Voorbereid

We wonen in een aarbevinggevoelige staat, de San Andreasbreuklijn loopt niet zo ver bij ons vandaan (20 minuten rijden?). In de vier maanden dat we hier nu wonen, hebben we nog niets gevoeld

Nummerplaten

Weet iemand hoe het hier werkt met de nummerplaten? De standaardplaten hebben het formaat CLLLCCC (C=cijfer, L=letter). Hier in de omgeving zie ik namelijk heel veel auto's rondrijden waarvan de nummerplaat begint met een 5 of 6. Ook die van ons begint met een 5. Is dat het modeljaar? Maar ik zie heel weinig/geen platen die beginnen met een 7 of 8, terwijl er genoeg auto's uit 2007 en 2008 zullen rondrijden.

Is het dan een regiogebonden cijfer (Sunnyvale=5, San Jose=6, zoiets)? Zo'n systeem hebben ze dacht ik in Frankrijk ook. Of is het helemaal willekeurig?

Naamplaten
Naast de standaardnummerplaten bestaan er ook naamplaten. Die heten hier heel toepasselijk 'vanity plates', want je moet toch wel een beetje ijdel zijn om zo'n plaat op je auto te schroeven. OK OK, ik heb serieus overwogen om een 'NONPUF'-plaat te laten maken. Voorbeelden die ik heb gezien: 21CHIC (voor een verlengde Hummer die je kunt huren voor feestjes), 2SXY, 5BALLS (???), NHLSHRK (vermoedelijk van een van de San Jose Sharks-topspelers, gezien de dure sportauto die er aan vast zat) en deze:



Er zitten een paar voorwaarden verbonden aan de letter-/cijfercombi op een vanity plate. Een daarvan is "The number '69' is reserved for 1969 year model vehicles." Ja ja...

Op de fiets naar Willow Glen

In Nederland waren wij fervente fietsers. Als het in 't weekend droog was en niet al te stormachtig kon je ons altijd op de fiets vinden. Twee jaar terug zijn we zelfs in Frankrijk op fietsvakantie geweest en vorig jaar hebben we de stadscentra van Londen en Parijs onveilig gemaakt. Kortom: wij zijn nogal gek op fietsen.

Vandaar ook dat we ons voor onze verhuizing best wel zorgen maakten. Hoe is het om hier in Californië te fietsen? Na die eerste maanden hebben we wel door dat 'n stukje naar kantoor, de bioscoop of in de wijk prima te doen is. Maar hoe zit het als je 'n echte fietstoer wilt maken?

Na maanden voorbereiding (zoeken van kaartjes op internet) en wachten (het regende hier wekenlang), was het afgelopen weekend eindelijk zover. Zondag hebben we voor het eerst meer dan 'n paar kilometer gefietst hier in Amerika.


Vanaf de Guadalupe Trail kun je in de verte ons huis zien

Het is nogal lastig om fietskaarten te vinden. De meeste kaarten die je vindt, zijn heel specifiek over 'n bepaald stukje fietsroute. Maar gelukkig had Manon op internet 'n kaart van de Guadalupe Trail gevonden die zo ongeveer vanaf ons huis naar het zuiden gaat.

Recreatief fietsen is hier toch wel even anders dan in Nederland. De fietspaden wisselen af van gravelpaden langs het vliegveld tot brede betonnen bakken langs de rivier. Het is wel mooi, maar je waant je toch nooit echt ver weg van de snelweg.


Manon staat even bij te tanken naast het riviertje

De paden zijn op zich wel goed van kwaliteit. Alleen moeten je banden wel 'n beetje flink profiel hebben om op het gravel niet lek te rijden. En moet je soms ook even langs 'n net-niet-meer-ondergelopen onderdoorgang laveren. Gelukkig kom je onderweg ook regelmatig door parken, waar het op picnik-bankjes ineens weer duidelijk is waarom we fietsen zo fijn vinden.



Het meest lastige is eigenlijk dat de fietsroutes niet goed op elkaar aansluiten. In het "master plan" is het wel de bedoeling dat ze aansluiten, maar in de praktijk is het nog lang niet zo ver. En dan kan het dus zo zijn dat je ineens het einde van het fietspad tegenkomt, waar je bijna de rivier inrijdt. Of dat je je langs wat hekken moet wringen om tussen drie snelwegen tot de ontdekking te komen dat de route toch echt niet verder gaat dan tot hier.


Als je de foto uitvergroot kun je het bordje "Guadalupe River Park" zien

Onze les van gisteren is dat er hier op zich prima te fietsen is, maar dat de variatie in routes wat beperkt is. En dat de afstanden hier toch best met de fiets te overbruggen zijn. Wij wonen net boven San Jose in Santa Clara. Naar "downtown" San Jose is het hier vandaan 'n uurtje fietsen. Naar Willow Glen (ongeveer de zuidpunt van San Jose) is het anderhalf uur fietsen, dus zo'n 18 kilometer. In het schattige winkelstraatje van Willow Glen kun je heerlijk drinken, eten en je fiets laten repareren. Dus daar fietsen we de komende tijd vast nog wel vaker naartoe.


Even wat achtergrondinformatie lezen over de rivier

Oh... en natuurlijk kom je onderweg ook nog wel wat mooie uitzichten tegen.


Na weken van regen, stroomt het water met grote kracht de rivier in

Nog een kleine les: zo in het voorjaar is de zon nogal scherp. En dus moet je wel goed je neus insmeren. Maar volgens mij is dat 'n les die ik elk voorjaar opnieuw leer... of niet leer dus.

Zomertijd

In de nacht van zaterdag 13 op zondag 14 maart 2010 gaat de zomertijd in de VS weer in. De komende weken kun je ons dus 'n uurtje vroeger bellen. Of wij kunnen 'n uurtje uitslapen..

Hier in Amerika is afgelopen weekend de zomertijd begonnen.



In Noord Amerika begint de zomertijd op de tweede zondag van maart. In Nederland begint de zomertijd pas in het laatste weekend van maart. Tot die tijd lopen we hier in Californië nog maar acht uur op jullie achter.

Weet je wat er zo lekker is aan deze wijziging. Dat ik de komende weken dus 'n uurtje later kan opstaan. Nee, niet omdat ik later begin met werken. Maar voordat ik naar kantoor ga, zit ik 'n paar keer per week met ons Nederlandse hoofdkwartier aan de telefoon. Dat is meestal om zes uur 's ochtends, want dan is het in Nederland al drie uur 's middags. En hoewel ik best van vroeg opstaan hou, ben ik om zes uur nog niet echt op m'n scherpst.

Zoals m'n Nederlandse collega's laatst al grappend opmerkten: "je gaat meer zeggen naarmate we langer aan de telefoon zitten". De komende weken dus niet. Dan ben ik vanaf het begin al op m'n scherpst!



Maar ik zag 'n beetje op tegen het najaar. Want dan zit ik natuurlijk 'n paar weken lang om vijf uur al aan de telefoon. Toch? Nou niet dus. Ik zie net op Wikipedia dat de zomertijd in Europa eindigt op de laatste zondag van oktober. En in Noord Amerika loopt de zomertijd door tot de eerste zondag van November. Joepie! Dat is nog 'n week lang uitslapen!

Zondagmiddagvertier

Het is een druilerige zondagmiddag, duidelijk geen weer om een wandeling te maken in een van de county parks. Dan is het tijd voor een overdekte wandeling in de Great Mall of the Bay. Bijkomend voordeel is dat Dave & Buster's daar ook zit. Dat is een 'arcade' (speelhal) met allerlei spelletjes: videogames, maar ook airhockey, ouderwetse paardenrace (moet je ballen in gaten mikken om je paard vooruit te krijgen), Triviant, Deal or No Deal, muntjesschuivers (weet de naam niet...) enzovoort.

Sommige apparaten werken op munten die je uit een wisselautomaat haalt. De meeste spellen werken echter alleen als je een Dave & Buster's swipe card hebt. Daar zet je een tegoed op en spelen maar. Wil je een spel starten, dan haal je de kaart door de gleuf. Het scheelt je een hoop gedoe met losse muntjes, maar je hebt wel minder snel door dat je door je tegoed heen vliegt.


Bij een aantal spellen verdien je 'tickets'. Die komen uit de machine rollen als je een bonus haalt. Of soms al omdat je het spel start. Als je uitgespeeld bent, wissel je de tickets in voor punten die op je D&B-kaart worden gezet. Met die punten kun je cadeautjes 'kopen', varierend van hele lelijke pluche beesten tot digitale fotolijsten.

Vreemde verjaardagskadootjes

Ik weet het nog goed van vorig jaar. Iedereen vraagt altijd wat ik voor mijn verjaardag wil hebben. Maar ik heb alles al wat m'n hartje begeert. Ik weet, het is 'n cliché. Maar in mijn geval is het wel waar.

Daarom vroeg ik vorig jaar iets dat ik altijd wil hebben en dat iedereen kan vinden: chocola. Ja inderdaad, dat leverde nogal wat vreemde blikken op. En ook nogal wat "ja, wat nog meer?". Maar uiteindelijk kreeg ik van bijna alle bezoek mijn zo geliefde zoetigheid: chocola.

Dit jaar had Manon het goed begrepen. Als je geen kado voor me weet, dan haal je chocola. En als je wel 'n kado voor me weet, dan haal je bij voorkeur ook chocola. Gewoon voor de zekerheid. Of omdat ik er zo blij van ga kijken.

Ik heb nu dus 'n heel pond chocolade-plakjes met allerlei dingen erin. Nee nee, geen bonbons. Maar gewoon chocola met nootjes en zo. Lekker!

Nou ja... het is natuurlijk 'n Amerikaanse pond: dus maar 450 gram.

Nou ja... het is natuurlijk al even na m'n verjaardag. Dus het is ook allang geen 450 gram meer.

Nee, ik ga niet wegen. Niet de chocola en al helemaal mezelf niet!

Daar zeggen we U tegen

U-bochten of 'U-turns' zijn heel normaal. De twee rijrichtingen zijn vaak gescheiden door een vluchtstrook. Bovendien is er zoveel verkeer dat het ondoenlijk is om even links af te slaan.

Moet je aan de andere kant van de weg zijn, dan ga je bij de eerste kruising in het voorsorteervak voor linksaf staan. Zijn er meerdere banen linksaf, dan neem je de meest linker. Meestal hangt er zo'n bord bij het verkeerslicht:

Als het licht op groen springt, maak je je U-bocht en kun je naar je eindbestemming.

Hangt er zo'n bord:

dan zit er niets anders op dan een blokje rond te rijden.