Vrijdag ben ik teruggekomen van een weekje in Nederland. Ik heb het gevoel dat ik nu eindelijk 'n beetje begin bij te komen.
Een week is echt te weinig tijd om het tijdsverschil goed te overbruggen. En helaas ook (veel) te weinig tijd om iedereen op te zoeken die ik graag weer 'ns zou zien. Helaas is 'n week wel zo ongeveer de tijd die ik voor m'n werk nodig had. En langer zou ik 't ook niet leuk vinden om zonder Manon op pad te zijn.
Dus ik geloof dat we toch privé op vakantie moeten naar Nederland als we iedereen weer 'ns willen zien. Maar dit jaar nog niet hoor. We hebben het hier nu nog veel te druk met werk en bezoek om op vakantie naar Nederland te gaan.
Het eerste dat me vorige week in Nederland trouwens opviel is het verschil in het soort warmte. Na de 40+ graden van 'n paar weken terug dacht ik toch aan warmte gewend te zijn. Maar toen ik in Amsterdam uit de trein stapte was het 30 graden en liep het zweet echt met straaltjes van m'n rug. Ik wist wel dat warmte in Nederland veel vochtiger is dan in Californië, maar ik had niet verwacht dat het verschil zo groot zou zijn.
In de laatste dagen had ik 't nog even (figuurlijk) flink benauwd. 'n Collega vroeg of ik me al op Esta had geregistreerd. Esta (electronic system for travel authorization) is het nieuwe elektronische systeem waar reizigers naar de VS zich uiterlijk 72 uur voor vertrek moeten aanmelden. En de vraag van mijn collega kwam natuurlijk minder dan 72 uur voor mijn terugreis. Paniek in m'n hoofd, want zou ik 't land wel inkomen?
Gelukkig viel het allemaal erg mee. Esta is alleen voor reizigers die op 'n Visa Waiver Program de VS binnen komen. Dus voor reizigers die de groene kaart invullen. Manon en ik hebben 'n visum en hoeven ons daarom niet bij Esta aan te melden. Maar ja, ik werd toch 'n stuk rustiger toen ik voorbij de "immigration"-balies was.
Zie ook:
maandag 13 juli 2009
zondag 12 juli 2009
Overzetzonnebril
Een zonnebril heb je hier wel nodig. Nou heb ik er eentje op sterkte, maar ik werd knettergek van het steeds wisselen van bril en zonnebril, dus ik heb maar een overzetzonnebril gekocht. Zoals de naam al doet vermoeden, zet je deze zonnebril over je gewone bril heen.
Voor Frank moeten we nog even kijken, want je ziet wel duidelijk twee pootjes zitten. Als je wat langer haar hebt, valt dat niet zo op maar met zijn coupe wel.
Als je goed kijkt, zie je mijn gewone bril zitten.
Mijn moeder had 23 jaar geleden tijdens onze vakantie in Californie al zo'n overzetbril gekocht. Thuis in Nederland maakte ze helemaal de blits:
Hoewel stoer, moet ik bekennen dat ik wel blij ben dat de overzetbrillen tegenwoordig iets charmanter zijn vormgegeven.
Voor Frank moeten we nog even kijken, want je ziet wel duidelijk twee pootjes zitten. Als je wat langer haar hebt, valt dat niet zo op maar met zijn coupe wel.
Als je goed kijkt, zie je mijn gewone bril zitten.
Mijn moeder had 23 jaar geleden tijdens onze vakantie in Californie al zo'n overzetbril gekocht. Thuis in Nederland maakte ze helemaal de blits:
Hoewel stoer, moet ik bekennen dat ik wel blij ben dat de overzetbrillen tegenwoordig iets charmanter zijn vormgegeven.
zaterdag 11 juli 2009
Pop art voor verkoeling
Wat doe je als het heel warm is? Tja, je kunt je vergrijpen aan een James Bond-ijsje.
Andere opties zijn naar de film gaan of lekker koel in een museum ronddarren natuurlijk! Onze keuze viel op het Cantor Center of Arts, het museum van Stanford University. Gratis toegankelijk, maar let op: alleen geopend op woensdag tot en met zondag van 11 tot 17 uur (op donderdag tot 18 uur).
Toevallig waren we net op tijd voor de rondleiding door de tentoonstelling 'Pop to Present', Amerikaanse kunst vanaf de jaren 60. Er hingen en stonden werken van onder andere Roy Liechtenstein en kunstenaars uit de Bay Area.
Roy Liechtenstein
Ik ben even kwijt welke kunstenaar deze houtskool-/potloodtekening heeft gemaakt, maar mooi is het in elk geval.
In de jaren zestig werd het proces van kunstmaken ook ineens onderdeel van de kunst. Een recenter voorbeeld is deze steenformatie uit 1990. Het bestaat uit 100 stukken graniet die op een door de kunstenaar vastgestelde manier moet worden opgebouwd. Dat staat beschreven in het met potlood geschreven certificaat: eerst een cirkel met een diameter van 16 feet (bijna 5 meter) op de grond trekken, dan steen voor steen van buiten naar binnen leggen 'in a chunky, jagged, haphazard pattern'. Ga er maar aan staan als conservator.
Georgia Granite Circle van Richard Long.
Certificaat bij Georgia Granite Circle
Bij de uitgang stond dit vreemde exemplaar:
Als ik het goed heb begrepen, wordt dit object afgedekt als er een buslading kinderen een rondleiding krijgen. Maar ik hoop dat ik dit zelf bedacht heb...
Stanford Main Quad
Na het museumbezoek zijn we nog even naar het hoofdgebouw van Stanford gelopen. We hebben de Memorial Church van binnen bekeken en een student Bachs Toccata & Fugue in D minor horen spelen.
De Main Quad is nogal fotogeniek met de Memorial Church, dus het is niet vreemd als je ineens een bruidspaar ziet rondlopen voor een reportage. We hadden toch wel wat medelijden met het stel, omdat het zo warm was.
Bruidspaar poseert op het binnenterrein.
In 1885 is Stanford University opgericht ter nagedachtenis van Leland Stanford Junior. Pas in 1891 was de bouw van de Main Quad klaar en kon de universiteit geopend worden voor studenten.
Renee leest iets in de arcade van de Main Quad.
In de zuilengang bij de kerk zie je allemaal genummerde tegels liggen. Dat zijn tijdcapsules van de studenten die geslaagd zijn.
Wat zouden ze in 1933-1935 er in gestopt hebben?
Op de terugweg naar huis zijn we via Draeger's in Los Altos gereden om ons avondeten in te slaan.
Zie ook:
- Stanford University (wikipedia in Nederlands)
- Wikipedia in Engels over Stanford University (veel uitgebreider)
- Cantor Arts Center
- Kwijlen in de supermarkt
- Naar de film tijdens hittegolfje
Andere opties zijn naar de film gaan of lekker koel in een museum ronddarren natuurlijk! Onze keuze viel op het Cantor Center of Arts, het museum van Stanford University. Gratis toegankelijk, maar let op: alleen geopend op woensdag tot en met zondag van 11 tot 17 uur (op donderdag tot 18 uur).
Toevallig waren we net op tijd voor de rondleiding door de tentoonstelling 'Pop to Present', Amerikaanse kunst vanaf de jaren 60. Er hingen en stonden werken van onder andere Roy Liechtenstein en kunstenaars uit de Bay Area.
Roy Liechtenstein
Ik ben even kwijt welke kunstenaar deze houtskool-/potloodtekening heeft gemaakt, maar mooi is het in elk geval.
In de jaren zestig werd het proces van kunstmaken ook ineens onderdeel van de kunst. Een recenter voorbeeld is deze steenformatie uit 1990. Het bestaat uit 100 stukken graniet die op een door de kunstenaar vastgestelde manier moet worden opgebouwd. Dat staat beschreven in het met potlood geschreven certificaat: eerst een cirkel met een diameter van 16 feet (bijna 5 meter) op de grond trekken, dan steen voor steen van buiten naar binnen leggen 'in a chunky, jagged, haphazard pattern'. Ga er maar aan staan als conservator.
Georgia Granite Circle van Richard Long.
Certificaat bij Georgia Granite Circle
Bij de uitgang stond dit vreemde exemplaar:
Als ik het goed heb begrepen, wordt dit object afgedekt als er een buslading kinderen een rondleiding krijgen. Maar ik hoop dat ik dit zelf bedacht heb...
Stanford Main Quad
Na het museumbezoek zijn we nog even naar het hoofdgebouw van Stanford gelopen. We hebben de Memorial Church van binnen bekeken en een student Bachs Toccata & Fugue in D minor horen spelen.
De Main Quad is nogal fotogeniek met de Memorial Church, dus het is niet vreemd als je ineens een bruidspaar ziet rondlopen voor een reportage. We hadden toch wel wat medelijden met het stel, omdat het zo warm was.
Bruidspaar poseert op het binnenterrein.
In 1885 is Stanford University opgericht ter nagedachtenis van Leland Stanford Junior. Pas in 1891 was de bouw van de Main Quad klaar en kon de universiteit geopend worden voor studenten.
Renee leest iets in de arcade van de Main Quad.
In de zuilengang bij de kerk zie je allemaal genummerde tegels liggen. Dat zijn tijdcapsules van de studenten die geslaagd zijn.
Wat zouden ze in 1933-1935 er in gestopt hebben?
Op de terugweg naar huis zijn we via Draeger's in Los Altos gereden om ons avondeten in te slaan.
Zie ook:
- Stanford University (wikipedia in Nederlands)
- Wikipedia in Engels over Stanford University (veel uitgebreider)
- Cantor Arts Center
- Kwijlen in de supermarkt
- Naar de film tijdens hittegolfje
vrijdag 10 juli 2009
Workshop Scrapbooking
Onze community heeft een activiteitencommissie waar ik als vrijwilliger in zit. Mijn eerste wapenfeit was mijn eigen workshop, maar inmiddels heeft ook Madalina haar Scrapbooking-workshop gegeven.
Ze had bijna al haar scrapbookspullen meegenomen: papier, knopen, apparaten met mooie namen als Crocodile en CuttleBug. Ze vertelde enthousiast over haar hobby en heeft ons een mooie kaart laten maken met bloem er op.
Mama Betty frommelt haar bloem.
Madalina helpt ons een 'Thank you'-kaart met bloem te maken.
Blij met het resultaat.
Wil je meer weten over Madalina's werk? Ga dan naar haar CrazyButtons-weblog en kijk in haar online winkel: Madalina's Craftworld online shop
Ze had bijna al haar scrapbookspullen meegenomen: papier, knopen, apparaten met mooie namen als Crocodile en CuttleBug. Ze vertelde enthousiast over haar hobby en heeft ons een mooie kaart laten maken met bloem er op.
Mama Betty frommelt haar bloem.
Madalina helpt ons een 'Thank you'-kaart met bloem te maken.
Blij met het resultaat.
Wil je meer weten over Madalina's werk? Ga dan naar haar CrazyButtons-weblog en kijk in haar online winkel: Madalina's Craftworld online shop
donderdag 9 juli 2009
Doneren bij de kassa van de supermarkt
Als je hier bij de Safeway supermarkt afrekent, word er regelmatig gevraagd of je 'n bijdrage wilt leveren aan het goede doel. Zo ja, dan kun kun je op het display kiezen voor 'n bijdrage van 1, 2, 3 of 5 dollar en dit wordt dan bij het totaal opgeteld. Op 'n mandje vol boodschappen merk je die (paar) dollar extra niet, dus wij kiezen er regelmatig voor om mee te doen.
Maar "stiekem" levert dit natuurlijk 'n flink bedrag op voor allerlei goede doelen. Een paar keer per week 'n dollar, komt toch al gauw neer op 'n ongemerkte bijdrage van 10 tot 15 dollar per maand. Een hartstikke mooie manier om kleine steentjes bij te dragen, want anders zou ik echt niet aan zoveel goede doelen kleine bedragen overmaken. Het is wat dat betreft 'n beetje de Amerikaanse versie van de Nederlandse collectant. Want ik denk niet dat er hier ooit iemand van deur tot deur gaat met 'n collectebus.
Zie ook:
Maar "stiekem" levert dit natuurlijk 'n flink bedrag op voor allerlei goede doelen. Een paar keer per week 'n dollar, komt toch al gauw neer op 'n ongemerkte bijdrage van 10 tot 15 dollar per maand. Een hartstikke mooie manier om kleine steentjes bij te dragen, want anders zou ik echt niet aan zoveel goede doelen kleine bedragen overmaken. Het is wat dat betreft 'n beetje de Amerikaanse versie van de Nederlandse collectant. Want ik denk niet dat er hier ooit iemand van deur tot deur gaat met 'n collectebus.
Zie ook:
woensdag 8 juli 2009
Fillmore Jazzfestival
Bij Vincent en Esmarij hebben ze leuke straatfestivals. Laatst was er al eentje op Union en 5 juli was het Fillmore Jazzfestival. De wandeling naar het festival was een lekkere kuitenbijter, we moesten omhoog klauteren.
Fillmore is het jazzhart van San Francisco. Het festival was gezellig, maar de jazz heb ik niet helemaal teruggevonden. Er stond ergens een saxofonist met een bandje mee te blazen, er was een band die een mix van salsa, funk, hiphop en jazz liet horen. Voor de podia zat het publiek op kunstgrasmatten te luisteren.
De crossover band met hun publiek
En toen kwamen we toch langs een echte jazzband, met oudere man plukkend aan bas:
Nou dit zag er tenminste jazzy uit en klonk ook zo!
Een eindje verderop was een dansvloer gemaakt waar stelletjes op swingden. Het bleek van een Swing-groep te zijn, anders loop je er ook niet in matrozenpakjes bij. Alhoewel, het blijft natuurlijk San Francisco...
Het Swingcollectief aan het werk. Als je de Lindy Hop, Jitterbug of Charlston wilt leren en je woont in San Francisco, kun je terecht bij www.balboabattle.com
Al dat gedrentel maakt hongerig, dus hebben we maar eens wat nieuws geprobeerd:
Hand dipped veggies: gefrituurde asperge, ui, courgette en champignon in een jasje. En Vincent had een wrap met Teriyaki Chicken, of zo?
Als afsluiting hebben we geluisterd naar het kerkorgel van de Calvary Presbyterian Church. De organist speelde geen jazz, maar een recital en sloot af met de Stars & Stripes. De kerk heeft overigens wel diensten met jazzmuziek: Sunday at Six.
Fillmore is het jazzhart van San Francisco. Het festival was gezellig, maar de jazz heb ik niet helemaal teruggevonden. Er stond ergens een saxofonist met een bandje mee te blazen, er was een band die een mix van salsa, funk, hiphop en jazz liet horen. Voor de podia zat het publiek op kunstgrasmatten te luisteren.
De crossover band met hun publiek
En toen kwamen we toch langs een echte jazzband, met oudere man plukkend aan bas:
Nou dit zag er tenminste jazzy uit en klonk ook zo!
Een eindje verderop was een dansvloer gemaakt waar stelletjes op swingden. Het bleek van een Swing-groep te zijn, anders loop je er ook niet in matrozenpakjes bij. Alhoewel, het blijft natuurlijk San Francisco...
Het Swingcollectief aan het werk. Als je de Lindy Hop, Jitterbug of Charlston wilt leren en je woont in San Francisco, kun je terecht bij www.balboabattle.com
Al dat gedrentel maakt hongerig, dus hebben we maar eens wat nieuws geprobeerd:
Hand dipped veggies: gefrituurde asperge, ui, courgette en champignon in een jasje. En Vincent had een wrap met Teriyaki Chicken, of zo?
Als afsluiting hebben we geluisterd naar het kerkorgel van de Calvary Presbyterian Church. De organist speelde geen jazz, maar een recital en sloot af met de Stars & Stripes. De kerk heeft overigens wel diensten met jazzmuziek: Sunday at Six.
dinsdag 7 juli 2009
Vuurwerk op 4th of July
Ik had natuurlijk geen zin om in m'n eentje 4th of July te vieren, nu Frank in Nederland zit. Dus ik had met Vincent en Esmarij afgesproken. Ze hebben eerst de middag hier doorgebracht, lekker gerelaxt op het balkon en later naast het zwembad. Ze wonen dan wel schitterend in San Francisco, maar een zwembad hebben ze niet ;o) Aan het eind van de middag zijn we naar hun huis gegaan en bedacht waar we het vuurwerk wilden bekijken: Pier 39 of Aquatic Park.
De taxichauffeur en de politie hielpen een beetje met de keuze. Er waren zoveel straten afgezet, dat we nog een stuk moesten lopen. We kwamen toen bij Ghiradelli Square uit en daar is ook Aquatic Park. Er was al een flinke menigte aanwezig, hele gezinnen zaten op hun plaids, hier en daar stond er een picknicktafel en er speelde een band. Erg gezellig en er liep ook nog iemand hot chocolate te verkopen:
Chocotank met Ghiradelli chocolademelk, en slagroom! Ik moet ineens denken aan een liedje uit Hair: "Black boys are delicious, Chocolate flavored love; Licorice lips like candy, Keep my cocoa handy"
Hier is een lekker vage foto van een deel van de mensenmassa bij Aquatic Park:
Bij Pier 39 was het vast net zo druk, misschien wel drukker want bekender.
Toen het vuurwerkspektakel begon, zagen we ineens dat er twee shows waren. Zowel voor Aquatic Park als voor Pier 39 werd dezelfde vuurwerkshow gedaan. Mooier voor het publiek, maar was het niet goedkoper en milieuvriendelijker geweest om een set vuurwerk iets verder in de baai af te steken? Californie moet immers op de centen letten. Feit is wel dat we erg mooi zicht hadden op het spektakel.
In de verte zie je een vuurwerkbolletje dat in Sausalito werd afgeschoten. Nadat de show in San Francisco was afgelopen, begon daar het grotere vuurwerk.
Als we naar rechts keken, zagen we het vuurwerk vanaf Pier 39 boven de bomen en gebouwen uit komen.
Kijk naar de boten om te zien hoe groot het vuurwerk eigenlijk was.
Hier is een filmpje. Sorry voor de slechte kwaliteit, het is maar met mijn fotocamera gemaakt. Het geeft in elk geval een beetje een idee van hoe het was. Luister vooral ook naar het gejuich en de muziek.
De taxichauffeur en de politie hielpen een beetje met de keuze. Er waren zoveel straten afgezet, dat we nog een stuk moesten lopen. We kwamen toen bij Ghiradelli Square uit en daar is ook Aquatic Park. Er was al een flinke menigte aanwezig, hele gezinnen zaten op hun plaids, hier en daar stond er een picknicktafel en er speelde een band. Erg gezellig en er liep ook nog iemand hot chocolate te verkopen:
Chocotank met Ghiradelli chocolademelk, en slagroom! Ik moet ineens denken aan een liedje uit Hair: "Black boys are delicious, Chocolate flavored love; Licorice lips like candy, Keep my cocoa handy"
Hier is een lekker vage foto van een deel van de mensenmassa bij Aquatic Park:
Bij Pier 39 was het vast net zo druk, misschien wel drukker want bekender.
Toen het vuurwerkspektakel begon, zagen we ineens dat er twee shows waren. Zowel voor Aquatic Park als voor Pier 39 werd dezelfde vuurwerkshow gedaan. Mooier voor het publiek, maar was het niet goedkoper en milieuvriendelijker geweest om een set vuurwerk iets verder in de baai af te steken? Californie moet immers op de centen letten. Feit is wel dat we erg mooi zicht hadden op het spektakel.
In de verte zie je een vuurwerkbolletje dat in Sausalito werd afgeschoten. Nadat de show in San Francisco was afgelopen, begon daar het grotere vuurwerk.
Als we naar rechts keken, zagen we het vuurwerk vanaf Pier 39 boven de bomen en gebouwen uit komen.
Kijk naar de boten om te zien hoe groot het vuurwerk eigenlijk was.
Hier is een filmpje. Sorry voor de slechte kwaliteit, het is maar met mijn fotocamera gemaakt. Het geeft in elk geval een beetje een idee van hoe het was. Luister vooral ook naar het gejuich en de muziek.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
Posts
