar goed ook, want we reizen nu 'n paar maanden eerder dan in 2011. En dus lopen we 'n stuk meer kans op sneeuw onderweg. Wat dat betreft hadden we misschien beter 'n nog zuidelijkere route kunnen nemen (I-10?). Maar dit moet ook goed gaan en op deze manier komen we door meer staten. :-)

We gaan ook deze trip weer proberen op deze site te vangen. Ons nieuwe huis ligt zo'n 3100 mijl hier vandaan, dus er zal vast wel wat leuks te zien zijn.... toch?

Zie ook:
Verhuizing van staat naar staat (2011) (praktische informatie)